اگر بخش ورزش همگانی و سلامت‌محور را کنار بگذاریم که ارزش و اهمیت آن برای همگان روشن است، زمانی که صحبت از صرف بودجۀ عمومی در ورزش، به‌ویژه ورزش قهرمانی است، دولتمردان در همۀ کشورها روی خوشی نشان نمی‌دهند؛ البته حق هم دارند. ورزش قهرمانی دو روی دارد؛ در کنار قهرمانی‌ها و مدال‌ها و جشن‌ها، روی سیاهی دیگری به نام دوپینگ، خشونت، فساد و اوباشگری دارد؛ مانعی بزرگ برای تصمیم‌­گیری سیاست‌گذار برای اختصاص بودجه به ورزش. بالاخره باید برای دولتمردان روشن شود، ورزش ارزش سرمایه‌گذاری دارد یا خیر؟ این وظیفۀ اهالی ورزش در بخش‌های دولتی، خصوصی و جامعۀ مدنی ورزش است که با تحلیلی متقن و همه‌جانبه، خیر و ارزش عمومی ورزش قهرمانی را برای سیاست‌گذار کلان کشور ترسیم نمایند. 

باید به آن‌ها قبولاند که ورزش می‌تواند محرکی برای پیشرفت کشور باشد. برای رسیدن به این هدف، باید دغدغۀ اصلی دولتمردان را شناسایی کرد و تحلیل‌ها حول آن صورت گیرد. صحبت از اینکه مدال ورزشکاران ما در المپیک، به‌ویژه مدال «مبینا» و «ناهید» مرهمی است بر غصه‌های مردم، تا حدی از منظر دولتمرد پذیرفتنی است. اما  وقتی صحبت از اصلاح حکمرانی کشور می‌شود و برای سیاست‌گذار ترسیم شود که با چه سازوکاری غرور ملی ناشی از پیروزی‌های ورزشی به‌ویژه پیروزی‌های اخیر بر اصلاح حکمرانی تأثیرگذار است، قطعاً نوع نگاه آن‌ها به نهاد ورزش متفاوت خواهد بود. غرور ملی ناشی از پیروزی‌های ورزشی، می‌تواند تأثیرات معناداری بر اصلاح حکمرانی داشته باشد؛ این تأثیرات ممکن است به‌طور غیرمستقیم از طریق تأثیرگذاری بر روانشناسی اجتماعی، فرهنگ سیاسی و حتی سیاست‌های عمومی صورت گیرد. پیروزی‌های ورزشی می‌توانند حس هویت و غرور ملی را تقویت کنند. این حس هویت قوی‌تر، ممکن است به ترویج همبستگی اجتماعی و تعهد به منافع ملی کمک کند. 

زمانی که مردم به‌دلیل پیروزی‌های ورزشی احساس غرور می‌کنند، ممکن است تمایل بیشتری برای حمایت از نهادهای دولتی و پروژه‌های ملی داشته باشند. این حمایت می‌تواند به تسهیل و تسریع اصلاحات حکمرانی کمک کند. همچین پیروزی‌های ورزشی می‌توانند به افزایش مشروعیت و اعتبار دولت‌ها کمک کنند؛ به‌ویژه در کشور ما که نهادهای دولتی پس از اتفاقات آبان ۹۶ تا به امروز، نیاز به تقویت اعتماد عمومی دارند. پیروزی‌های ورزشی ممکن است مردم را به مشارکت فعال‌تر در فرآیندهای سیاسی و اجتماعی ترغیب کنند؛ به‌ویژه در شرایطی که روحیه و اعتماد عمومی تقویت شده باشد. 

نکتۀ مهم دیگری که می‌تواند برای دولتمردان و سیاست‌گذارن کلان اهمیت داشته باشد، بحث دیپلماسی است؛ اینجا است که باید نشان داد، استفاده از پیروزی‌های ورزشی به‌عنوان ابزار دیپلماسی، می‌تواند به ارتقاء موقعیت بین‌المللی کشور و ایجاد فرصت‌های جدید در حوزه‌های مختلف کمک کند. در نتیجه، بر فعالان عرصۀ ورزش واجب است، فضای روانی ایجادشدۀ ناشی از مدال‌آوری کاروان المپیک و غرور ملی ایجادشده را، به‌سمت تغییر نگرش دولتمردان به امر ورزش با تأکید بر نقش ورزش بر اصلاح حکمرانی هدایت کنند.