به آب بیاندیشیم

یدالله اسلامی

همه گزارش‌ها نشان از ویرانی زیست بوم این مرز و بوم دارد. سدهای ساخته شده بلای جان دشت‌های کشور شده‌اند؛ دریاچه‌ها از نفس افتاده‌اند. تالاب‌ها و باتلاق‌ها هم در هم شکسته‌اند. رودها مرده‌اند. زنده‌رود خشک رودی شده است بی‌رمق که نمی را به باتلاقی نمی‌رساند .جازموریان و هامون در شرق، کانون ریزگردها شده‌اند. باتلاق گاوخونی نیز در همین چرخه گرفتار است. پریشان همانند همه دریاچه‌های فارس پریشان و افسرده است. ارومیه اشک‌ها را در آورده است. هرسویی که تالابی و باتلاقی و دریاچه‌ای بوده رنگ مرگ به خود گرفته است؛ رودخانه‌ها حال و روز خوشی ندارند. این از سطح که پیداست و آشکار. بخش ناپیدای این داستان دشت‌ها و دریاچه‌های زیرزمینی هستند. دریاچه‌های زیرزمینی نیز که شیره جانشان را کشیده‌اند و کشیده‌ایم درد گرانی است که درمانی برایش نمی‌ توان یافت و یا نمی‌خواهند بیابند و زمین بی‌آب هم درهم شکسته و لایه لایه در خود فرو ریخته است . این درهم شکستگی ودرخود فروریزی را درمانی نیست. ما سرنوشت سرزمینی کهن را به گونه‌ای رقم زده ایم که دیگر تاب ماندگاریش هم از دست می‌رود. با این همه، همه نشسته‌اند و جز ناله‌های گاه گاه راه درمانی جسته نمی‌شود .مردمان می‌گویند که دولتمردان باید دست به کار شوند و دولتمردان نیز اسیر ترس‌های موهوم،  جسارت تصمیم‌گیری جدی را از دست داده‌اند .درد این سرزمین خشک درهم شکسته با این روش‌هایی که هست و می‌بینیم درمان نمی‌شود. سهم هیرمند را اسیر سدهای آن سوی مرز کرده‌اند و خشکی هامون مردم را فراری داده است. این فرار تنها به دشت هامون محدود نخواهد شد .انچه بایسته است و باید به آن دست زد تصمیم گیری شجاعانه و پرهزینه‌ای است که دولت و مردم را باید با هم وارد میدان کند. تصمیم‌های شجاعانه و جراحی‌های بزرگ و محدودیت سنگین در بهره‌برداری و مصرف برای پاسداری از اندک ذخیره باقیمانده ابی .این تصمیمی است که باید گرفت شود. هر چه دیرتر هزینه آن بیشتر !مشکل امروز را به فردا افکندن هنرمندی نیست، پنجه در پنجه مشکل افکندن هنری است که از هرکس برنمی‌آید .کاش همه باهم به روزهای سخت بی آبی این سرزمین و بی‌توجهی‌های ادامه دار ویرانگر دیروز و امروز بیشتر بیاندیشیم .