لفاظی‌های تمدنی و رجزخوانی با چنارهای سعدآباد

21 مهر 1405، 21:34

«درختان چنار باغ‌موزه سعدآباد بیش از ۳۰۰ سال قدمت دارند؛ یعنی عمر برخی از این آثار طبیعی، از عمر حاکمیت ایالات متحده آمریکا بیشتر است.»

این پاسخ کنایه‌آمیز «رضا صالحی‌امیری»، وزیر میراث فرهنگی، به لفاظی‌های ضدایرانی «مارکو روبیو»، در نگاه اول شاید یک رجزخوانی ملی‌گرایانه و جذاب به نظر برسد، اما با نگاهی به واقعیت‌های تلخ حوزه زیرمجموعه او، رنگ می‌بازد.

در برابر هجمه به تمدن ایران نباید سکوت کرد، اما پاسخی از این دست معمولاً در حیطه وظایف و تخصص وزارت امور خارجه و دیپلمات‌هاست، نه دغدغه اصلی متولی میراث فرهنگی کشور. موضوع اصلی، پاسخ به روبیو نیست؛ بلکه عملکرد به‌شدت نگران‌کننده و کارنامه رفوزه مدیریتی در درون مرزهاست که جایی برای این فخرفروشی‌های کلامی باقی نمی‌گذارد.

برای وزیر میراث فرهنگی و گردشگری دولت جمهوری اسلامی ایران شاید واجب‌تر از پاسخ‌گویی به اظهارات روبیو این باشد که به نگرانی‌ها درباره عبور ویرانگر مترو از دل مرکز تاریخی اصفهان رسیدگی کند؛ برای تاراج محوطه‌های باستانی و میراث تمدنی ایران در جیرفت چاره‌اندیشی کند؛ برای مخاطرات و تهدیدهای حریم میراث جهانی تخت‌جمشید و بحران فرونشست زمین در نقش‌رستم تدبیری بیندیشد؛ جلوی تخصص‌زدایی از منابع انسانی این وزارتخانه را بگیرد و از تغییرات آمرانه و ناکارشناسانه در ساختارهای تخصصی ـ نظیر آنچه بر سر حوزه‌های «ثبت» و «حفظ و احیا» آمد ـ دست بردارد؛ و در قبال ادعای غارتگرانی که با وقاحت و خیالی آسوده از حبس و دفن ۱۲ هزار شیء تاریخی در زیرزمین‌ها سخن می‌گویند و ده‌ها نمونه تأسف‌بار دیگر از این دست، شرمسار باشد.

مسئولی که کارنامه داخلی‌اش مملو از کاستی در صیانت از میراث فرهنگی و دارایی‌های ملی است، در مواجهه با تاریخ باید رویکردی آمیخته به شرمساری و تلاش برای جبران داشته باشد، نه شعارزدگی. این رجزخوانی‌ها درباره قدمت درختان سعدآباد، ذره‌ای از آوار نشسته بر سر میراث تاریخی اصفهان، جیرفت و صدها محوطه و اثر تاریخی دیگر در جای‌جای ایران کم نمی‌کند؛ میراث تمدنی ایران با شعار زنده نمی‌ماند، با «مدیریت و حفاظت مسئولانه» حفظ می‌شود.

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

اصفهان و مترو، تخت‌جمشید، چنارهای سعدآباد، رضا صالحی‌امیری، شهرام زارع، فرونشست زمین، مارکو روبیو، محوطه‌های باستانی، مدیریت میراث، میراث فرهنگی