بایگانی مطالب برچسب: پارک ملی گلستان
طبقۀ آخر پردیسان یا «کیهانپیمای شاتل»
«پیام ما»: «چه خاطرهای از گزارشهایی که نوشتهای، مصاحبههایی که گرفتهای، سفرهایی که رفتهای داری که بخواهی آن را با بقیه به اشتراک بگذاری؟» این پرسش را با گروهی از خبرنگاران محیطزیست در میان گذاشتیم؛ برخی بهدلیل مشغله نتوانستند به ما پاسخ دهند و گروهی هم حاضر به نوشتن شدند. در پروندۀ «روز خبرنگار»، نگاهی داریم به این خاطرات!
با محیطزیست انسانی بیگانه نیستم
کارشناس، رئیس شهرستان، کارشناس مسئول، فرماندۀ یگان، معاون مدیرکل و مدیرکل، بخشی از پستهایی است که «سعید یوسفپور» بهعنوان یکی از کاندیداهای ریاست سازمان حفاظت محیطزیست دارد. نام او گرچه در میان هشت کاندیدای اصلی نیست، اما ازآنرو که این مصاحبه پیش از انتخاب هشت نفر انجام شده و از سوی دیگر امکان انتخاب افرادی خارج از این فهرست وجود دارد، تصمیم به انتشار آن گرفتیم. از سعید یوسفپور پرسیدیم چه راهکاری برای امنیتیزدایی از محیطزیست دارد؟ چطور میخواهد حقابۀ تالابها را طلب کند و آیا پاشنۀ آشیل او، محیطزیست انسانی نیست؟
راه حفظ تنوع زیستی مدیریت مشارکتی است
«شینا انصاری» ۲۴ سال قبل با قبولی در آزمون استخدامی وارد سازمان حفاظت محیطزیست شد و مراتب اداری را یکییکی بالا رفت. برای چند سالی در شهرداری به فعالیتهایش در حوزۀ محیطزیست ادامه داد و حالا قصد بازگشت به این سازمان را دارد. شینا انصاری یکی از کاندیداهای زن ریاست سازمان حفاظت محیطزیست است که جزئی از بدنۀ این سازمان به شمار میآید. در گفتوگو با شینا انصاری، از او پرسیدیم آیا میتواند اولویتهایی که در برنامههایش اشاره کرده را اجرایی کند؟ با مشکل کمبود بودجه چه میکند و جایگاه زنان بهویژه در حوزۀ محیط طبیعی چطور خواهد بود؟ برنامۀ حفاظت مشارکتی چقدر قابل تسرییافتن به سایر مناطق است؟ و برنامهای برای امنیتیزدایی از این حوزه دارد؟
دخالت بهجای حفاظت مشارکتی
«در بحث مردمیکردن محیطزیست کشور، ۲۸۸ درصد پیشرفت نسبت به دولتهای قبل ما داشتیم؛ در این قسمت که بهرهگیری از ظرفیت و توان جوامع محلی و سرمایههای اجتماعی بود.» اینها گفتههای «علی سلاجقه» رئیس سازمان حفاظت محیطزیست در گفتوگو با یکی از خبرگزاریهاست. او که خود را خادم کوچکی در دولت سیزدهم میداند، قضاوت دربارۀ دستاوردهای محیطزیست را به مردم واگذار کرد. آیا عدد ۲۸۸ درصد که او در این گفتوگو ارائه کرد، درست است و قضاوت جامعه آیا به همین عدد نزدیک است؟
گلستان،الگوی حفاظت مشارکتی
عصر یکشنبه بیست و هفتم خرداد ۱۴۰۳ در سالن اندیشمندان علوم انسانی در خیابان ویلا، جای سوزن انداختن نبود،؛ شب گلستان با حضور انبوه کارشناسان محیطزیست و حیاتوحش برگزار شد تا نشان دهد جامعۀ مدنی محیطزیست با وجود تمام فشارها، همچنان برای حفاظت از عرصههای طبیعی ایران پویا و پایکار است.
«گلستان» بدون رئیس
«اگر واقعاً دسترسی به جایی دارید و میتوانید کاری کنید، سلاجقه را کنار من بنشانید تا او را محکوم کنم». این جمله را «هادی پاهنگ» شکارچی سابق شهر گرمه میگوید؛ حرف او این نیست که سازمان حفاظت محیطزیست مجوز شکار دهد یا برخورد خوبی با شکارچیها داشته باشد؛ پاهنگ میخواهد جلوی شکار گرفته شود و پارک ملی گلستان به وضعیت همین چند ماه پیش برگردد. بهگفتۀ او در این دوسهماهه، شکارفروشهای منطقه ترازوها را بار دیگر آماده کردهاند. او و دیگران یک خواسته دارند؛ مدیری که حفاظت مشارکتی را دوباره اجرا کند. مشخصشدن رئیس جدید، از نان شب برای پارک ملی گلستان واجبتر است؛ امروز از فردا حتی بهتر است.
پارک ملی گلستان؛ تغییر ساختاری که نتیجه داد
یک سال مذاکرهٔ نفسگیر برای حفاظت
تاریخ محیطزیست ایران با نام «اسکندر فیروز» گره خورده است؛ اغلب افراد او را اولین شخصیتی میدانند که حفاظت از گونههای حیاتوحش در ایران را پایهگذاری کرد. این درحالیاست که «منوچهر ریاحی» سال ۱۳۳۴ پیشنویس اولین قانون شکار در ایران را نوشت. قانونی که ریاحی برای تصویب آن پافشاری و جهد تمام کرد، آغازی برای راه سخت حفاظت از حیاتوحش در ایران بود. در پنجاهوششمین جلسهٔ سفرنامهخوانی، کتاب خاطرات منوچهر ریاحی با عنوان «سراب زندگی، گوشههای مکتومی از تاریخ معاصر ایران» بررسی شد. در این نشست «حمیدرضا میرزاده» فعال و خبرنگار باسابقهٔ محیطزیست به معرفی این کتاب و شخصیت منوچهر ریاحی پرداخت.
