ترک دادن خانم های کارتن خواب بی نتیجه است

مسعود ع از فعالین خیریه طلوع کرمان است که در زمینه خدمات رسانی به معتادین و خانواده ایشان فعالیت می‌کند و خواست که نام کاملش بخاطر اجر معنوی ذکر نشود در مصاحبه با خبرنگار پیام ما گفت :از اواسط بهمن پارسال حدود هفت ماه پیش شروع به فعالیت در این زمینه کردیم،برای شروع غذا تهیه می‌کردیم وبه شهرک پدر و یا کوره آهک پزی(شهرک صنعتی) و میدان بیرم‌آباد می‌رفتیم و به معتادین و کارتن‌خواب‌ها غذای رایگان می‌دادیم و سعی ‌می‌کردیم از راه صحبت کردن و جذب با برخورد مناسب و انسان پنداری در مورد ایشان ابتدا آقایون معتادی که علاقه به ترک کردن مواد مخدر داشتند و آمادگی برگشت به جامعه را حداقل از نظر قصد و نیت دارابودند پیدا می‌کردیم، بعد از کسب اطمینان که این یک قصد قلبی واقعی‌است و فرد مراجعه کننده بعد از ترک دوباره به کارهای گذشته روی‌نمی‌آورد (حداقل به خواست خودش) وی را به کمپ‌های ترک اعتیاد معرفی می‌کنیم و با هزینه‌ی خود مجموعه پی‌گیر ترک کردن و بازگشت وی به جامعه‌ایم . وی اضافه کرد بهزیستی مکانی را تدارک دیده که اصطلاحا به آن خانه‌ی بین‌راهی می‌گویند (کوچه ۳۹ سلسبیل) و در زمینه اسکان دادن به مردان مددجو فعالیت می‌کند که به هیچ وجه کافی نیست اما شروع خوبی است .
خوب تمام این کارها که فرمودید برای اقایان است؟ چه خدماتی را برای خانم‌های بی‌خانه‌مان انجام می‌دهید؟
متاسفانه هیچ.
چرا ؟مگر خدمات شما از نظیر جنستی محدودیت دارد؟
خیر خدمات ما محدودیت جنسیتی ندارد ما در زمینه کمک به بانوان بی‌خانمان متاسفانه ناتوانیم چون از نظر ما کاملا بی فایده است.
امکان دارد توضیح بیشتری بدهید ؟
متاسفانه بهزیستی جایی را برای بانوان کارتن خواب بعد از ترک در نظر نگرفته و ما نمی‌توانیم بعد از ترک کردن از مکان زندگی و راه‌های امرار معاش ایشان مطمئن بشویم و در نتیجه حتی اگر مراحل ترک در کمپ هم به خوبی و خوشی طی شود و بانوی مراجعه کننده واقعا قصد ترک کردن داشته باشد به خاطر بی‌پناهی و عدم برخورداری از منزل مسکونی ایشان بالاجبار حتی بعد از ترک دوبار به همان خرابه‌ها و کارتن خوابی وادار می‌شوند و طبیعتا بازهم اعتیاد و کردار گذشته تکرار می‌شود و روز از نو.
متاسفم و امیدوارم رویکرد بهزیستی هرچه سریعتر تغییر کند در پایان آیا صحبتی با مخاطبین پیام ما دارید؟
عاجزانه خواهش می‌کنم که به مشکلات شهری و اجتماعی پشت نکنید و به گونه‌ای باشد که همه ما خودمان را در مورد مسائل و مشکلاتی که در استان‌مان می‌بینیم مسئول بدانیم و مسئولیت را به گردن دولت و ارگان‌های دیگر نیاندازیم و اگر می‌توانیم کاری‌را انجام دهیم به هیچ‌وجه دوری نکنیم و حتما دخالت کنیم همه ما پسران و برادران همین جامعه‌ایم