کبریا حسین‌زاده

کبریا حسین‌زاده

خبرنگار میراث فرهنگی

لمس میراث در تاریکی

کبریا حسین‌زاده

۱۵ آبان ۱۴۰۳

لمس میراث در تاریکی

حدود 20 دقیقه زمان می‌برد تا در اتاقی کاملا تاریک کاوش کنی، اشیای موجود در آن را بدون آنکه ببینی لمس کنی و برای چند دقیقه خودت را جای افرادی بگذاری که توانایی دیدن ندارند، همه این‌ها در موزه‌ علم و فناوری در کشور برمه سابق و میانمار امروزی اتفاق می‌افتد.
عیار سومین اقتصاد ایران در هفته دیزاین تهران

کبریا حسین‌زاده

۲۴ مرداد ۱۴۰۳

عیار سومین اقتصاد ایران در هفته دیزاین تهران

هفتهٔ دیزاین برای نخستین بار با حضور فعالان حوزه طراحی و دیزاین در شهر تهران برگزار شد، رویدادی که برگزاری آن در ایران احساس می‌شد تا فعالان این حوزه خودی نشان دهند و کم کاستی‌های آن در کشور ما نمایان شود.
پلاستیک‌ها اینجا دفن شدند

کبریا حسین‌زاده

۱۷ تیر ۱۴۰۳

پلاستیک‌ها اینجا دفن شدند

کیلومتر ۱۸ جاده کلاردشت به عباس آباد؛ حجم زباله‌های دفن شده زیر خروارها خاک آنقدر زیاد است که هرچه پلاستیک‌های پوسیده شده را از دل زمین بیرون می‌کشی همراهت کش می‌آیند. کمی دورتر از حاشیه جاده و در شیب دره، سبزی جنگل زباله‌های انباشته شده را توانسته پوشش دهد و پاکسازی آن نیازمند کمک گروه‌های تخصصی است.
سرنخ تغییر نگاه‌ها به فرش ایران

کبریا حسین‌زاده

۶ خرداد ۱۴۰۳

سرنخ تغییر نگاه‌ها به فرش ایران

|پیام ما| رویدادی با عنوان «سَرنخ » با حضور ۹ هنرمند و ۶ تن از کارشناسان هنری حوزهٔ فرش در موزهٔ فرش ایران برگزار می‌شود تا برای نخستین بار دست‌بافته‌های آنان مورد نقد و بررسی قرار بگیرد.
سفری با‌شکوه به تاریخ

کبریا حسین‌زاده

۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۳

سفری با‌شکوه به تاریخ

روز جهانی موزه از آن روزهایی است که موزه‌های سراسر دنیا با ارائه تخفیف و برگزاری رویدادهای متنوع مردم را تشویق به حضور در موزه‌ها می‌کنند. موزه‌داران ایرانی نیز از این قاعده مستثنی نیستند و می‌کوشند به نوبه خود گامی در جهت افزایش سطح آگاهی تاریخی مردم ایران‌زمین و بیشتر آشنا ساختن ایشان با میراث‌فرهنگی سرزمین عزیزمان بردارند. با آنکه همیشه بحث درباره کیفیت موزه‌ها وجود داشته و دارد؛ اما جایگاه موزه‌ها نسبت به دو دهه گذشته تغییر چشمگیری کرده است و تعداد بازدیدکنندگان موزه از نظر کمی رشد قابل‌توجهی پیدا کرده‌اند. استقبال مردمی در تعطیلات نوروز نشان می‌دهد امروزه موزه‌سازی و موزه گردی یک امر فرهنگی مهم در کشور محسوب می‌شود. در واقع موزه‌ها ابزار مهمی برای تبادل و غنی‌سازی فرهنگ‌ها، توسعه درک متقابل، همکاری و صلح بین مردم هستند به همین دلیل از سال ۱۹۷۷، شورای بین‌المللی موزه‌ها - ایکوم روز ۱۸ می (در تقویم شمسی ۲۸ اردیبهشت) را به‌عنوان روز جهانی موزه نام‌گذاری کرده است. هدف از برگزاری روز جهانی موزه، افزایش آگاهی در این زمینه است؛ اما بهتر است در چنین روزی از کدام موزه‌ها دیدن کنیم؟ ویژه‌نامه پیام ما به بهانه روز جهانی موزه، به سراغ گروه موزه‌های دفینه رفته است. بازدید از موزه‌های این گروه به‌مثابه سفری باشکوه به تاریخ است.
مشتاقان تماشای ایوان کالسکه

کبریا حسین‌زاده

۲۰ فروردین ۱۴۰۳

مشتاقان تماشای ایوان کالسکه

مجلل‌ترین و گران‌ترین. همین صفت‌ها کافی است تا هر گردشگری کنجکاو شود و برای تماشای قدیمی‌ترین چهارچرخ‌های ایران اراده کند؛ از نخستین چهارچرخ‌هایی که وارد ایران شدند تا منحصربه‌فردترین‌ آنها که به سفارش ایران و به‌دست بزرگترین کمپانی‌های جهان ساخته شده‌اند.
واکنش مردم به یک آیین کهنه

کبریا حسین‌زاده

۲۷ اسفند ۱۴۰۲

واکنش مردم به یک آیین کهنه

چادرهای گل گلی با روهای گرفته، کاسه مسی و قاشق به دست؛ خاطرات بسیاری را برای رهگذران زنده می‌کرد، زنی یاد روز عقدش افتاد، سن و سال‌دارترها یاد دوران خوش جوانی‌شان می‌کردند و قاشق‌زنی را می‌شناختند، کاسب‌ها ظرف‌مان را پر می‌کردند و برخی از جوان‌ترها هم می‌پرسیدند «خب که چه؟» ما آیین قدیمی قاشق‌زنی را به جا می‌آوردیم. آیینی که به نیت شفای بیماران، بخت گشایی، گرفتن حاجت و جدال درونی انسان‌ها برای انسانیت است و چهارشنبه آخر سال انجام می‌شده است؛ زمانی که کوچه‌ها با صدای قاشق و کاسه پر می‌شد نه انفجار نارنجک‌های دست ساز و آتش بازی‌‌های هولناک و گوش کر کن.
ایرانِ پدیدآورندهٔ جهانشاهی نوروزی

کبریا حسین‌زاده

۲۲ اسفند ۱۴۰۲

ایرانِ پدیدآورندهٔ جهانشاهی نوروزی

میرجلال‌الدین کزازی معتقد است: ایرانی که من می‌شناسم، چند ایران است. یکی ایران فرمانرانانه است؛ ایرانی که جغرافیای سیاسی کنونی را در آن می‌یابیم، این ایران تنگ‌ترین ایران است. ایران دوم، ایران تاریخی است، چندبرابر پهناورتر از ایران نخستین. ایران تاریخی، ایرانی است که سرزمین‌هایی در آن جای دارند که روزگاری بخشی از ایرانِ بزرگ، ایران هخامنشی، ایران اشکانی و ایران ساسانی بوده‌اند. در رخدادهای روزگار، پاره‌هایی از پیکر این ایران از آن گسسته‌اند. ایران سومین، پهناورترین ایران است و من آن را ایران فرهنگی می‌نامم که هم ایران نخستین را و هم ایران دومین را در بردارد، اما سرزمین‌هایی، پاره‌ای از این ایران هستند که هرگز در شمار سرزمین‌های تاریخی ایرانی هم نبوده‌اند.