چه قدر کلمه خوب است

اول کلمه بود که در سرزمین خالی در ذهن پریشان درخت و خاک غریب نشت می کرد و بعد انسان به حمایت از نور در سایه اش نشست بر معبر بادهایی که نمی وزید در بعدازظهری سرد که گرمای آواز یک پرنده در شب ته نشین می شد و عشق را به عمق خواب‌های واژه‌ها پرتاب کرده بود. کلمات، همزاد آدمی اند ؛ از صف مردگان بیرون می‌پرند و نوشتن می‌شود نبرد نور با ظلمات، چرا که انسان اجاقی است با هیمه‌هایی از کلمات که برهوت جهان را تا همیشه تاریخ روشن نگاه می دارد. باید نوشت تمام ظلمات را پای فانوس دود زده‌ی امید، خسته از تنهایی، تنگنا و رنج که مثل ماری زخمی از جویبار رگانت بالا می‌خزد تا گلو گاهت را محکم بفشارد؛ درست مثل کبریتی که بخواهد تاریکی شب رابسوزد در تلاشی بیهوده. مثل وزش نسیمی سرخورده که بخواهد کوه را جا به جا کند. مثل گریه که بخواهد باغستان های خشکیده جیرفت را نجات بدهد. چه قدر کلمه خوب است و به قول فروغ، مثل مزه ی پپسی دلچسب است اما برای گرسنگان آفریقا چه کار می تواند بکند؟ برای اردوگاه های کار اجباری در وحشت آباد سیبری چه می‌تواند بکند؟ کلمه در برابر آشویتس، حرفی برای گفتن دارد؟ در برابر آدم خوران داعش از کلمات کاری ساخته است؟ نوشتن در چنین جهانی شاید زایش رویان درد باشد وقتی بر بلندای فاجعه ایستاده ای و بودن را جار می زنی و سرریز رنج ، رنج هایی که به گفته ی حافظ « از نهفت شان دیگ سینه می زد جوش» با این همه، نوشتن، روشن‌کردن تکلیف شب است در همهمه باران و باد با آخرین کبریت نمناک. برافروختن چراغ است در تاریکی، تا شب، فتیله ی ماه را پایین نکشد، تا کودکان آفریقا با رویای نان نمیرند، تا آشویتس و سیبری در اذهان خسته به دره ی تاریک فراموشی پرتاب نشوند، تا سرهنگان مست از نردبان آهنگ های ویکتورخارا بالا نروند، تا بی مخ های جاهل پیرمحمد احمد آبادی را به تبعیدگاه نفرستند، تا مرگ در تک تک سلول ها، انفرادی، لانه نکند، تا دیوارها فرو بریزند وخورشید به اتهام تهدید امنیت سایه ها،پشت دیوارهای شب سلاخی نشود، تا کلمات، تکلیف تاریکی را روشن کنند، تا خواب برج‌ها‌ی واژه پر از کبوتر شود پر از عشق، انسان، آزادی، برابری، حقیقت و زیبایی.