بایگانی مطالب : جامعه
کمبود ۳۰ هزار واحدی «مسکن» در کهگیلویه و بویراحمـــــــد
| پیام ما | استاندار کهگیلویه و بویراحمد میگوید در این استان ۴۶ هزار نفر متقاضی مسکن وجود دارد، اما فقط ۱۷ هزار واحد در دست احداث است. معضلی که حتی در یاسوج، مرکز این استان هم به یکی از مشکلات مهم شهروندان تبدیل شده است. حالا «بازآفرینی و بهسازی شهری» بهعنوان راهحل تأمین مسکن از سوی استاندار بیان شده و موردتأیید معاون وزیر راه و شهرسازی نیز قرار گرفته است. کارشناسان اما میگویند در استانی با ۶۷۶ هکتار بافت فرسوده، ضرورت ایمنسازی و بازآفرینی غیرقابلانکار است؛ اما خرج اعتبارات محدود این بخش تنها بهمنظور افزایش واحدهای مسکونی، به معنای افزایش قابلتوجه تراکم است و افزایش تراکم، بدون توسعه سایر زیرساختها فقط منجر به کاهش کیفیت زندگی شهروندان میشود. توسعه زیرساخت هم پول و بودجه میخواهد که تأمین آن در شرایط اقتصادی کشور دشوار است. کارشناسان هشدار میدهند که انجام یک راهحل یکطرفه هم شهروندان ساکن در این مناطق را دچار چالش میکند، هم میتواند منجر به گسترش مناطق مسکونی غیررسمی و حاشیهای شود.
بحران خامـــــــوش موزهها
ایران تنها ۷ مخزن امن برای موزههایش دارد. درحالی که به گفته مدیرکل امور موزه ها، نیاز کشور بالغ بر ۸۲ مخزن برای ۸۸۷ موزه فعال است. جنگ اخیر به بیش از ۵۴ موزه در شهرهای مختلف آسیب زد و بار دیگر بحران ضعف در زیـرساخت های حفاظت از آثار تاریخی را آشکار کرد. سال هاست که کارشناسان درباره ضرورت ایجاد مخازن امن هشدار میدهند، اما هرگز اقدام عملی جدی در بدنه اجرایی کشور در این زمینه انجام نشد.
دشواری پیگیـــــری خسارت جنگ
«از زیر آوار به دوستم زنگ زدم و گفتم خانه ما را زدند.» این جمله را یکی از حاضران گفت؛ زنی که سه روز بعد از شروع جنگ ۱۲ روزه، خانه ۶۰ساله خانوادهاش در خیابان «صابونچی» تهران تخریب شد و هنوز با شنیدن صدای رعدوبرق، به لحظه انفجار برمیگردد. چند صندلی آنطرفتر، زن دیگری از کودکی گفت که در روزهای جنگ «صبح بدون مادر از خواب بیدار شد» و از پدر کودکی ششساله که در سوگ همسرش، کمک هیچ روانشناسی را نمیپذیرد. نشست «دوران پساجنگ و خانواده ایرانی» در حالی برگزار شد که فعالان حقوق کودک و بازماندههای جنگ از اضطراب منتقلشده به کودکان، تجربه سوگ و خانههای تخریبشده سخن گفتند. همچنین از محلههایی یاد شد که بعد از وقوع جنگ، همسایهها بعد از سالها یکدیگر را پیدا کردند و شبکههای محلی جان دوبارهای گرفتند.
تأمین اجتماعی پوست میاندازد؟
نظام تأمین اجتماعی در ایران، با تدوین پیشنویس لایحه جدیدی از سوی وزارت کار و حمایت وزارت اقتصاد و دارایی، به نظر میرسد به زمان پوستاندازی خود نزدیک میشود. در نظام جدید در صورت تصویب قرار است پرداخت سهم درمان از حق بیمه از دوش کارفرماها برداشته و بر عهده منابع مالیاتی کشور گذاشته شود، این موضوع موجب میشود، سهم ۲۳ درصدی کارفرما از حق بیمه مشابه کارگران به ۷درصد کاهش پیدا کند. اگرچه این اقدام میتواند به کارفرماها کمک کند بااینحال لایحه جدید تأمین اجتماعی از هم اکنون به زیر تیغ نقادی کارشناسان این حوزه رفته است، چرا به گفته آنها برخی معایب ساختاری و اجرایی در آن وجود دارد که نشان میدهد، اقدامات کارشناسی ویژهای بر روی آن انجام نشده است.
شهر زخمی در قابِ خوشبینیِ وزیر
سفر اخیر سهروزه «سید رضا صالحیامیری»، وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی به اصفهان را نمیتوان صرفاً یک سفر استانی معمول تلقی کرد؛ این سفر در بستری شکل گرفت که اصفهان هنوز زیر سایه زخمهای جنگ اخیر، موج انفجارها و التهاب ناشی از آسیب به میراث تاریخی خود ایستاده است. شهری که نه فقط یک جغرافیای اداری، بلکه بخش مهمی از حافظه تاریخی و هویت تمدنی ایران محسوب میشود و حالا پس از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل، با پرسشهایی جدی درباره آینده میراثفرهنگی، شیوه مرمت، مدیریت بحران و حتی نسبت دولت با میراث تاریخی روبهروست.
اضمحلال شبکه درمان اعتیــــــاد
درمان اعتیاد در کشور که با قانون مصوب سال ۱۳۸۳ به یکی از پیشروترین شبکههای درمان سوءمصرف مواد مخدر در منطقه تبدیل شد و از سوی سازمان بهداشت جهانی مورد تشویق قرار گرفت، اکنون با سیاستهای وزارت بهداشت، ورشکستگی مراکز درمانی، نشت دارو به بازار سیاه، کمیابی شربت تریاک و بازگشت به مصرف مواد سنتی موجب شده تا درمانگران اعتیاد نسبت به اضمحلال و فروپاشی شبکه درمان اعتیاد در کشور نگران شوند.
بودجه نداریــــم؛ بماند برای بعد
قطع اینترنت با کودکان چه کرد؟
| پیام ما | حدود ۲۰۰۰ ساعت است که دسترسی به اینترنت جهانی در ایران قطع شده است. در میان بحرانهای متعدد اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، ازجمله اخبار مربوط به خشونتهای گسترده، اعدامها و جنگ، مسئله قطع اینترنت جهانی در نگاه نخست ممکن است موضوعی فنی یا موقتی به نظر برسد. اما اگر دقیقتر نگاه کنیم، درمییابیم که اینترنت صرفاً یک ابزار ارتباطی نیست؛ بلکه به بخشی از زیرساخت زندگی روزمره، آموزش، ارتباطات، خدمات و مشارکت اجتماعی تبدیل شده است. جمعی از فعالان حقوق کودک با بررسی آثار این خاموشی طولانی میگویند محدودشدن اینترنت میتواند آثار گستردهتری از آنچه در ابتدا به نظر میرسد بر جای بگذارد؛ بهویژه برای کودکان که از آسیبپذیرترین گروههای اجتماعی هستند.
خانه ساخته شد، محله نــــــــه
| پیام ما | ساعت هفت صبح در شهرک حاشیه شهر صفهای طولانی اتوبوس و سواریهای کرایه به سمت مرکز شهر شکل میگیرد. مادری که فرزندش را به مدرسه فوتبال در شهر میبرد، میگوید نزدیکترین زمینبازی استاندارد در شهرکی که خانهشان در آنجا قرار دارد، وجود ندارد. این تصویر که سالهاست در شهرکهای مسکن مهر و نهضت ملی مسکن تکرار میشود، حالا در آنسوی جهان نیز نگرانی سیاستگذاران را برانگیخته است؛ تا جایی که دولت بریتانیا ژانویه امسال سندی منتشر کرده تا از تکرار همین تجربه در ساخت ۱.۵ میلیون خانه جدید خود جلوگیری کند.
درس و ترس
خیلی وقت است که مدارس دیگر حضوری نیستند و کلاس درس در یک صفحه موبایل خلاصه میشود. برگزارنشدن امتحان دبستانیها و مجازیشدن امتحانات پایه هفتم تا دهم هم تیرخلاص را به پیکر آموزش زد و بیرغبتی کودکان به درسخواندن را افزایش داد. اما حالا دیگر آسیبها تنها به افت تحصیلی دانشآموزان محدود نمیشود و نگرانی به انزوا و دوری بچهها از فضای مدرسه و ازدستدادن حلقههای دوستی و همچنین دسترسی بیش از حد و بدون کنترل آنها به فضای مجازی است؛ زیرا والدین به هوای آنکه پلتفرمهای داخلی محدودیتهای بیشتری دارد بدون هیچ مراقبتی آنها را در این فضا رها کردهاند. در این میان خود دانشآموزان هم مشتاق بازگشت به مدرسهاند و میخواهند زندگی عادی خود را از سر بگیرند.
