افسردگی را جدی بگیرد
سارا زیباکلام

گاهی به برخی مسائل آنطور که باید توجه نمی‌کنیم و می‌گذاریم بی‌تفاوت از کنارمان بگذرند.
گاهی اصلا خودمان هم متوجه آنها نمی شویم. گاهی متوجه می ‌شویم اما آنقدر درگیر مسئولیت ها و کارهای روزمره هستیم که نمی توانیم وقتمان را صرف توجه به آنها کنیم و گاهی متوجه چیزی می شویم اما نمی دانیم که آن چیز آنقدر مهم است که مورد توجه ویژه ما قرار گیرد. آموزش مهم است، اطلاعات و آگاهی ما مهم است. خلاصه گاهی نمی دانیم چه خطرهایی از بیخ گوشمان رد می شوند.
یک زن چه صرفا همسر باشد و چه دارای فرزند باشد، لازم است خیلی چیزها را بداند. نه فقط درمورد شیوه های همسرداری یا تربیت فرزند! بلکه در مورد خودش؛ شناخت جسم و روح خودش و آگاهی از خطراتی که ممکن است زمانی برایش پیش بیاید. در درجه اول باید خودمان برای خودمان ارزش قائل باشیم؛ آنقدر که به دنبال کسب اطلاعات و آگاهی کافی در مورد هرگونه مسئله مربوط به خودمان برویم.
یکی از رایج ترین مشکلاتی که امروزه زنان ما با آن درگیرند، عارضه‌ای است به نام افسردگی که یا آن را نمی شناسیم، یا نمی خواهیم درباره‌اش فکر کنیم یا مسئولیت های روزمره را مانع توجه به علائم آن می دانیم و یا اگر هم بدانیم چیست و بفهمیم دچار آن شده‌ایم، گاه آگاهی مان دراین باره کم است و منابع را نمی شناسیم. این عارضه بسیار مهم است. نباید از آن ترسید. نباید نگران خرافاتی چون بی آبرویی در این زمینه شد. آنچه ما آبرو می خوانیم، اینجا می تواند براندازنده زندگی مان باشد. نباید آن را کوچک شمرد و نسبت به آن بی‌تفاوت بود.
راه های بسیاری برای مقابله و پیشگیری این عارضه وجود دارد. باید بخواهیم که این راه ها را بدانیم و به دنبال یادگیری تمام نکات مهم در این زمینه باشیم. بعضی چیزها در ظاهر کم اهمیت‌ هستند. اما اگر مطالعه کنیم و آموزش ببینیم، آن وقت می فهمیم که می توانند از پراهمیت ترین ها تلقی شوند.
بی حوصلگی، بی انگیزه و بی تفاوت شدن، بداخلاقی، کم یا زیادشدن فاحش خواب، اضطراب و نگرانی‌های بیهوده، زیاد و ناگهانی، ترس‌های بی‌منشأ، ناامیدی،پوچی زندگی، تمایل به گریه‌کردن مدام، احساس خستگی و سردی، منزوی شدن و کناره‌گیری از هر جمعی و… همه اینها می‌توانند از علائم اولیه افسردگی باشند. اگر سریع به مواجهه با آنها برویم، قابل پیشگیری و رفع هستند. اگر بپنداریم چیز مهمی نیست یا به هر دلیل منطقی یا غیرمنطقی نخواهیم به آن محل دهیم، ممکن است همچون سیاهچالی شود که دیگر ندانیم چگونه و نتوانیم که به این راحتی‌ها از آن خلاص شویم. الان در دنیا و در کشور ما، راه‌های بسیاری برای کمک به بهبود این عارضه وجود دارد. کافی‌است بخواهیم. اگر برای خود دلایلی داریم که ترجیح می‌دهیم این عارضه یا علائم آن را نادیده بگیریم، حتما ابتدا به خانواده و فرزندانمان فکر کنیم. اگر خودمان روزی غرق در ناتوانی و یأس شویم، چگونه باید از خود توقع داشته باشیم که برای دیگران در زندگی مفید باشیم؟