درحالی‌که سهم نیروگاه‌های زیست‌توده یا زباله‌سوزها در سبد انرژی تجدیدپذیر ایران تنها به ۲ درصد رسیده است، باید خاطرنشان کرد که تا سال ۲۰۲۱ میلادی، بیش از ۲۰۰۰ نیروگاه زباله‌سوز در سطح جهانی به بهره‌برداری رسیده است. این در حالی است که در کشورهای توسعه‌یافته، این نوع نیروگاه‌ها به‌سرعت در حال گسترش‌اند و نقشی اساسی در کاهش آلودگی‌های زیست‌محیطی و بهبود کیفیت زندگی ساکنان ایفا می‌کنند.

مرداد امسال شهرداری کرمان ۲ دستگاه خودرو برقی متعلق به شهرداری را رونمایی کرد و از رانندگان تاکسی خواست با تسهیلات خودروهای فرسوده‌شان را به خودرو برقی تبدیل کنند. شهردار کرمان در مراسم افتتاحیه پشت یکی از این خودروها نشست و دکمه استارت را فشار داد تا شروعی نمادین برای خودروهای برقی در کرمان باشد. مسئولان شهرداری کرمان با تبلیغات زیاد مدعی شدند که کرمان بعد از تهران دومین شهری است که خودروهای برقی را وارد ناوگانش کرده، اما این شروع در حد همان استارت باقی‌ماند و با گذشت شش ماه، هنوز هیچ تاکسی برقی رسما وارد ناوگان تاکسی‌رانی کرمان نشده است.

اقتصاد یکپارچه دهقانی، راهکاری برای برون‌رفت از بحران‌های اقتصادی روستایی و کاهش نرخ مهاجرت به شهرها

پیام ما| ایستادگی مردم مقابل سایت‌های زباله سراوان در رشت، عمارت آمل، انجلیسی بابل و چندین محل دفن دیگر، داستان تکرارشونده سال‌های اخیر است. آنها روزها و شب‌های بسیاری مقابل محل دفن در این مناطق ایستادند و اجازه ورود زباله به سایت‌ها را ندادند، اما هیچ مسئولی در این مدت پاسخی برای حل مشکل این مناطق نداشت و به‌اجبار زباله‌ها راهی جز تخلیه در همین مناطق دفن نداشت. مسئولان مدام نوید حل مشکل را دادند، جلسه گذاشتند، به منطقه رفتند؛ اما بدون داشتن راه‌حلی عملی. وضعیت زباله در اغلب شهرهای شمالی همین است و چند وقت قبل انتقال زباله‌های مازندران به گلستان یا انتقال نیافتن زباله‌ها از شهرهای مختلف به سراوان رشت هم گره‌ای جدید را ایجاد کرد. در روزهای اخیر اما کارزاری با عنوان «درخواست حل معضل پسماند شمال کشور» خطاب به رئیس‌جمهور به راه افتاده و در آن به ذکر مواردی پرداخته شده که سال‌هاست بیان می‌شود؛ این‌بار اما با امید شنیدن این خواست‌ها توسط دولت و شخص رئیس‌جمهور.

گفتن و نوشتن درباره آثار تحریم‌ها بر اقتصاد ایران شاید دیگر تکراری به نظر برسد، اما واقعیت تلخ این است که این فشارها همچنان کشور را در کام خود می‌کشد. کسب‌وکارها به‌سختی نفس می‌کشند و آینده‌ای مبهم پیش رویشان است. قیمت‌ها همچنان بالا می‌رود، سرمایه‌گذاری در کشور کم رنگ شده و روزبه‌روز تعداد بیشتری از مردم وارد دایره فقر می‌شوند. بسیاری از مردم کشورمان در مواجهه با مشکلات روزمره، به‌سختی برای بقا تلاش می‌کنند. در این شرایط، توسعه پایدار به یک آرزوی دست‌نیافتنی تبدیل شده است. تحریم‌ها نه‌تنها اقتصاد را فلج کرده، بلکه مردم را در تله ناامیدی گرفتار کرده‌اند. این روند، سنگینی روزافزون بر دوش کشور می‌گذارد و هر تلاش برای غلبه بر آن، به ناامیدی بدل می‌شود.

دوباره شال و کلاه کرده‌ و راهی خیابان شده‌اند. چند سال است مسیر خانه تا بلوار ایوانک را آمده و رفته‌اند؛ با پای پیاده، با ویلچر و با پلاکاردهای کوچکی در دست. یک خواسته بیشتر ندارند؛ زنده ماندن! در سرمای استخوان‌سوز ظهر روز دوشنبه، ۱۲۰ نفر برای چهارمین بار مقابل ساختمان وزارت بهداشت و درمان جمع شدند تا برای بار چندم از دارویی بگویند که جانشان به آن بسته است. داروی «ریسدیپلام» که پس از سال‌ها رفت‌وآمد و تجمع مقابل مجلس، وزارت بهداشت و سازمان غذا و دارو، تولید داخلی آن با نام «اورلیژن» به دست‌ بیماران SMA رسیده، آنقدر گران است که تهیه آن را سخت و اغلب غیرممکن ساخته.

براساس مصوبه «افزایش نرخ عوارض آزادراه دولتی کشور» شورای اقتصاد، نرخ عوارض پنج آزادراه دولتی کشور از امروز (اول بهمن ماه) تغییر کرد.