سید محسن هاشمی؛ فوتبالیست قدیمی کرمانی
با افتخار می‌گویم ذخیره حاج اکبری بودم

فوتبال ورزشی همگانی است که تماشاگران و علاقمندان زیادی را نه تنها در ایران بلکه در سرتاسر دنیا جذب خودش کرده است واز بین آنها افراد زیادی پیشرفت کرده و به مدارج بالای ورزشی و اوج شهرت دست یافته و تعدادی نیز به دلایل گوناگون از ادامه باز مانده و در همان ابتدای راه عطایش را به لقایش بخشیده و خیلی زود نه تنها ورزش را کنار گذاشته بلکه به سوی مکانها و چیزهای دیگری کشیده شدند. یکی از این کسانی که به قول خودش فوتبالش را با علی سامره و علی حاج اکبری هم دوره بوده و در تیم های شهرداری کرمان و نیروی زمینی بازی کرد و شاید تنها کسی باشد که بالغ بر 17 گل را مستقیم از نقطه کرنر به ثمر رسانده و خیلی زود بنا به دلایلی از فوتبال کنار کشید، این هفته میهمان پیام ما بود و از خود و گذشته اش چنین گفت:سید محسن هاشمی متولد 1352 در شهر رفسنجان هستم،از 13 سالگی با باشگاه شهید جهاندیده وارد فوتبال شدم و در سال 71 توسط علی فتح اللهی، پدر نادر فتح اللهی، بازیکن کنونی مس رفسنجان به تیم شهید صالحی پیوستم و هم بازی رضا زید آبادی وحمید کامران شدم و با افتخار می گویم زمانی ذخیره حاج اکبری بودم.
در همان سالها بود که مرحوم ناصر حجازی سرمربی وقت تیم شهرداری کرمان بازی من را در تیم منتخب مس رفسنجان دید وپسندید.ناصر حجازی مربی رک و قاطعی بود که خون جدیدی را به فوتبال کرمان دمید.همین حجازی بود که علی حاج اکبری را کشف کرد و با بازیهای درخشانی که در فوتسال انجام می داد جذب استقلال تهران شد و اگر مصدومیت های زیادش نبود مطمئنا به جاهای بالاتری می رسید،فوتبال در روزگار الان به جاهای غریبی رسیده است،بعضی بازیکنان با زد و بندهای زیاد به مدارج بالا میرسانند و متاسفانه چون خیلی فوتبالی و ورزشی نیستند خیلی زود هم افت کرده وبه بوته فراموشی سپرده می شوند اما دوران ما اینچنین نبود و تا بازیکنی لیاقت نداشت به هیچ جا نمی رسید،به همین دلیل بازیکنان آن زمان ماندنگار تر بودند و 7 تا 8 سال دوران اوج یک بازیکن طول میکشید. در همان سالها و در دوران ریاست دکتر غفوری فرد در مسابقه ای که بین تیم منتخب کرمان و منتخب فارس در زمین شهید سلیم کیا برگزار شد، حاجی پس انور»سرمربی بوسنیایی آن زمان تیم ملی المپیک بازی مرا دید و از من دعوت کرد تا برای تست به تهران بروم.وقتی به زمین 2 شهید شیرودی رفتم درآنجا بازیکنان بزرگی مانند کریم باقری، مهدی پاشازاده، بهزاد داداش زاده و داریوش یزدانی و خیلی از بازیکنان دیگر برای تست آمده بودند،درهمان جا از من خواستند با 14 توپ،14 ضربه کاشته بزنم که بعد از ضربه کاشته هفتم قبول و اتنخاب شدم و قرار شد دو هفته بعد خودمان را به مربیان تیم ملی که چراغپور را هم در کنار خود داشت معرفی کنم اما متاسفانه به دلیل چند ماه اضافه سن، نتواستم در لیست نهایی قرار بگیرم و از کرمان فقط حاج اکبری انتخاب شد که هیچ وقت هم نرفت.بعد از بازگشت از تهران دراثر حادثه تصادفی که برای من در جاده راور پیش آمد، برای مدتی خانه نشین و مجبور شدم مدتی از فوتبال کناره گیری کنم.
بعد از حدود5 یا 6 ماهی و در بازگشت به فوتبال در یک دوره مسابقه که با حضور تیم هایی از کشورهای تازه استقلال یافته شوروی سابق و چند تیم داخلی در سرچشمه برگزار شد، شرکت کردم و از همان جا بود که به همراه دو سه بازیکن دیگر کرمانی مانند علی سامره و علی علیزاده برای بازی در تیم تازه تاسیس فجر شهید سپاسی دعوت شدم اما این بار به دلیل اینکه در ترم دوم رشته حسابداری دانشگاه سیرجان مشغول به تحصیل بودم با مخالفت شدید خانواده روبرو شدم و نتوانستم به فجر بپیوندم و مجبور شدم فوتبالم را در همان دانشگاه سیرجان ادامه بدهم و با تیم منتخب دانشجویان کرمان در مسابقات دانشجویان ایران شرکت کنم و از همان جا به اردوی تیم دانشجویان دعوت شدم اما به طور جدی هیچ وقت شرکت نکردم شاید بهمین دلیل شد که مرحله دوم خط خوردم وهمان زمان پایانی برای فوتبالم شد.
به جرات میگویم اگر باز هم به دنیا بیایم همین روال را ادامه میدادم اما پشتکار بیشتری به خرج میدادم.بعد از آن دوره های مربی گری را گذراندم و همزمان به کار فرهنگی و نگارش مقالات زیادی پرداختم که موفق شدم جوایز و تقدیرنامه های زیادی را در سطح کشوربه دست بیاورم.