دانشجویان، به‌عنوان موتور محرک و آینده‌سازان ایران، همواره روح نوآوری و پویایی جامعه را زنده نگه داشته و پیش می‌برند. آنان یکی از ظرفیت‌های بی‌بدیل برای حفاظت از محیط‌زیست و ترویج فرهنگ و نگرش توسعه پایدار هستند که کمتر به آن پرداخته و از آن استفاده شده است.

دانشجویان هر یک می‌توانند سفیری سبز و تغییرآفرین برای ایران باشند. بسط نگرش و پیوست محیط‌زیستی در تمام رشته‌های تحصیلی، فرصتی مناسب برای بهره‌مندی از ظرفیت و بستر تمام رشته‌ها در راستای مقابله با بحران‌ها و چالش‌های محیط‌زیستی فراهم می‌کند و با رویکردی میان‌رشته‌ای، درک کامل‌تری از ابعاد و نحوه صحیح مواجهه با آن‌ها به ما می‌دهد.

دانشجویان، به‌عنوان قشری که همواره به‌دنبال توسعه بوده‌اند و هستند و در این مسیر با خلاقیت و انرژی با مسائل موجود برخورد می‌کنند، به‌خوبی می‌توانند با رویکردی محیط‌زیستی در ساحت‌های گوناگون علم، از شاخه‌های علوم انسانی گرفته تا ریاضی و فنی، پایداری این مسیر را تضمین کنند.

اما این مهم جز با فراهم‌آوردن بستر مناسب فعالیت برای آنان، رفع موانع و ارائه آموزش‌های لازم تحقق نمی‌یابد؛ موضوعی که تا امروز در حد مطلوب صورت نگرفته است. برای مثال، یکی از نمودهای آن کم‌بودن مجموع کانون‌ها و انجمن‌های علمی محیط‌زیستی دانشجویی در مقایسه با مجموع دانشگاه‌ها و دانشجویان یا کمبود آموزش‌ها و واحدهای درسی محیط‌زیست در تمام رشته‌های تحصیلی است.

سرمایه ارزشمند دیگر این قشر فرهیخته، روحیه کنشگری و مطالبه‌گری آنان از مسئولان در مقابله با اقدامات بعضاً نادرست و غیرکارشناسی است. این روحیه کمک شایانی به حفاظت از محیط‌زیست می‌کند.

در این میان، از نقش و تأثیر اساتید هم نباید غافل شد؛ اساتیدی که علاوه بر تولید علم در ساحت‌های گوناگون و درنظرگرفتن ملاحظات محیط‌زیستی در آن، به‌عنوان الگویی مؤثر برای دانشجویان، می‌توانند نقش مهمی در علاقه‌مند و دغدغه‌مندکردن آنان نسبت به محیط‌زیست داشته باشند.

سازمان حفاظت محیط‌زیست باید به دانشگاه‌ها به‌عنوان پایگاهی مؤثر در جامعه و یاریگر خود بنگرد و از فعالیت‌های دانشجویی در این زمینه حمایت کند. همچنین زمینه‌های همکاری و ارتباط دانشجویان با سازمان حفاظت محیط‌زیست و سمن‌ها را تسهیل و تقویت و به‌طور کلی، ارتباط مؤثرتری با نهاد دانشگاه برای حل مسائل خود برقرار کند.

اگر بناست برای بحران‌های محیط‌زیستی راه‌حلی پایدار و اجرایی پیدا کنیم، دانشگاه و دانشجو نباید در حاشیه سیاست‌گذاری محیط‌زیست قرار داشته باشند، بلکه باید به یکی از ارکان اصلی آن تبدیل شوند.

در پایان، گمان می‌کنم همکاری میان سه دستگاه متولی، یعنی سازمان حفاظت محیط‌زیست، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و وزارت بهداشت، از طریق گنجاندن آموزش‌های پایه محیط‌زیست در رشته‌های مختلف، تعریف پروژه‌های واقعی محیط‌زیستی برای پایان‌نامه‌ها و طرح‌های دانشجویی، ایجاد مسیری مشخص برای مشارکت دانشجویان در تصمیم‌سازی‌های محیط‌زیستی و حمایت مالی و اجرایی از کانون‌ها و انجمن‌های محیط‌زیستی دانشجویی، اتفاقات مثبتی را در این حوزه رقم می‌زند.