ادامه قطعی اینترنت، قطع‌شدن ارسال پیامک‌ها و مختل‌شدن تماس‌های تلفنی در شب‌ها، بی‌خبری را بیشتر کرده است. فقط در خبرگزاری‌های رسمی از بازداشت و دستگیری عده‌ای خبر داده شده، اما به‌طور دقیق تعداد آنها مشخص نیست. در میان همین اخبار هم وضعیت تعداد نوجوانان بازداشتی نامشخص است؛ نوجوانانی که در ناآرامی‌های سال‌های گذشته هم شاهد دستگیری و بازداشت آنان بوده‌ایم. پیش از قطعی اینترنت سراسری کشور نام چندتن از بازداشت‌شدگان نوجوان در فضای مجازی منتشر شد، اما با ادامه قطعی اینترنت خبر بیشتری از وضعیت آنها منتشر نشده است. هفته گذشته ۲۴ انجمن فعال حقوق کودک بیانیه‌ای را مبنی‌بر رعایت حقوق کودکان و نوجوانان بازداشتی و لزوم توقف فوری هرگونه برخورد خشونت‌آمیز با آنان امضا کرده بودند و قرار بود برخی از آنان پیگیر وضعیت این نوجوانان باشند. اما حالا چند انجمن به «پیام ما» می‌گویند قطعی اینترنت این کار را دشوار کرده است. «صالح نقره‌کار»، وکیل پایه یک دادگستری، به «پیام ما» توضیح می‌دهد به‌دلیل فعال‌نبودن اتحادیه کارگروه حقوق بشر «اسکودا» (اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای دادگستری ایران) اکنون مراجعه این انجمن‌ها به اسکودا برای پیگیری، ناممکن است و آنها می‌توانند از طریق دادستانی‌ها و دادسراهای سراسر کشور موضوع را پیگیری کنند.

سال ۱۴۰۱ با شروع تجمعات و اعتراضات، نام دهه هشتادی‌ها زیاد شنیده شد و نسل‌های قبل‌تر، آنان را صدای خود می‌خواندند. حالا این روزها با گذشتن بیش از دو هفته از اعتراضات و ناآرامی‌ها در کشور، باز هم چهره‌هایی نوجوان در میان مردم دیده می‌شوند. روزهای گذشته هم شهروندان پیامک‌هایی مبنی‌بر توصیه به خانواده‌ها برای مراقبت از نوجوانان خود دریافت کردند و در این پیامک‌ها هشدار به «تصمیم قاطع بر عدم مماشات» داده شد. در این روزها سؤال اینجاست که فارغ از هر گروه و طیفی که فراخوان به حضور نوجوانان می‌دهد، باز کردن پای آنان به سیاست چه تبعاتی دارد و در این شرایط ملتهب چطور می‌توان مراقب آنان بود؟

نگاهی به کارزار اجباری‌شدن محیط‌زیست در مدارس

بارها از زنان شاغل شنیده‌ایم بعد از پایان ساعت کاری، باشگاه مدنظرشان تعطیل است یا فاصله زیادی تا محل زندگی‌شان دارد و گاهی ناچارند عطای ورزش و یک ساعت تفریح را به لقایش ببخشند. زنانی که فرزند دارند، در مسیرهای شهری با کالسکه و وسایل کودک درگیر پله‌ها، جدول‌های بلند و پیاده‌روهای باریک‌اند. زنانی دیگر که هنگام غروب، در ایستگاه‌های تاریک یا خیابان‌های خلوت، ناچارند مسیرشان را کوتاه‌تر کنند تا «امن‌تر» بمانند. همه اینها گواهی است بر اینکه شهر برای بدن زن طراحی نشده؛ نه برای بدنی که می‌خواهد بدود و ورزش کند، نه برای بدنی که کودک به بغل دارد و نه برای بدنی که صرفاً می‌خواهد بی‌دغدغه در فضای شهر حضور داشته باشد. «هما صابری»، پژوهشگر حوزه زنان و جنسیت، به مناسبت ۱۷ آبان و روز جهانی شهرسازی در گفت‌وگو با «پیام ما» از شکاف میان بدن زن و شهر می‌گوید؛ از شهری که در ساختار و معنا، هنوز مردانه است و زنان در آن بیشتر عبور می‌کنند تا حضور یابند.