مدیرکل توسعه گردشگری داخلی وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی از ارائه پیشنهادهایی به دولت برای افزایش تاب‌آوری صنعت گردشگری پس از جنگ رمضان خبر داد و گفت: در این جنگ، بسیاری از مجموعه‌های گردشگری از جمله آژانس‌ها، مجتمع‌های گردشگری و مراکز اقامتی به دلیل نبود امنیت تعطیل شدند.

سفر اخیر سه‌روزه «سید رضا صالحی‌امیری»، وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی به اصفهان را نمی‌توان صرفاً یک سفر استانی معمول تلقی کرد؛ این سفر در بستری شکل گرفت که اصفهان هنوز زیر سایه زخم‌های جنگ اخیر، موج انفجارها و التهاب ناشی از آسیب به میراث تاریخی خود ایستاده است. شهری که نه فقط یک جغرافیای اداری، بلکه بخش مهمی از حافظه تاریخی و هویت تمدنی ایران محسوب می‌شود و حالا پس از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل، با پرسش‌هایی جدی درباره آینده میراث‌فرهنگی، شیوه مرمت، مدیریت بحران و حتی نسبت دولت با میراث تاریخی روبه‌روست.

اولین دوره از جشن ملی بوم‌گردی‌های ایران در حالی دوم خردادماه ۱۴۰۴ در کرمان به کار خود پایان داد که برگزارکنندگان آن را آغاز مسیری تازه برای توسعه گردشگری بومی و حتی گامی در مسیر جهانی‌شدن این حوزه توصیف کردند؛ اما با گذشت یک سال از این جشن سؤال این است که این جشن ملی چه آورده‌ای برای بوم‌گردی‌ها و گردشگری کرمان داشته است؟

دومین دوره رویداد ملی اقامتگاه‌های بوم‌گردی کشور با حضور حدود ۱۵۰ نفر از مدیران، فعالان و کنشگران این حوزه در تهران آغاز شد و در استان سمنان و شهرستان شاهرود ادامه خواهد یافت. این رویداد با هدف تقویت جایگاه بوم‌گردی در توسعه گردشگری پایدار، ایجاد پیوند میان بخش خصوصی و دستگاه‌های اجرایی و همچنین توسعه کسب‌وکارهای روستایی برگزار می‌شود و میزبانی آن را استان سمنان و شهرستان شاهرود بر عهده دارد.

کار از چه زمانی خراب شد؟ برای بررسی تاریخچه بوم‌گردی‌ها و بوم‌گردی‌دارها باید به سراغ اعضای «خوشه‌سار بومی» رفت. سراغ همان فهرست بیست و دو نفره معروف که هنوز روی دیوار بوم‌گردی «بارانداز» در روستای «فرحزاد» خور و بیابانک باقی مانده است. باید رفت و پرسید که چه شد که بوم‌گردی روزگارش این‌گونه شد؟ بررسی این فهرست مهم به نظر می‌رسد. ازاین‌جهت که شاید به‌جز لیست خوشه‌سار دیگرانی هم بودند که کار می‌کردند؛ اما فعالیتشان تبدیل به جریان نشد. خوشه‌سار ولی یک جریان بومی قدرتمند بود.

هم‌زمان با روز جهانی موزه، سیده محبوبه کاظمی دولابی، توسعه‌گر فرهنگی و احیاگر خانه پدری جلال آل‌احمد، از رسیدن مرمت این خانه به مراحل پایانی خبر داد و ابراز امیدواری کرد این خانه فراتر از یک بنای مرمت‌شده، به فضایی زنده برای گفت‌وگوی فرهنگی، رویدادهای هنری و تجربه زیسته فرهنگ در شهر تهران تبدیل شود.

«انگار یکی از اعضای خانواده‌مان آسیب دیده باشد. همه فقط دویدیم به سمت موزه» خانه‌اش در بمباران آسیب دیده، اما قبل از آنکه کاری کند، خانواده را به جای امنی برده و خود را رسانده به موزه‌ای که سال‌ها عمرش را در آن گذرانده و آن روز در حریمش بمب سنگرشکن به زمین خورده بود: «آدم عاقل از خطر فرار می‌کند، اما من و همکارانم بعد از بمباران به سمت محل خطر دویدیم، به سمت موزه» این بخشی از هزاران روایتی است که در جنگ شنیده نشد. روایات بسیاری پشت تلخی گزنده تصاویری که از تخریب میراث‌فرهنگی منتشر شد، پنهان شدند. روایت آدم‌هایی که در کنار تمام نگرانی‌هایشان، به فکر میراث‌فرهنگی ایران بودند و فارغ از تمام کمبودها و بی‌مهری‌ها، پای آن ماندند. در جنگ کمتر از آن‌ها گفته شد، حتی خودشان هم فکر می‌کنند بهتر است کمتر صحبت کنند، چون معتقدند کاری که کرده‌اند وظیفه‌شان بوده. امروز وقت نقل روایت شنیده نشده آن‌هاست. امروز که روز جهانی «موزه و میراث‌فرهنگی» است.