اراضی پرورش میگو در هرمزگان باید وارد چرخه تولید شوند

معاون هماهنگی امور اقتصادی و توسعه منابع استانداری هرمزگان گفت: اراضی پرورش میگو در سطح استان باید وارد چرخه تولید گردند و فرمانداران استان برای تسریع در روند اجرای طرح‌های پرورش میگو در سطح استان بر پیشرفت کارها در این زمینه نظارت کنند.

ایرج حیدری در نشست بررسی میزان پیشرفت اجرای طرح‌های پرورش میگوی استان هرمزگان، خاطرنشان کرد: ایجاد زیرساخت‌ها در اراضی پرورش میگو  استان برای سرعت بخشیدن در کارها در این بخش ضروری است و دستگاه‌های متولی این مهم را پیگیری کنند. او گفت: درزمینهٔ پرورش میگو شیلات استان مسوول سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی  است و کارها باید بر محور اطلس جغرافیایی این بخش باشد. حیدری تصریح کرد: باید وضعیت کلیه اراضی واگذار شده در استان برای اجرای طرح‌های پرورش میگو به‌صورت دقیق ارزیابی شده و مشخص شود و پیشرفت اجرای طرح‌های به چه میزانی است. او اظهار کرد: در صورت اجرای به‌موقع طرح‌های پرورش میگو هم شاهد ایجاد اشتغال مناسبی در سطح استان خواهیم بود. حیدری با اشاره به ظرفیت‌های مناسب استان درزمینهٔ پرورش ماهی در قفس، خاطرنشان کرد: هرمزگان ظرفیت‌های مناسبی درزمینهٔ پرورش ماهی در قفس دارد که از سرمایه‌گذاران  متقاضی و فعال در این بخش حمایت می‌شود.

وی اضافه کرد: اداره کل شیلات استان به‌عنوان دستگاه متولی اطلاع‌رسانی دقیقی برای جذب سرمایه‌گذاران بخش پرورش ماهی در قفس با توجه به وجود ظرفیت‌های گسترده و مناسب در استان نماید.

آبگیری 5 درصدی تالاب میقان

مدیرکل حفاظت محیط زیست استان مرکزی با اشاره به اینکه در حال حاضر 5 درصد تالاب میقان اراک دارای آب است، گفت: با شروع بارندگی‌ها و سرد شدن عرض‌های شمالی مهاجرت پرندگان به تالاب آغاز می‌شود.

رضا میرزایی، در خصوص وضعیت آبی تالاب میقان اراک در آستانه فصل مهاجرت پرندگان عنوان کرد: آب وارد شده به تالاب میقان حاصل بارش‌های جوی و آب رودخانه‌های فصلی در منطقه است که به دلیل عدم بارش در فصل تابستان سطح آب تالاب به کمترین میزان خود می‌رسد و در حال حاضر تنها چند چاله کوچک دارای آب است که آبگیری تالاب را در حد 5 درصد نشان می‌دهد.

وی با بیان اینکه متاسفانه در سال‌های اخیر به علت خشکسالی‌های مکرر، بهره‌برداری شدید از سفره‌های آب زیرزمینی پیرامون تالاب میقان و تغییر کاربری‌ اراضی در حاشیه منطقه، شاهد کاهش هر ساله حجم آب هستیم، گفت: سال گذشته و با کاهش میزان بارندگی آب تالاب نسبت به سال 95 تغییر داشت، اگرچه قسمت جنوبی تالاب به دلیل ورود پساب تصفیه‌خانه فاضلاب اراک دارای دبی ورودی دائمی است، تحت تاثیر این پساب تقریبا 25 درصد از کل مساحت تالاب در ناحیه جنوب و جنوب شرقی به صورت باتلاق دائمی و در مصب ورودی پساب به تالاب به صورت نیزار درآمده است.

میرزایی تصریح کرد: قسمت مرکزی تالاب میقان که مشتمل در پهنه آبگیری تالاب است به دلیل وجود قشر نمکین فاقد پوشش گیاهی است و هرساله شاهد تجمع پرندگان مهاجر نیز در این قسمت هستیم، آتش‌سوزی سال 96 در قسمت حاشیه جنوبی تالاب بوده است که تجمع پرندگان در میان نیزارهای بسیار کم گزارش شد و با توجه به ورود پساب به‌صورت دائمی به قسمت جنوبی، شاهد رشد پوشش گیاهی یکساله هستیم و این موضوع قطعا تاثیری در شرایط مهاجرت پرندگان نخواهد داشت.

ابلاغ برنامه ۱۰۰ روزه آب و تالاب

مدیر کل مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست از ابلاغ برنامه ۱۰۰ روزه جدید حوزه معاونت آموزش و پژوهش این سازمان با محوریت آب و تالاب به همه استان‌های کشور خبر داد.

ژیلا آقایی  اظهارکرد: به تازگی تدوین برنامه ۱۰۰ روزه معاونت آموزش و پژوهش سازمان حفاظت محیط زیست با موضوع آب و تالاب به اتمام رسید و هفته پیش به همه استان‌ها ابلاغ شد.

وی با تاکید بر اینکه برای تدوین برنامه ۱۰۰ روزه آب و تالاب، جلسات مستمری با دفاتر تخصصی حوزه آب و تالاب سازمان حفاظت محیط زیست برگزار شده است، گفت: خوشبختانه همکاری موثری با دفاترتخصصی مرتبط با حوزه آب و تالاب انجام و در نهایت برنامه ۱۰۰ روزه آب و تالاب با برش استانی تدوین و ابلاغ شد.

او ضمن بیان اینکه برنامه ۱۰۰ روزه آب و تالاب تا نیمه آبان ماه ادامه خواهد داشت، در مورد سرفصل‌های برنامه ۱۰۰ روزه جدید اظهار کرد: برگزاری زنگ‌های آموزش با موضوعات ارزیابی آسیب‌پذیری تالاب‌ها، بررسی تجربیات موفق در احیای تالاب‌ها، اهمیت وشناخت تالاب‌های ساحلی و تعیین وضعیت کیفی رودخانه‌ها از جمله مواد این برنامه ۱۰۰ روزه است. زنگ‌های آموزش هر دو هفته یک بار به مدت دو ساعت و با حضور اساتید و متخصصان برگزار خواهدشد که علاوه بر کارکنان سازمان حفاظت محیط زیست امکان حضور عموم مردم از جمله دانشجویان و سمن‌ها وجود دارد.توزیع و انتشار محتوای آموزشی در مورد اهمیت و وضعیت موجود تالاب‌ها و وضعیت کیفی منابع آب و… در قالب‌ مدیا از طریق پورتال سازمان محیط زیست و سایر دسترسی‌ها، اطلاع‌رسانی خواهد شد. برگزاری نمایشگاه عکس با هدف انتقال تجربیات موفق استانی در حفظ و احیای تالاب‌ها، کارگاه‌های ترویجی، مسابقات، پاکسازی در تالاب‌ها و رودخانه‌ها، برگزاری دوره‌های توانمندسازی جوامع محلی از دیگر برنامه‌های برنامه ۱۰۰ روزه آب و تالاب است.

سهل انگاری در برخورد با مزارع آلوده به نفت

آلودگی تعدادی از چاه‌های کشاورزی به مواد نفتی در جنوب پایتخت در حالی از سوی مسوولان امر تایید شده است که همچنان محصولات کشاورزی از طریق آب این چاه ها کشت می شود. جنوب تهران از دیرباز یکی از مراکز مهم کشت سبزیجات و صیفی برای تامین نیاز مردم پایتخت و شهرهای اطراف بوده و ری با تولید سالانه ۲۴۰ هزار تن سبزی نقش موثری در تامین سبزی استان تهران دارد، در قسمت هایی از مزارع جنوب تهران شاهد کشت شوید، ریحان و شاهی بذری کشت می شود و آب مورد نیاز برای آبیاری این مزارع از رودخانه های سرخه حصار، فیروزآباد، آب تصفیه خانه ها و چاه ها تامین می شود. آنطور که مهر می‌نویسد به منابع آبی دیگر و آلودگی و یا عدم الودگی آن ها در این گزارش، کاری نداریم، اما در خصوص آبی که از چاه های این مناطق و در نزدیکی پالایشگاه استخراج می شود و آلودگی این آب ها به مواد نفتی سبب ایجاد نگرانی هایی شده است. مدیرکل حفاظت محیط زیست استان تهران، آلودگی آب های جنوب تهران به مواد نفتی را تایید کرده و گفته است: بی‌توجهی پالایشگاه و سایر واحدهای نفتی منطقه سبب نفوذ نفت به آب‌های زیرزمینی شده و هم اکنون  ۳ چاه از چاه‌های کشاورزی اطراف پالایشگاه آلوده به مواد نفتی است. کیومرث کلانتری همچنین از طرح دعوی علیه مسوولان نفتی در دستگاه قضایی خبر داده و تاکید کرده است: مسوولان نفتی باید پاسخگوی اعمال خود در زمینه این آلودگی محیط زیستی باشند و مدیران آن نیز به خاطر تهدید علیه بهداشت عمومی تحت پیگرد قانونی قرار می‌گیرند. آنطور که مهر می‌نویسد وی در پاسخ به این سوال که آیا از آب های آلوده برای آبیاری اراضی زیر کشت جنوب پایتخت استفاده نیز می شود، یا خیر، گفت: متاسفانه بله، بخشی از اراضی کشاورزی زیر کشت هستند و تاکنون هیچ برنامه و یا مستنداتی از سوی مسوولان پالایشگاه نفت تهران برای رفع آلودگی آب و نیز اراضی مشروب با آن ارائه نشده است، که این بی تفاوتی جای تاسف دارد، چرا که پالایشگاه باید علاوه بر پاسخگویی به دستگاه های ذی ربط، برنامه خود برای از بین بردن آلودگی اراضی زیر کشت نیز ارائه دهد. در این خصوص و در مورد برخورد با مرتکبین آن، ماده ۶۸۸ قانون مجازات اسلامی صراحت دارد، که « هر اقدامی کــه تهدید علیه بهداشت عمومی شناخته شود از قبیل آلوده کردن آب یا توزیع آب آشامیدنی آلوده ، دفع غیر بهداشتی فضولات انسانی و دامی و مواد زاید ، ریختن مــواد مسموم کننده در رود خانه ها، زباله در خیابان ها و کشتار غیر مجاز دام، استفاده غیر مجاز فاضلاب خام یا پس آب تصفیه خانه های فاضلاب برای مصارف کشاورزی ممنوع می باشند و مرتکبین چنانچه طبق قوانین خاص مشمول مجازات شدیدتری نباشند بــه حبس تــا یک سال محکوم خواهند.» اما مساله این جا است، که تا زمان به نتیجه رسیدن دعوی علیه مسوولان پالایشگاه، مزارع بسیاری از این آب سیراب می‌شود و محصولات آن به‌دست مشتریان تهران نشین می‌رسد و گویی هیچ نهاد و مسوولی قصد انجام اقدامی برای جلوگیری از برداشت محصولات آلوده به مواد نفتی ندارد، بر سر مسوولیت هر نهاد در خصوص آلوده بودن این آب و محصولات و خاک مزارع جنوب تهران اختلاف نظر بسیاری وجود دارد، اما اصل مساله یعنی « آلودگی محصولات جنوب تهران به مواد نفتی» محلی برای اختلاف نیست و همگان بر آن متفق القول هستند و بو و طعم آب چاه های باقرشهر، راه را برای هرگونه تکذیب می بندد. این نگرانی ها سبب موضع گیری برخی از نمایندگان مجلس نیز شده است، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی آب اراضی کشاورزی جنوب تهران را آلوده به مواد نفتی دانسته و در این خصوص گفت: باید جلوی توزیع محصول این آب های آلوده گرفته شود، آبیاری با آب آلوده به مواد نفتی واقعیتی انکار ناپذیر است. سید حسین نقوی حسینی افزود: وجود پالایشگاه در جنوب تهران آلودگی زیست محیطی فراوانی در پی دارد و نمی توان در خصوص آبیاری سبزی کاری، برنج کاری و گندم کاری در جنوب پایتخت با آب نفتی بی تفاوت بود. وی گفت: وزارت جهاد کشاورزی مسوول مستقیم سلامت غذایی مردم و نیز ناظر بر نوع کشت و آب مصرفی کشاورزان است، البته نباید نقش سازمان محیط زیست، وزارت نیرو و آب منطقه ای تهران در این امر را نیز نادیده گرفت، واقعیت این است که آبیاری مزارع کشاورزی با آب آلوده ممنوع است ولی مردم به‌دلیل کم‌آبی کشور و کامل نبودن سیستم تصفیه فاضلاب، از آب آلوده در برخی از مزارع جنوب تهران استفاده می کنند و اقدام عملی مناسبی برای مقابله با این امر دیده نمی شود.

چگونگی طرح بازچرخانی آب در زاینده‌رود

استاندار اصفهان گفت:‌ در طرح بازچرخانی آب زاینده رود اصلا پسابی در کار نیست و آب تازه و سالم زاینده رود بازچرخانی خواهد شد. با این شیوه چندبار آب تازه زاینده رود در بستر شهر اصفهان خواهد چرخید.

مهرعلیزاده گفت: این طرح دایمی نخواهد بود و به امید خدا تا چندسال آتی نیاز به این لوله‌گذاری نخواهد بود و این لوله‌ها تنها در زمانی انجام می‌شود که همچون امسال آب به شدت کم باشد و امیدواریم با اقدامات بلندمدت دیگر نیازی به این ۱۲ کیلومتر لوله برای بازچرخانی و ۴۲ کیلومتر لوله‌های قبل از اصفهان نخواهد بود.

وی ادامه داد: برای شمال و جنوب استان نیز برنامه‌های خوبی داریم. مردم با این طرح در شهر آب خواهند دید. مشکلات ریزگرد از تالاب گاوخونی برطرف خواهد شد و نگرانی‌ها از فرونشست زمین نیز کاهش خواهد داشت. از طرفی میراث اصفهان و پل‌ها حفظ خواهد شد. گردشگری نیز در شهر رونق خواهد گرفت و گردشگران زاینده رود را زنده احساس خواهند کرد. 

استاندار اصفهان گفت: در جلسه‌ای صحبت‌هایی کردیم که یکی از مسوولان نمی خواست صحبت‌های من را متوجه شود. فریاد می‌کشید. این هیجانات و صحبت‌های نامعقول به نفع استان نخواهد بود.

 محسن مهرعلیزاده اظهار کرد: تلاش این است که مسأله زاینده رود برای همیشه برطرف شود. بر اساس نمودارها، تغییرات از سال ۱۳۵۱ تاکنون نشان می‌دهد حجم آب ورودی به سد زاینده رود به شدت کاهش داشته است. برخی نادانسته عنوان می‌کنند امسال خشکسالی است و سال آتی بارش بهبود خواهد داشت.

ساخت سد زیر عمارت زباله

معاون فنی محیط زیست آمل: هنوز طرحی برای جابجایی زباله‌ها از کنار سد هراز ارائه نشده است

دیگر شهرهای سرسبز و هوای مه‌آلود و بارانی شمال، بهترین محل زندگی نیست. این طبیعت هم‌اینک در حال دفن شدن زیر زباله‌هایی است که شیرابه‌های آن‌ تا کیلومترها در دل زمین نفوذ کرده و آب‌های بکر زیر زمینی، رودخانه‌ها و شرب را به لجن کشیده است.

چند سالی است که «رودخانه هراز» آلوده شیرابه زباله‌هایی است که درد بی‌درمان شهرهای شمالی شده. حالا خبر می‌رسد به جای رسیدگی به این معضل، ساخت سدی در دستور کار است که در صورت بهره برداری، آبش مخلوطی از شیرابه و آب خواهد بود.

«سد مخزنی هراز»، قرار است آب مورد نیاز بیش از یک میلیون و 200 هزار خانوار مازندرانی و آب مورد نیاز بیش از 98 هزار هکتار از زمین‌های زراعی را تامین کند. این سد با ظرفیت 230 میلیون متر مکعب بر روی رودخانه بزرگ هراز درحال ساخت است. اما نکته جالب توجه در ساخت این سد، نزدیکی آن با منطقه عمارت است. عمارت همان سرزمین زباله آمل که شیرابه‌های اسیدی آن تا کیلومترها نفوذ کرده و آب رودخانه هراز را هم آلوده خود کرده است. 

این منطقه (عمارت) ۱۰ هکتاری، مدتهاست که محل دفن زباله شهرهای آمل، محمودآباد، دابودشت، هادی شهر، سرخرود، رینه، گزنگ، امام زاده عبدالله و ۱۰۰ روستای این شهرستان است. عمارت در سی کیلومتری آمل و در قسمت بالای سد هراز قرار دارد. 

وعده تعیین تکلیف زباله‌ها

یوسفیان ملا نماینده مردم آمل در مجلس که سال گذشته از معضل انباشت زباله در منطقه عمارت به عنوان مهمترین مشکل پیش روی سد هراز آمل سخن گفته بود، اکنون از تعیین تکلیف این زباله‌ها خبر می‌دهد. او پیش از این گفته بود: برای حل این معضل ساخت کارخانه زباله سوز آمل در دستور کار است اما مشکل زمین برای احداث این کارخانه وجود دارد.که حالا از تخصیص اعتبار 150 میلیارد تومانی، حل مشکل وقفی بودن زمین و خرید آن از اداره اوقاف سخن می‌گوید.آنطور که گفته می‌شود این کارخانه قرار است توسط شرکت ژاپنی ساخته شود. ملا یوسفیان سال گذشته هم از رفع همه موانع بر سر ساخت این کارخانه سخن گفته بود.

شرط آبگیری سد

این سد در صورتی می‌تواند آب‌گیری خود را شروع کند که حداقل دو سال از زمان جابجایی زباله‌ها گذشته باشد. طبق گزارش تسنیم و نقل قول از حسن احمدپور مدیر اجرایی پروژه، زمان آب‌گیری سد در اوایل سال 99 اعلام شده است. این در حالی است که هنوز وزارت نیرو هیچ طرح خاصی را برای جابجایی زباله‌ها اعلام نکرده است  یداللهی معاون فنی محیط زیست آمل در این خصوص به پیام ما می‌گوید: ما از وزارت نیرو تعهد گرفته‌ایم که دو سال قبل ازآبگیری سد هراز باید زباله‌ها را از منطقه عمارت جابجا کنند. بر اساس همین تعهد بود که محیط زیست مجوز احداث این سد را صادر کرد. هفته پیش در جلسه‌ای که در استانداری برگزار شد، قرار بر این شد که تا پایان اسفندماه برای ساماندهی این زباله‌ها طرح خود را ارائه کنند. البته یداللهی معتقد است این سد به این زودی‌ها نمی‌تواند تکمیل شود چرا که اصولا ساخت سد در کشور ما یک پروسه طولانی است و از طرفی هم به دلیل نبود اعتبار روند اجرای آن به کندی پیش می‌رود. 

به گفته یداللهی آنچه مهم است موضوع شیرابه‌های اسیدی است که زیر زمین مانده و باید تکلیفشان مشخص شود. شیرابه‌ها اسیدی و سازند آن منطقه آهکی است. به همین دلیل به راحتی در دل آب‌های زیر زمینی نفوذ می‌کنند. هم‌اکنون در منطقه عمارت روزانه 300 تن زباله تخلیه می‌شود. زباله وقتی در جایی باشد تا 80 سال شیرابه دارد این موضوع مخصوصا در مناطق شمالی کشور که باران همیشه به راه است از شدت بیشتری برخوردار است. اهمیت این موضوع را وقتی می‌توان درک کرد که بدانیم این زباله‌ها چهل سال است که در این منطقه رها می‌شوند.

او می‌گوید: بهترین آب شرب کل استان مازندران در منطقه آمل قرار دارد. از نظر زمین شناسی این شهرستان روی مخروطه افکنه هراز است. حتی آب شرب بابل هم از شهرستان آمل تامین می‌شود. و حالا شیرابه‌ها بلای جان این آب ناب شده‌اند.

انتقاد از علوم پزشکی 

معاون فنی محیط زیست مازندران،  ضمن تایید آلودگی آب رودخانه هراز طی چند سال گذشته، چاره کار را در احداث سیستم تصفیه شیرابه می‌داند. او می‌گوید: مانند اتفاقی که در ساری ومرکز بابل افتاده است و برای دفن زباله از این روش استفاده می‌کنند. البته هزینه اینها چندین میلیاردی است و همیشه بحث نبود اعتبار مطرح می‌شود.

او از نقش کمرنگ علوم پزشکی در این میان انتقاد کرده و می‌گوید: اینکه با این وضعیت تا چه اندازه میزان بیماری‌های مختلف مخصوصا گوارشی افزایش یافته را باید علوم پزشکی و وزارت بهداشت بیان کند اما متاسفانه آنها نه در جلسات ما شرکت کرده و نه از این مساله حمایت می‌کنند. هنوز ندیدم وزارت بهداشت که مسوول مستقیم بهداشت مردم است در این زمینه نقطه نظری را بیان کند. ظاهرا دیوار محیط زیست از همه کوتاه‌تر است و تنها کسی که از این قضیه سخن می‌گوید محیط زیست است.

یداللهی وظیفه محیط زیست را اینها می‌داند: باید خطر را اعلام کرد و برنامه داد. اما در حال حاضر تمام بهانه برای ساماندهی نکردن زباله آمل، نبود اعتبار است و محیط زیست هم نمی‌تواند به لحاظ امنیتی جلوی ورود زباله به آن منطقه را بگیرد. چراکه زباله پنج شهر به آن‌جا می‌رود و اگر در آنجا تخلیه نشود پس این 300 تن زباله در کجا دفن می‌خواهد دفن شود.

مریدی مدیر کل دفتر آب و خاک سازمان محیط زیست در خصوص مشکلات بهداشتی این شیرابه‌ها به پیام ما می‌گوید: یکی از دلایل افزایش سرطان‌های گوارشی در شهرهای شمالی کشور مخصوصا از تالش تا گلستان همین موضوع آلودگی آب است. به گفته او مواد آلی که از شیرابه ‌زباله‌ها وارد آب می‌شوند سرطان‌های مختلفی را ایجاد می‌کنند. موضوعی که در حال حاضر اتفاق افتاده است.

طبیعت شمال کشور مدتهاست با این زباله‌ها نفسش به شماره افتاده است و حال جان مردمی وسط است که روزانه به جای آب شیرابه زباله می‌نوشند…

بازار خودرو اسیر چینی‌ها

تحریم‌های سال ۲۰۱۳ بر صنعت خودرو کشور تا جایی پیش رفت که تولید خودرو را در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۹۰ به نصف تقلیل داد

از شروع به کار کارخانه ایران ناسیونال در ایران و تغییر نامش به ایران خودرو و اضافه شدن سایر برندهای ایرانی خودرو ملی پایین و بالای فراوانی داشته است. تولید ملی اما هیچ وقت نتوانسته پاسخگوی نیاز ایرانیان باشد. همین موضوع پای واردات را به کشور باز کرده است. از جمله خودروهایی که به نظر بیش از بقیه توانستند راهی جاده‌های کشور شدند تولیدات چین بودند. خودروهایی که همیشه در مورد کیفیت آنها حرف و حدیث فراوان است.

دفتر مطالعات انرژی، صنعت و معدن مرکز پژوهش‌های مجلس در گزارشی با هدف بررسی وضعیت خودروهای چینی ساخت داخل و میزان ارزبری این نوع خودروها در بازار داخل کشور ، به بررسی سهم خودروهای با منشأ چینی از بازار خودروسازی کشور پرداخت.

لوکوموتیو صنایع

صنعت خوروسازی به دلیل ارتباط گسترده با بیش از ۶۰ صنعت دیگر به لوکوموتیو صنایع معروف است.این صنعت کلیدی پتانسیل بالایی در ایجاد اشتغال و نقش موثری در رشد و توسعه اقتصادی و اجتماعی دارد.

نتایج این گزارش نشان می‌دهد که سهم عمده واردات قطعات منفصله از چین مربوط به خودروهای چینی مونتاژ داخل است و هرگونه تغییر در رویه تخصیص و قیمت‌گذاری ارز، بر 4 / 17 درصد از بازار خودرو که سهم خودروهای چینی مونتاژ در داخل است، تأثیر گذاشته و می‌تواند موجب تشدید شوک‌ها به بازار خودرو شود.

تاثیر تحریم بر تولید خودرو

تحریم‌های سال ۲۰۱۳ بر صنعت خودرو کشور تا جایی پیش رفت که تولید خودرو را در سال ۱۳۹۲ نسبت به سال ۱۳۹۰ به نصف تقلیل داد و توانست در بعضی از خطوط تولید خودروهای پرتیراژ ساخت داخل خلل جدی وارد کند و حتی در مدت کوتاهی تولید این خطوط به صفر رسید.

سال ۹۷ در سه ماهه اول رشد تولید خودرو با افزایش ۹/۴ درصدی همراه بود اما وقتی آمار چهارماهه ابتدایی سال را با مدت مشابه پارسال قیاس می‌کنیم تولید خودرو کاهش ۰/۱ درصدی را تجربه کرده است.

روند کاهش از خرداد ماه آغاز شده است و رفته رفته شاهد کاهش بیشتر بوده‌ایم. بر اساس تحقیقات مشخص شده که ترافیک پروسه ثبت سفارش تا مرحله ترخیص کالا باعث شده قطعه به موقع به دست تولیدکنندگان نرسد.

واردات قطعات منفصله

در بررسی میزان واردات قطعات خودروهای سواری طی سال ۱۳۸۶ تا سه ماهه نخست سال ۹۷ نشان می‌دهد که بیشترین میزان واردات به ترتیب از کشورهای فرانسه، چین،ژاپن،کره و رومانی بوده است.در میان واردات از کشورهایی مانند افغانستان، بلغارستان و سوریه هم به چشم می‌خورد که جای تامل دارد.

نگاهی دقیق‌تر به آمار نشان می‌دهد که چین از سال ۹۲ که بقیه کشورها واردات خود را کاهش داده‌اند تنها چین بوده که میزان صادرات خود به ایران را ثابت نگه داشته و از سال ۹۵ افزایش چشم‌گیری تا بیش از ۱۶۰۰ میلیون دلار هم داشته است.

هجوم چینی‌ها

خودروسازان چینی به صورت جدی از دهه ۸۰ وارد صنعت خودروسازی کشور شدند، ابتدا با همکاری با بخش خصوصی آغاز کردند که رفته‌رفته توانستند با خودروسازان بزرگ کشور نیز همکاری کنند. لذا بخشی از سبد محصولات ایران خودرو و سایپا و پارس خودرو را هم نصیب خود کرده‌اند.

با بررسی روند همکاری چینی ها با خودروسازان ایرانی این نتیجه بدست می‌آید که سهم عمده واردات قطعات منفصله از چین مربوط به خودروهای چینی مونتاژ داخل است و هرگونه تغییر در رویه تخصیص و قیمت گذاری ارز، بر بازار خودرو که سهم خودروهای چینی مونتاژ در داخل آن حدود ۱۷ درصد است، قطعا تاثیر خواهد گذاشت و می‌تواند موجب بروز و تشدید شوک‌ها به بازار خودرویی کشور شود.

با قرار گرفتن حدود ۱۷ درصد بازار داخل در اختیار خودروهای با منشا چینی از یک‌سو و با میانگین ساختار داخل آنها حدود ۲۰ درصد و به عبارت دیگر واردات کل قطعات خودرو از چین و مونتاژ آن در داخل از سوی دیگر، این حقیقت آشکار می‌شود که بازار خودرو کشور از ناحیه خودروهای چینی بسیار آسیب پذیر بوده و وزارت صنعت معدن و تجارت در سیاست‌های حاکمیتی خود برای صنعت خودروسازی بخصوص اصلاح و اجرایی کردن چشم‌انداز صنعت خودرو در افق ۱۴۰۴، موضوع تعمیق عمق ساخت داخل در خصوص خودروهای چینی را به طور متوسط سالی ۱۰ درصد پیگیری و اجرایی کند.

کودک مریوانی جوان‌ترین هنرمند آسیا 

هنر این کودک در ساخت «کلاش» یا پا افزار کردی است

 آروین خسپی از طرف شورای جهانی صنایع دستی به عنوان جوانترین هنرمند حوزه صنایع دستی منطقه آسیا و اقیانوسیه انتخاب شده است.

این هنرمند متولد 19 اردیبهشت سال 1388 در مریوان است که اکنون کنار پدر و پدربزرگش مشغول هنرنمایی در ساخت کلاش «پا افزار کُردی» است.

این کودک مریوانی از پنج سالگی مشغول ساخت پا افزار کُردی است و اکنون با وجود داشتن 9 سال یکی از هنرمندان خوب این حرفه بشمار می رود.

فریاد حدادیان، رییس اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مریوان در این خصوص گفت که  سه نسل از این خانواده در مریوان کارگاهی مخصوص کلاش بافی دارند و در کنار بیش از چهار هزار و 500 هنرمند کلاش باف دیگر مشغول بکار هستند.

حدادیان یادآور شد: شهرستان مریوان پاییز سال گذشته به عنوان شهر جهانی کلاش (پافزار کُردی) مصوب شد و این هنر به عنوان یک محصول صنایع دستی کردستان در فهرست آثار جهانی شورای جهانی صنایع دستی به ثبت رسید.

 کلاش بافی علاوه بر مریوان در شهرهای دیگری همچون سنندج، دیواندره، سروآباد، کامیاران و سقز نیز رواج دارد اما مریوان به علت تعداد بیشتر فعالان به عنوان مرکز تولید این کفش محسوب می شود.

هم اکنون چهار هزار و 500 هنرمند کلاش باف و بیشترین کارگاه کلاش بافی شامل 160 کارگاه شهری و حدود دو تا سه هزار کارگاه خانگی روستایی منطقه کردستان در شهر مریوان فعالیت می کنند.

کلاش پا افزاری با قدمت 2 هزار سال، تهیه شده از مواد طبیعی موجود در محیط مانند نخ و چرم است که با توجه به خنکی و سبکی آن مورد توجه است و در فصول گرم سال بیشتر استفاده می شود.

25 مدل با رنگ بندی ها و تنوع خاص با حفظ ویژگی های سنتی این پاپوش تهیه شده تا ساکنان دیگر مناطق نیز بتوانند از کفش دستباف مردم مریوان استفاده کنند.

کلاش تنها پای افزاری است که دارای خط تقارن است به این معنی که چپ و راست برای آن نیست و برای حفظ این فرم و مدل باید هر چند مدت کلاش را راست و چپ و یا چپ و راست به پا کرد.

پیاده روی با کلاش متناسب با فرم و مرفولوژی پاهاست، کفه آن و قسمت سینه گود پا بر آمده و در پاشنه پا بر جسته این فرم باعث رفع خستگی و خسته نشدن پاها در هنگام پیاده روی می شود.

از نظر زیست محیطی هیچ نوع آلودگی محیط بعد از استفاده آن ایجاد نمی شود، چون مواد مصرفی آن کاملا طبیعی است و در خاک کمتر از یک سال تجزیه و به عناصر طبیعی خود تبدیل می شود در حالیکه سایر پای افزارها چند سال طول می کشد که تجزیه شود.

مواد اولیه مورد نیاز برای کلاش پارچه نخی مانند متقال٬ چلوار٬ نخ تابیده شده نمره٬ لایه، لایه پوست٬ یا چرم گاو است.

هم اکنون هنرمندان استان کردستان در نزدیک به 50 رشته صنایع دستی فعالیت دارند که 21 مورد از این رشته ها بومی این استان است.

اکنون بیش از 40 هزار نفر از هنرمندان کردستان در رشته های مختلف صنایع دستی بومی و غیر بومی فعالیت می کنند که 14 هزار و 500 نفر از این تعداد در سامانه معاونت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری دارای شناسه فعالیت هستند که از این تعداد، سه هزار و 600 نفر بیمه تامین اجتماعی دارند.

استان کردستان دارای یک هزار و 520 اثر تاریخی شناسایی شده شامل آثار باستانی، غارهای طبیعی، درختان کهنسال، میراث منقول، قنات و مکان های طبیعی است، 872 اثر از این تعداد شامل 773 اثر غیر منقول شامل (آثار تاریخی، تپه، محوطه و بنا)، 20 مورد میراث طبیعی، 56 مورد میراث معنوی و 23 مورد میراث منقول در فهرست آثار باستانی کشور به ثبت رسیده است.

خانه‌های خالی بلای جان بازار مسکن

11 درصد خانه های کشور خالی از سکنه هستند

برخی تخمین ها از وجود دومیلیون و پانصد هزار خانه خالی حکایت دارد که صاحبانشان در آب نمک تورم خوابانده اند تا به بار آید، با این منطق که هرچه باشد سال آینده گرانتر می‌شود.

وجود خانه های خالی مانند زخمی عمیق تن بازار مسکن را آزار می دهد، این آمار تکان دهنده است که 11 درصد خانه های کشور خالی از سکنه است. دولت راه مقابله با این بیماری  اپیدمی در بازار مسکن را بستن مالیات بر خانه خالی می داند.

ابوالفضل موسوی عضو هیات رییسه کمیسیون عمران مجلس این سیاست را درست ارزیابی می کند.

وی به خبرگزاری خانه ملت می گوید«چون این یک نوع سرمایه گذاری هست باید مالیات بر خانه های خالی بسته شود».

قراردادهای صوری برای فرار از مالیات

ولی چطور می شود فهمید خانه ای خالی است چون صاحب خانه ها برای فرار از مالیات قرار داد های صوری می بندند حالا برای کم اثر کردن این ترفند صاحب خانه به تازگی  در مجلس روی طرحی کار می شود که مردم هم نقش آفرینی کنند.

طراح طرح مذکور ابوالفضل ابوترابی عضو کمیسیون امور داخلی و شوراها در مجلس شورای اسلامی  می گوید: «در این طرح سامانه ای شکل گرفته که مردم گزارش های خود را در صورت پی بردن به خانه خالی به آنجا گزارش می دهند و دادستان راستی آزمایی می کند  و کارشناس رسمی دادگستری برای تعیین قیمت و اجاره بها فرستاده می شود».

وی ادامه می دهد«اصطلاحا در علم حقوق به این مورد می گویند سوت زنی یعنی اجازه می دهیم مردم به ما گزارش بدهند امری که به شفافیت بیشتر در این مورد منجر خواهد شد».

گرچه این طرح چالش برانگیز است ولی شاید با ورود مردم تعداد خانه های خالی که لو بروند بیشتر شود.

موسوی عضو کمیسیون عمران مجلس به خبرگزاری خانه ملت می گوید «بحث خبرچینی نیست هدف اطلاع رسانی دقیق است برای جلوگیری از سواستفاده برخی از سودجویان از بخش مسکن».

اما دیگر عضو کمیسیون عمران مجلس می گوید «طرح مذکور جای بحث دارد چون این شناسایی جزو وظایف دولت است و آنچنان کار سختی هم نیست».

صدیف بدری می گوید «یک خانه با پروانه ساخته می شود حتی در روستاها  طبیعتا زمان صدور پروانه می تواند در  سامانه درج شود و اکثر ساختمان‌های ساخته شده در شهرها مخصوصا شهرهای بزرگ با یک سری اهرم های کنترلی شهرداری‌ها به سمت پایان کار می روند برای اخذ سند تفکیک، حتما می توان این اطلاعات را وارد یک سامانه کرد تا هم سازمان امور مالیاتی بتواند از این اطلاعات استفاده کند و همچنین سازمان اسناد هم در جریان اینکه  آیا ملک مستاجر دارد یا خالی است قرار بگیرد».

تعریف مشخص و کاملی از خانه احتکاری وجود ندارد

اما موضوع اینجاست هنوز تعریف مشخص و کاملی از خانه احتکاری وجود ندارد.

مجید کیانپور دیگر عضو کمیسیون عمران مجلس هم انگشت روی همین مورد می‌گذارد.

وی می گوید «مثلا یک بخش خصوصی رفته و در ساخت یک خانه مشارکت کرده به خاطر اینکه ارزش افزوده مناسبی داشته باشد خانه را نگه داشته تا موقع مناسب به فروش برساند این واقعا احتکار نیست.»

وی ادامه می دهد «احتکار خانه زمانی باید حساب کنیم که یک سرمایه گذار از تسهیلات دولتی استفاده کرده و با رانت دولتی خانه‌هایی ساخته که الان از فروش یا اجاره  آن امتناع می کند و تازه به گفته این نماینده  در کندوکاوها مشخص می شود ریشه احتکار خانه  در جای دیگری است. وی می گوید «ما باید منصف باشیم اگر توانستیم ارزش پول ملی را حفظ کنیم و همچنین بازارهای موازی را تقویت کنیم حتما می توانیم بازار اجاره داری و مسکن را هم کنترل کنیم.

کودک مریوانی جوان‌ترین هنرمند آسیا 

هنر این کودک در ساخت «کلاش» یا پا افزار کردی است

 آروین خسپی از طرف شورای جهانی صنایع دستی به عنوان جوانترین هنرمند حوزه صنایع دستی منطقه آسیا و اقیانوسیه انتخاب شده است.

این هنرمند متولد 19 اردیبهشت سال 1388 در مریوان است که اکنون کنار پدر و پدربزرگش مشغول هنرنمایی در ساخت کلاش «پا افزار کُردی» است.

این کودک مریوانی از پنج سالگی مشغول ساخت پا افزار کُردی است و اکنون با وجود داشتن 9 سال یکی از هنرمندان خوب این حرفه بشمار می رود.

فریاد حدادیان، رییس اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مریوان در این خصوص گفت که  سه نسل از این خانواده در مریوان کارگاهی مخصوص کلاش بافی دارند و در کنار بیش از چهار هزار و 500 هنرمند کلاش باف دیگر مشغول بکار هستند.

حدادیان یادآور شد: شهرستان مریوان پاییز سال گذشته به عنوان شهر جهانی کلاش (پافزار کُردی) مصوب شد و این هنر به عنوان یک محصول صنایع دستی کردستان در فهرست آثار جهانی شورای جهانی صنایع دستی به ثبت رسید.

 کلاش بافی علاوه بر مریوان در شهرهای دیگری همچون سنندج، دیواندره، سروآباد، کامیاران و سقز نیز رواج دارد اما مریوان به علت تعداد بیشتر فعالان به عنوان مرکز تولید این کفش محسوب می شود.

هم اکنون چهار هزار و 500 هنرمند کلاش باف و بیشترین کارگاه کلاش بافی شامل 160 کارگاه شهری و حدود دو تا سه هزار کارگاه خانگی روستایی منطقه کردستان در شهر مریوان فعالیت می کنند.

کلاش پا افزاری با قدمت 2 هزار سال، تهیه شده از مواد طبیعی موجود در محیط مانند نخ و چرم است که با توجه به خنکی و سبکی آن مورد توجه است و در فصول گرم سال بیشتر استفاده می شود.

25 مدل با رنگ بندی ها و تنوع خاص با حفظ ویژگی های سنتی این پاپوش تهیه شده تا ساکنان دیگر مناطق نیز بتوانند از کفش دستباف مردم مریوان استفاده کنند.

کلاش تنها پای افزاری است که دارای خط تقارن است به این معنی که چپ و راست برای آن نیست و برای حفظ این فرم و مدل باید هر چند مدت کلاش را راست و چپ و یا چپ و راست به پا کرد.

پیاده روی با کلاش متناسب با فرم و مرفولوژی پاهاست، کفه آن و قسمت سینه گود پا بر آمده و در پاشنه پا بر جسته این فرم باعث رفع خستگی و خسته نشدن پاها در هنگام پیاده روی می شود.

از نظر زیست محیطی هیچ نوع آلودگی محیط بعد از استفاده آن ایجاد نمی شود، چون مواد مصرفی آن کاملا طبیعی است و در خاک کمتر از یک سال تجزیه و به عناصر طبیعی خود تبدیل می شود در حالیکه سایر پای افزارها چند سال طول می کشد که تجزیه شود.

مواد اولیه مورد نیاز برای کلاش پارچه نخی مانند متقال٬ چلوار٬ نخ تابیده شده نمره٬ لایه، لایه پوست٬ یا چرم گاو است.

هم اکنون هنرمندان استان کردستان در نزدیک به 50 رشته صنایع دستی فعالیت دارند که 21 مورد از این رشته ها بومی این استان است.

اکنون بیش از 40 هزار نفر از هنرمندان کردستان در رشته های مختلف صنایع دستی بومی و غیر بومی فعالیت می کنند که 14 هزار و 500 نفر از این تعداد در سامانه معاونت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری دارای شناسه فعالیت هستند که از این تعداد، سه هزار و 600 نفر بیمه تامین اجتماعی دارند.

استان کردستان دارای یک هزار و 520 اثر تاریخی شناسایی شده شامل آثار باستانی، غارهای طبیعی، درختان کهنسال، میراث منقول، قنات و مکان های طبیعی است، 872 اثر از این تعداد شامل 773 اثر غیر منقول شامل (آثار تاریخی، تپه، محوطه و بنا)، 20 مورد میراث طبیعی، 56 مورد میراث معنوی و 23 مورد میراث منقول در فهرست آثار باستانی کشور به ثبت رسیده است.

فاز جدید تقابل  با ایران!

یادداشت مهمان/صابر گل‌عنبری 

به نظر می‌رسد دو کشوری که سخنگوی نیروهای مسلح از بردن نام آن‌ها خودداری کرده، عربستان و امارات هستند. از بس هر حادثه‌ای به خارج نسبت داده شده، اگر هم اتفاقاتی بیافتد که نشانه‌های دخالت طرف‌های خارجی مورد اتهام در آن‌ها هویدا باشد، به این آسانی لااقل نزد قشری باورپذیر نیست. سخنگوی ارشد نیروهای مسلح اعلام کرد که عاملان حمله تروریستی امروز در اهواز در دو کشور حاشیه خلیج فارس پشتیبانی مالی و تسلیحاتی شده و در این کشورها آموزش دیده و سازماندهی شده‌اند.

به نظر می‌رسد دو کشوری که سخنگوی نیروهای مسلح از بردن نام آن‌ها خودداری کرده، عربستان و امارات هستند. صرفنظر از اینکه این اظهارنظر چقدر پشتوانه دیتایی و اطلاعاتی عینی دارد که امثال بنده دسترسی به آن ندارد، اما در همین حوزه ژورنالیستی خود شواهدی نگران کننده می‌بینم که نشان می‌دهد اختلافات میان ایران و عربستان و به تبع آن امارات از چهارچوب سیاسی خود خارج شده و بعد امنیتی و نظامی خطرناکی یافته است.

ولی‌عهد عربستان در می ۲۰۱۷ در مصاحبه‌ای با داود شریانی چهره رسانه‌ای معروف که شبکه یک عربستان آن را پخش کرد، تهدید کرد که جنگ را به داخل ایران می‌کشاند. وی چنین گفت: “منتظر نخواهیم ماند تا جنگ به داخل عربستان کشیده شود، کاری خواهیم کرد که جنگ نزد آن‌ها در داخل ایران باشد.”

سخنان ولی‌عهد عربستان نشان از یک نوع اقدامات “پیش‌دستانه” داشت که به زعم خودش برای جلوگیری از انتقال جنگ به داخل عربستان است.

این اظهارات نه تنها حکایت از چرخشی پارادایمی در سیاست خارجی عربستان در قبال ایران و خروج از ماهیت محافظه‌کاری چند دهه گذشته داشت که صریح‌ترین اظهارنظر و تهدید عالی‌ترین مقام سعودی بود؛ البته با این فرض که ایشان پادشاه واقعی عربستان است که هست.

در کنار آن، مشارکت سالیانه مقامات امنیتی ریاض و در رأس آن‌ها ترکی فیصل در نشست‌های سالیانه مجموعه رجوی در پاریس بر این نکته کلیدی تاکید دارد که تقابل منطقه‌ای میان عربستان سعودی و ایران از جنگ نیابتی (غیر مستقیم) در سرزمین‌های دیگر از جمله سوریه، یمن و عراق فراتر رفته و به جنگ نیابتی (مستقیم) در سرزمین طرف مقابل تبدیل خواهد شد.

در حقیقت مشارکت آشکار امثال ترکی فیصل رئیس سابق دستگاه اطلاعاتی ریاض در این نشست‌ها عینیت‌‌بخشی و ترجمان همان تهدیدی است که محمد بن سلمان در مصاحبه با داود شریانی بیان داشت.

اما امارات متحده عربی نیز که بعد از به قدرت رسیدن دونالد ترامپ شمشیر را از رو علیه ایران بسته است، و علت خصومتش مانند عربستان آنچنان هم قابل فهم نیست، آشکارتر تهدید کرده و می‌کند. ضاحی خلفان شخصیت توییتری جنجالی امارات که سال‌ها رئیس پلیس دبی بود و اکنون معاون وی است، مدام‌ در توئیت‌های خود دعوت به اقدامات نظامی در داخل ایران کرده است. وی به طور مشخص در اوت 2016 در توئیتی از کشورهای عربی خواست اپوزیسیون ایران را مسلح کنند.

امروز بعد از این واقعه دردناک، عبدالخالق عبدالله چهره اماراتی نزدیک به محمد بن زاید ولی‌عهد ابوظبی و حاکم واقعی امارات در توییتی پرمعنا چنین نوشت: «حمله به یک هدف نظامی تروریسم نیست و انتقال نبرد به عمق ایران انتخاب و گزینه‌ای آشکار است و در مرحله آتی افزایش خواهد یافت.»

این توییت تاکید می‌کند که آنچه امروز اتفاق افتاد، در چارچوب تقابل جدید و انتقال جنگ به داخل ایران انجام شده است. وقتی سخن از انتقال جنگ به داخل ایران به عنوان یک انتخاب به این صراحت می‌شود، نشان می‌دهد که قضیه از اقدام یک مجموعه مسلح مخالف فراتر است. اینجا اشاره آشکار عبدالخالق عبدالله به یک “انتخاب” و یک “تصمیم” است و منظور او هم انتخاب بلوک (واشنگتن، تل‌آویو، ریاض و ابوظبی) برای در پیش گرفتن چنین سیاستی در قبال ایران است و این همان چیزی است که یک سال قبل محمد بن سلمان بر زبان جاری ساخت.

از دیگر سو، نباید از نظر دور داشت که این حمله یک روز پس از تهدید شدید اللحن وزیر خارجه آمریکا خطاب به ایران در واکنش به حملات اخیر عراقی‌ها به کنسولگری آمریکا در بصره و سفارتخانه آن در بغداد صورت گرفته است. 

به هر حال، با توجه به نکات پیشگفته، نگاه کردن به این اتفاقات صرفا از زاویه عداوت تاریخی یک گروه با نظام جمهوری اسلامی دقیق نیست و تقلیل ماجراست. آنچه در این میان لازم است دیده شود ورود تقابل قدرت‌های خارجی بین‌المللی و منطقه‌ای با ایران به فاز تازه و خطرناکی است که ابعاد مختلف سیاسی، اقتصادی، امنیتی و نظامی دارد که می‌توان از یک جنگ تمام عیار با وجوهی پنهان و آشکار سخن گفت که هر روز پلانی از آن رو می‌شود و بعد آشکارتری به خود می‌گیرد.

پژوهش‌گر و کارشناس غرب آسیا