اشکان بنکدار جهرمی
دوازدهم دیماه 94 حکومت عربستان در اقدامی ‌ناگهانی شیخ «نمر باقر النمر» را همراه با 46 نفر دیگراعدام نمود. در پی این اقدام ضد‌بشری، موج بیانیه‌های اعتراضی از سوی کشورها و مجامع حقوق بشری بین‌المللی، دولتمردان عربستان را هدف قرار داد. بدیهی بود که جمهوری اسلامی ‌ایران نیز به عنوان تنها حکومت ایدئولوژیک برخاسته از مکتب شیعه، اولین و محکم‌ترین واکنش‌های لفظی را در پاسخ به این اقدام صادر نماید. شاید همه چیز داشت به ضرر حکومت سعودی‌ها پیش می‌رفت و جمع شاهزادگان می‌رفت که زیر بار موج سیل آسای محکومیت‌ها از سوی جوامع آزاد دنیا کمر خم کنند که ناگهان خبر دیگری بر روی خروجی خبرگزاری‌های دنیا قرار گرفت.
عده‌ای در تهران و مشهد به سفارت و کنسولگری عربستان حمله کردند و حتی بخشی از سفارت عربستان را به آتش کشده و موجب تخریب قسمت‌هایی از اموال موجود در آنجا را فراهم آوردند. همین خبر کافی بود تا سعودی‌ها بتوانند از صدر اخبار منفی پایین آمده و نفس راحتی بکشند. حتی تهدیدهای مراجع شیعه و دولتمردان ایرانی نیز اکنون از سمت عربستان به سمت تقبیح اقدام نابخردانه گروهی داخلی کشیده شده است. امّا هدف سعودی‌ها و آنان که در ادبیات سیاسی کشور، گروهی خودسر نامیده می‌شوند چه بود و تا چه حد توانستند به این هدف نائل آیند؟ در نگاه اول شاید چنین به نظر می‌آید که هیچ همخوانی بین این دو پدیده سیاسی وجود ندارد و حتی تضادی آشکار نیز مشاهده می‌گردد. اما نگاه کمی ‌ژرف شاید پیوستگی دو جریان جارجی وداخلی را مشخص کند.
در چند ماهه اخیر مشخص شده که دولت عربستان با شاه جدید خود رویه مشت آهنین را در منطقه در پیش گرفته است. این تقابل مستقیم و کوبنده، از مخالفان داخلی گرفته تا جنگ مستقیم در یمن را شامل می‌شود. گستره دشمنی با ایران نیز بسیار فراتر می‌رود. جلوگیری از نفوذ ایران در منطقه و حتی کشورهای مسلمان خارج از منطقه از جمله نیجریه، مقابله اقتصادی با جمهوری اسلامی ‌که در کاهش قیمت نفت خود را نشان می‌دهد از دیگر اشکال این دشمنی است. سعودی ها به خوبی از واکنش ایرانی‌ها در قبال اعدام آیت‌الله نمر آگاه بودند و همچنین به خوبی می‌دانستند که گروه‌هایی افراطی و خودسر نیز در مخالفت با دولت، منتظر کوچک‌ترین جرقه‌ای هستند تا اوضاع رو به سامان کشور را متشنج نمایند.
آنان به خوبی دریافته بودند که گروه‌های خودسر که سابقه مبارزاتی درخشانی در تخریب دولت اعتدال حتی به قیمت نابودی منافع ملی دارند ساکت نمی‌نشینند و جهت زیر سؤال بردن هیمنه دولت روحانی و ضایع نمودن تلاش‌های ظریف وارد میدان می‌شوند و آن چه به نفع سعودیهاست را انجام می‌دهند. هر دو گروه خواهان ناتوان کردن دولت اعتدال در بهبود روابط با دنیای خارج می‌باشند.
سعودی‌ها و تندروان داخلی هر چند به ظاهر در تضاد می‌باشند ولی در یک هدف مشترک هستند و آن هم نشان دادن چهره‌ای خشن از ایران و در نتیجه انزوای کشور در روابط بین‌الملل و در نهایت تضعیف ایران است. این که فکر کنیم افراطیون نادانسته در دام سعودی‌ها گرفتار آمدند و سهواً آن چه مطلوب وهابیون بود را انجام دادند، ‌ساده نگری است. تخریب‌چی‌های داخلی چه خودسر باشند و چه نباشند، مطمئنا مترصد این بوده و هستند تا از هر بهانه‌ای کوچک خنجر تیزی بسازند تا در پشت دولت فرو کنند.
اینان قطعا می‌دانستند که با به آتش کشیدن سفارت یک کشور و تخریب آن، روابط دیپلماتیک جمهوری اسلامی ‌که با سعی و تلاش مردان عرصه دیپلماسی رو به بهبود نهاده دچار خدشه می‌شود و آن چه ظریف و گروهش در طی این سال‌ها رشته‌اند را پنبه می‌کند. چه کسی است که نداند نمایش چهره‌ای خشن از جمهوری اسلامی ‌در دنیا، روابط ما با جهانیان را دچار اختلال عمیق می‌کند و این فقط مطلوب و ایده آل دشمنان خارجی است؟ پس می‌توان گفت که در اجرای پروژه تضعیف دولت جمهوری اسلامی، برای هر دو لبه قیچی دشمنی با برجام چه بهانه ای می‌توانست بهتر از شهادت یک روحانی مبارز شیعه باشد. سعودی‌ها توپ را به همراهان افراطی خود در داخل پاس دادند و آنها نیز با گل به خودی در دقیقه یک جواب این محبت را دادند.