کودک را معتاد می‌کنند تا غذای کمتری بخورد

مصاحبه بایکی از فعالین حقوق کودکان کارو خیابان کرمان:
سلام رازعی خبرنگار پیام‌ما هستم ممکنه خودت رو برای ما معرفی کنی؟
سلام وحیدرضا ذوالعلی هستم و حدود سه سالی می‌شه که با NGOهای مختلف از تهران تا کرمان همکاری داشتم در زمینه کودکان کار و خیابان و می‌شه گفت شناخت مناسبی ازاین قشر دارم
بیشتر با بچه‌ها در ارتباط بودین یا خانواده‌ها؟
در واقع با هردو هم با خانواده‌هایی که معضل داشتند و هم با بچه‌ها کیس‌های مختلفی روهم به بهزیستی معرفی کردیم و بعد از ترک دادن بچه‌ها بهزیستی مسئولیت نگهداری بچه‌ها را پذیرفته‌است.
شما بچه‌ها را ترک دادین؟
بله در واقع با پولی که از کمک‌های مردمی فراهم کرده‌بودیم هزینه‌های درمان بچه‌هارو پرداختیم و بعد به بهزیستی معرفی‌شون کردیم.
سن بچه‌های اعتیاد در کرمان چقدره؟
من یک آمار دقیق ندارم اما بچه‌هایی که ما با آنها برخوردیم بین هشت تا دوازده سال، در واقع سن آشنایی بچه‌ها با مواد با توجه به وضعیت خانواده و اعتیاد پدر،مادر یا هردو نفر والدین باهم فرق میکند.
* در مورد بچه‌های بالای ۱۷سال و جوانان یکی از دلایل ابتلا به اعتیاد می‌تونه دوست ناباب باشه اما در مورد بچه‌های ۸ ساله که فکر نمی‌کنم دوست نابابی درکار باشه چه اتفاقی می‌افته پس؟
مسبب اعتیاد بچه‌ها معمولا والدین هستن که حالا اونها به دلایل مختلفی دست به اینکار می‌زنن گاهی بچه از شکم مادر معتاد به‌دنیا می‌آد و بعد از تولد اگر در مجاورت مصرف مواد قرار نگیرد کودک نشانه‌های ترک رو از خودش نشون‌ می‌ده و تب و لرز و تشنج و دیگر خطرات تهدیدش می‌کنه در نتیجه مادر بالاجبار کودک را در راه اعتیاد قرار می‌دهد گاهی هم صرفا بواسطه ساکت کردن و خلاصی از گریه و بهانه گیری بچه مادر و پدر دست به دامان مواد افیونی می‌شوند و از همه بدتر اینکه کودک معتاد غذای کمتری می‌خورد و احساس نیاز کمتری به مواد پروتئینی و معدنی می‌کند.
فکر می‌کنید اعتیاد بیشتر بین کودکان کار افغان رواج دارد یا کودکان هم وطن هم دچار این معضل هستند؟
واقعا من اطلاع دقیقی ندارم و حتی نمی‌توانم تخمین بزنم که چند‌ کودک کار ایرانی و چند کودک افغان در حال حاضر در استان داریم اما می‌دانم که بچه‌هایی که سر چهارراه‌ها و میادین مشاهده‌می‌کنید معمولا مهاجر‌هستند و ایرانی‌نیستند اما بچه‌های ایرانی بیشتر در مغازه‌ها و کارگاه‌ها و کوره‌های اطراف شهر مشغول به‌کارهستند و ما بچه‌های کار خودمان را کمتر‌می‌بینیم و بیش‌تر شاهد کار بچه‌های افغان هستیم
به نظرشما مردم و دولت در راستای ریشه‌کنی این مشکل چه می‌توانند بکنند؟
قبل از هرچیز کمک به NGO ها و همکاری با ایشان و بعد هم برخورد مناسب با ایشان باید با این پدیده به عنوان یک بیماری مواجه شد نه یک بزه در واقع کودک در گیر اعتیاد قربانی مضاعف محسوب می‌شود و نیازمند همدلی و همکاری مردم و مسؤلین هست. از مردم عزیز هم خواهش می‌کنم که وقتی با کودکان کار و خیابان مواجه می‌شوند (سر چهارراه‌ها و یا میدان‌ها) اگر علاقه‌ای به کمک‌ کردن و یا هم زبان‌شدن با این بچه‌ها را ندارید، خواهش‌می‌کنم از آزار و اذیت بچه‌ها حتما بپرهیزید