در سوگ حسین قندی
امروز تیتر نداریم

جواد دلیری-سردبیر روزنامه اعتماد
مطبوعات امروز تیتر ندارند، اندوه دارند. استاد «حسین قندی» با آن قامت خدنگ وظاهر همیشه آراسته وآن خنده همیشگی، مرد شیک‌پوش مطبوعات هم رفت؛ چه تاسف برانگیزوغم انگیز. بیماری او، نشنیدن او و نخواندن او دردی تلخ برای همه ما بود. استاد ما پس از دوره‌ای که با بیماری تلخ «فراموشی» دست و پنجه نرم کرد، رفت و اهالی مطبوعات را تنها گذاشت. او سال‌ها فقط می‌نوشت، می‌نوشت و می‌نوشت، چه در تحریریه برای مخاطب، چه در کلاس درس و دانشگاه برای روزنامه‌نگار آینده. استاد قندی همچون بزرگان دیگری که امروز در میان ما نیستند و چه همانند آنانی که وجودشان کیمیاست ونفس‌هایشان دلگرمی تحریریه‌هاست، مردی بود که در تربیت روزنامه‌نگاران اصولی داشت، باورش بود «خود را خود باید ساخت» و چون این حرفه را جدی گرفت، هم در روزنامه‌نگاری و هم در زمینه آموزش از او یک چهره‌ متفاوت و محبوب ساخت. آموختن و آموزش، دغدغه همیشگی‌اش بود. بسیاری در دانشکده‌ها و در کلاس‌های پربارش، آموختند و خیلی‌ها هم در تحریریه‌های روزنامه‌ها، روزنامه‌نگار شدند.
او همیشه در گوشه‌ای از تحریریه کنار همه همکاران، پشت میزی چهار گوش گزارش می‌نوشت، تیتر می‌زد و تحریریه را هدایت می‌کرد؛ نه فقط سردبیر بود که خبرنگار هم بود و از نوشتن بازنمی ایستاد، نه اینکه غم نان نداشت که امید داشت، سختگیر بود اما دلسوز. نوشته‌هایش بوی خودش را می‌داد، از دغدغه و نگاه حق گویش حکایت می‌کرد و سرانجام اخلاق توصیه نخست و همیشگی او بود.بگذریم، بزرگان مطبوعات و همراهان همیشگی استاد او را بحق استاد تیتر می‌خوانند، نبوغ تیترزنی استاد قندی زبانزد همگان است، تیتر «علی حاتمی داستان مرگ را کلید زد»از جشنواره مطبوعات جایزه گرفت، وقتی از حمله به ایرباس ایرانی بر فراز خلیج فارس گزارشی هنرمندانه و ابداعی نوشت تیتر «پرواز را به خاطر بسپار» را انتخاب کرد. در تیترزنی سبک و سیاق و ذوق خودش را داشت و برایش مخاطب از هر موضوعی مهم‌تر بود. استاد ما اما فقط تبحر و نبوغ تیترزنی نداشت که او در گزارش‌‌نویسی نیز متبحر و بسیار برجسته می‌نمود. خواندن گزارشی از کودکان عقب‌مانده ذهنی یک آسایشگاه با تیتر «اینجا اشک هم ماتم می‌گیرد» هنوز و هنوز خواننده را با خود همراه دارد. روزنامه‌نگاری استاد قندی، به جز هدایت تحریریه‌ها، در تالیف کتاب نیز تداوم داشت. برای روزنامه‌نگــاری چهار کتاب نوشت: روزنامه‌نگــاری نوین (با همکــاری دکتربدیعــی)، روزنامه‌نگــاری تخصــصی، مقاله‌نویسی در مطبوعات و تخیل در روزنامه‌نگاری.
سرانجام او را چه صاحب ذوق در تیترزنی بنامیم که می‌نامیم، چه پرورش‌دهنده روزنامه‌نگاران بدانیم که می‌دانیم و چه یک گزارشگر حق‌گو که بود، راهش را می‌توان، «بیان دغدغه مخاطب و جذب او» با هنر تیترزنی دانست. در عصر یخبندان روزنامه‌نگاری این سرزمین که مخاطب با مطبوعات قهر است جای استاد خالی است. اما امروزکه استاد روزنامه‌نگاری از میان مارفت، «اندوه نبودن او تیتر یک امروز ماست» می‌تواند راه و هنرش درجلب مخاطب جاودانه بماند و باید بماند.