مجموعه «پسرکشی» فرشید پارسی‌کیا، روایتی تصویرمحور از یکی از رنج‌آورترین کهن‌الگوهای بشری‌ست: فرزندکشی. او در این مجموعه، با جسارت و زبان بصری مملو از تنش و پرسش، به سراغ یکی از قدیمی‌ترین و تلخ‌ترین مضامین تاریخ بشر رفته و با خطوطی پرقدرت، عضلاتی برجسته، چهره‌هایی پیچیده و رنگ‌هایی چشمگیر، آن را بازنمایی کرده است؛ بازتابی از اضطراب‌ها، ترس‌ها و خشونت‌هایی که در بطن اسطوره‌ها و تاریخ بشر جاری است.

پارسی‌کیا با استفاده از خودکار، قلم‌نیب و آکریلیک، جهانی دوگانه خلق کرده است؛ از یک‌سو فرم‌هایی از بدن‌ها و چهره‌ها که پیچ‌وتاب یافته‌اند و از سوی دیگر، پس‌زمینه‌هایی تخت و رنگ‌های زنده (مانند صورتی، آبی و طلایی) که تضاد بصری شدیدی ایجاد کرده‌اند. این تقابل نوعی گسست روانی و تنش درونی را القا می‌کند؛ گویی بدن‌های تصویرشده در برابر خود یا دیگری مقاومت می‌کنند و درعین‌حال در حال فروپاشی‌اند. خطوط درهم‌تنیده همچون طناب بدن‌ها را از درون می‌گسلند و ذهن بیننده را به لایه‌هایی از خشونت فرو می‌برند. استفاده از رنگ‌های جسورانه بار عاطفی متناقضی ایجاد می‌کند: هم دل‌فریب و هم آزاردهنده.

این مجموعه روایتی از جهان معاصر است؛ جایی که در آن، نسل‌ها در آتش جنگ‌ها، خشونت خانگی، نظام‌های استبدادی و بحران‌های محیط‌زیستی قربانی می‌شوند. چهره‌های خالی از نگاه شاید بازتاب روان‌های سرکوب‌شده و هویت‌هایی گسسته باشند. در این چشم‌انداز، «پسرکشی» دیگر فقط کنشی شخصی نیست، بلکه استعاره‌ای است از نابودی آینده به دست امروز.

«پسرکشی» به‌عنوان سوژه محوری این نمایشگاه ریشه‌ای عمیق در اسطوره‌ها دارد؛ از ابراهیم و اسماعیل در متون دینی گرفته تا داستان ضحاک و فریدون در شاهنامه. این مضمون، همواره به‌نوعی بازتاب مواجهه پدران با ترس از آینده، قدرت و حتی تقدیر بوده است. در روایت‌های کهن، این فرزندکشی‌ها گاه به‌عنوان آزمون ایمان (داستان ابراهیم) و گاه کشتار نسل آینده از ترس قدرت گرفتنشان (داستان ضحاک) بازنمایی می‌شوند. نقاشی‌های پارسی‌کیا نیز با چهره‌های مردد، زخم‌خورده و فرم‌هایی فروپاشیده، این لحظات گره‌خورده به دلهره و خشم را به‌خوبی تداعی می‌کنند؛ گویی پدرانی هستند که فرزندان خود را می‌نگرند یا درگیر جدالی درونی با خویشند.

آثار این نمایشگاه، فراتر از روایت اسطوره‌ای، آینه‌ای از وضعیت معاصر نیز هستند. در این آثار، «پسرکشی» می‌تواند نمادی باشد از نسل‌کشی‌های خاموش؛ بحران‌های اجتماعی، خشونت، جنگ‌ها، یا حتی ایدئولوژی‌های ویرانگری که فردا را به نیستی می‌کشاند. استفاده نمادین از رنگ صورتی ممکن است در ناخودآگاه به‌نوعی بازی با مفهوم «پسر» و «مردانگی» در بافت اجتماعی معاصر باشد.

نمایشگاه «پسرکشی» فرشید پارسی‌کیا پلی است میان کهن‌الگوهای اسطوره‌ای و بحران‌های امروز. او با خطوط پیچیده و درهمش چهره‌هایی خلق کرده که در عین زخم‌خورده بودن، نگاه‌هایی پر از سؤال و اضطراب دارند.