| سردبیر | 15 اسفندماه مصادف است با روز ملی دریاچه ارومیه. تلاش‌ها برای احیای دریاچه به رغم برخی اقدامات اثربخش، هنوز به نتیجه نهایی نرسیده است. از یکی دو سال پیش سه صدا بیش از بقیه شنیده شده است. اول صدای منتقدانی که می‌گویند عملیات نجات دریاچه به کل اشتباه بوده و به خصوص با اشاره به برخی طرح‌های سازه‌ای هدف‌گذاری طرح را اشتباه می‌دانند و عقیده دارند که کارهای انجام شده بیهوده بوده است. صدای دوم، صدای گروهی است که عمدتا از موضع برخی سازمان‌های دولتی و ذینفعان شنیده می‌شود که کوشش‌ها را اثربخش ارزیابی می‌کنند و همه تصمیمات و کارها را هم بی‌نقص می‌دانند.
گروه سومی هم در این میان قابل شناسایی است. گروهی که سعی می‌کنند میانه بایستند و برخی رویکردها را ارزیابی کنند و نشان دهند که رویکردها راهگشا بوده و کدام یک به نتیجه مطلوب نرسیده است. تلاش کرده‌ایم مجموعه‌ای از مستندات بدنه کارشناسی را جمع‌آوری و منتشر کنیم شاید که برای ادامه مسیر احیای دریاچه خطاهای گذشته رفع و رویکردهای مثبت تقویت شوند.

در روزهای آماده‌سازی این ویژه‌نامه اما یک موضوع ما را رها نکرد. یاد و خاطره مهشاد کریمی و ریحانه یاسینی. دو همکار رسانه‌ای که در حادثه تصادف اتوبوس خبرنگاران محیط زیست در نقده جان باختند. نوشتن از دریاچه ارومیه برای همه خبرنگاران محیط زیست دشوار است. چرا که نوشتن از دریاچه بدون یادآوری خاطرات همکاران‌مان ممکن نیست. «پیام ما» از روز نخست تاکنون کوشش کرده با رعایت اصول حرفه‌ای اخبار این پرونده را پوشش دهد و از این به بعد هم این کار را ادامه می‌دهد. نوشتن از دریاچه ارومیه به معنای نادیده گرفتن پرونده حادثه اتوبوس خبرنگاران نیست و ما هم تا آخرین لحظه از کشف حقیقت دفاع می‌کنیم. متاسفانه به عملکرد رییس سابق سازمان حفاظت محیط زیست و سایر مسئولان ارشد ملی و استانی در زمینه این پرونده نقدهای جدی وارد است. امیدواریم که پرونده در روندی شفاف رسیدگی شود و در حکم نهایی حقوق جان‌باختگان و حادثه‌دیدگان پایمال نشود. همان خواسته‌ای که همسر محترم زنده‌یاد ریحانه یاسینی هم به تفصیل به آن اشاره کرده است. نوشتن درباره دریاچه ارومیه به معنای نادیده گرفتن حادثه اتوبوس خبرنگاران نیست و ما میان این دو فاصله می‌گذاریم. البته اگر کسی خیال می‌کند که باید با زبان کنایه و دشمنام، حقوقی را مطالبه کند؛ مختار است. ما به او خرده نمی‌گیریم.