تغییراقلیم، افزایش درگیری‌های مسلحانه و همه‌گیری کووید۱۹، شکنندگی زنجیرهٔ تأمین مواد غذایی ما را آشکار کرده است. در سطح جهانی، ما با سیل‌های ویرانگر، خشکسالی و تنش‌های ژئوپلیتیکی روبه‌رو هستیم که تولید مواد غذایی را مختل می‌کند، قیمت‌ها را بالا می‌برد و در گلوگاه‌های زنجیره‌های تأمین اخلال ایجاد می‌کند. بنابراین، چه جایگزین‌هایی وجود دارد؟
درحالی‌که استفاده از تراس‌ها، بالکن‌ها و باغ‌های عمودی برای تولید مواد غذایی به‌طور فزاینده‌ای در حال افزایش است، اما این اقدامات با چالش‌های مختلفی در رابطه با فضای باز و محیط ساخته‌شده مواجه هستند. آلودگی هوا و آب در شهرها که اغلب مملو از فلزات سنگین و مواد شیمیایی هستند، می‌تواند باغ‌های مواد غذایی را برای مصرف ناامن کند. علاوه‌براین، عوامل محیطی مانند اثر جزیرهٔ گرمایی می‌تواند مقیاس‌پذیری این سیستم‌ها را به خطر بیندازد. ارتباط این موضوع زمانی آشکارتر می‌شود که در نظر بگیریم، طبق گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد ۷۹ درصد از مواد غذایی تولیدشده در سراسر جهان در مناطق شهری مصرف می‌شود. چنین آماری نشان می‌دهد این استراتژی‌های باغبانی شهری باتوجه‌به نسبت محدود بین فضای مسکونی و منطقهٔ مورد نیاز برای رشد مواد غذایی، تنها به بخشی از مصرف خود پرداخته است.
اینجاست که نقش تکنولوژی اهمیت پیدا می‌کند. توسعهٔ سناریوهای جدید برای تولید مواد غذایی شهرها در طول بحران‌های مختلف باعث ظهور پیشنهادهای نوآورانه شده است. این اقدامات از پتانسیل تکنولوژیک بهرهٔ کامل می‌برند و هنگامی که با محیط‌های شهری ادغام می‌شوند، مسیرهای جالبی را برای پرداختن به چالش‌های آینده در تولید مواد غذایی به‌طور منسجم و مؤثر نشان می‌دهند.

مزرعه‌های شهری
جای تعجب نیست زمین، چیزی که برای سیستم‌های معماری سنتی بسیار مهم است، بسیار کمیاب است. در مواجهه با این واقعیت، شاهد کشاورزی عمودی هستیم و درواقع، با یک رویکرد استراتژیک، این مناطق می‌توانند برای کشاورزی تعیین شوند.
باغ‌های عمودی، تأسیسات کشاورزی شهری هستند که از سیستم کشت بدون خاک، معروف به کشاورزی «ایروپونیک» (هواکشت)، استفاده می‌کنند؛ جایی که گیاهان در یک محیط کنترل‌شده رشد می‌کنند، ریشه‌هایشان معلق در هوا است و مواد مغذی و آب دریافت می‌کنند. علاوه‌براین، آنها از فناوری پیشرفته مانند روشنایی LED، سیستم‌های نظارت خودکار محیطی و بازیافت آب و مواد مغذی استفاده می‌کنند که رشد گیاه را به حداکثر می‌رسانند. اکنون شهرهایی را تصور کنید که این ساختمان‌ها، که منحصراً به کشاورزی اختصاص داده شده‌اند، به‌طور متراکم گسترده شده‌اند. آیا می‌توانید قدم زدن در مناظر شهری را تصور کنید که در آن تنها ساختارهای کشاورزی را می‌بینید؟

اگری‌ولتاییک؛ راه‌حلی برای محیط‌زیست
استفادهٔ مجدد تطبیقی ​​به‌عنوان یکی از مؤثرترین راه‌حل‌ها برای کاهش اثرات محیط‌زیستی معماری ارائه شده است. با نگاهی به آینده، امکان استفاده از بخشی از ساختمان‌ها برای تبدیل آنها به قطب کشاورزی شهری در حال بررسی است. این رویکرد چالش‌های متعددی مانند سازگاری ساختمان‌ها با سیستم‌های تکنولوژیکی مورد نیاز برای تولید مواد غذایی را به‌همراه دارد و نیازمند نوآوری در طراحی معماری است.
در سیستم‌های اگری‌ولتاییک، پنل‌های خورشیدی انرژی تولید می‌کنند و همزمان اجازه می‌دهند غذا در اطراف آنها رشد کند؛ در واقع، در این راهکار نوعی همزیستی بین غذا و انرژی ایجاد می‌شود.

تکنولوژی و کشاورزی
می‌توان گفت معماری تنها رشته‌ای نیست که از پیشرفت تکنولوژی بهره می‌برد. شیوه‌های کشاورزی نیز به لطف آنچه بسیاری آن را انقلاب صنعتی چهارم می‌نامند که شامل انواع نوآوری‌های تکنولوژیکی است، رشد چشمگیری را تجربه می‌کند. به‌عنوان مثال، تجزیه و تحلیل داده‌ها از طریق هوش مصنوعی، مدیریت حجم زیادی از اطلاعات برای تجزیه و تحلیل روندها، پیش‌بینی بازده و بهینه‌سازی تصمیمات کشاورزی از جمله راه‌حل‌های تکنولوژی برای کشاورزی هستند.
ربات‌ها نیز نقش مهمی در طراحی ساختمان‌ها خواهند داشت. با کمک ماشین‌ها و ربات‌ها، کارهایی مانند کاشت، برداشت، و نگهداری محصول را می‌توان کارامدتر انجام داد. این رویکرد، کشاورزی دقیق را ترویج می‌کند که از فناوری برای بهینه‌سازی استفاده از نهاده‌هایی مانند آب، کود و آفت‌کش‌ها استفاده می‌کند و درنتیجه، ضایعات را به حداقل می‌رساند.
بنابراین هر چقدر جلوتر می‌رویم، بحران‌های غذایی جدی‌تر می‌شوند. به همین دلیل ضروری است برای رویارویی با این چالش‌ها، شیوه‌های پایدارتر و سیستم‌های انعطاف‌پذیرتری بااستفاده از تکنولوژی‌ها ایجاد شود.

منبع:
«Archdaily: «Future-Focused Food Production