بازگشت به مردم

یدالله اسلامی

اگر مسوولان به جای دل بستن به هر جایی دیگر به بدنه جامعه دل می‌بستند و کاستی‌های خود را می‌پذیرفتند و تن به بازسازی فضای سیاسی داده و از توان ملی برای خروج از بحران بهره می‌گرفتند؛ اگر تنگ نظری‌ها و بسته اندیشی‌ها جای خود را به شناخت واقعیت می‌داد؛ اگر اصلاحات ساختاری بدون از دست دادن زمان با مشارکت همه صاحب نظران جای تاکید بر روش‌های جاری را می‌داد و هزاران اگر دیگر  آنگاه کشور به سلامت به ساحل امن و آسایش می‌رسید.  شناخت واقعیت‌های سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و دگرگونی‌های بین المللی و تغییرات گوناگون در میدان سیاسی به درک بهتر و روش روشن‌تر مناسب برای تامین منافع ملی در برابر ما قرار می‌دهد بدون این درک و برداشت در بر همین پاشنه‌ای خواهد چرخید که هم اکنون می‌چرخد با یاد آوری اینکه این چرخش نیز پایدار نخواهد ماند . آنچه این روزها از دست رفته است سرمایه اعتماد همگانی است. این بزرگترین خسارت و زیانی است که به کشور وارد شده است. برای همین است که توصیه‌ها و پیشنهادات هیچ مقامی از سوی مردم پذیرفته نمی‌شود. هرروز این دیوار بی اعتمادی افراشته‌تر و بنیان‌های همبستگی ملی سست‌تر و نگرانی از آینده بیشتر می‌شود . مردم صف کشیده در صف دلار از همان جنس صف کشیدگان برای رفتن به روی میدان مین هستند .اینکه از کجا به کجا رسیده‌ایم را چه کسی باید پاسخگو باشد  نکته کلیدی و اساسی است. ان روز مردم خویش را از جنس دولت و دولت را از جنس خود می‌دانستند و امروز همه به این نتیجه رسیده‌اند که برخی تافته جدا بافته‌اند. امروز نه شعار شایسته سالاری داده می‌شود و نه کسی در پی آن است و نه اگر این شعار داده شود کسی باور می‌کند و همه به این باور رسیده‌اند که شایستگان را  یا رانده‌اند و از میدان خدمت رمانده‌اند و یا آنها خویش کنج عزلت گزیده‌اند و میدان را وانهاده‌اند .پیامدهای تصمیمات دست اندرکاران سیاست خارجی چه دولت و چه دیگران که نقش برجسته‌ای در سیاست‌های منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای دارند مردم را به این نتیجه رسانیده است که نمی‌توان به سیاست‌های دولت دل خوش کرد. این همان نکته‌ای است که رقبای منطقه‌ای و مخالفان جمهوری اسلامی هم به آن رسیده‌اند.          

یعنی نبود هماهنگی بین سیاست‌ها و سیاست گذاران و دخالت‌های پیدا و پنهان همه را از دست یافتن به راه حل روشن  محروم کرده است و این خود به بی‌اعتمادی دامن زده و آن را گسترده‌تر می کند . نسخه شفابخشی اگر باشد و اگر بسیار دیر نشده باشد بازگشت به مردم است. امر ساده‌ای که بسیار دشوار نما شده است. پوزش خواستن از اشتباهات حتی اگر دیرهنگام باشد بهتر از درانتظار درهم شکستن نشستن است . گاه درشرایطی که هست گفتن نیز دشوار می‌شود. از اینکه هیچ راه حلی برتابیده نشده و هیچ سخنی شنیده نمی‌شود میل به گفتن نیز درهم می شکند .ولی به هر حال گاهی باید گفت  که اگر هم شنیده نشد روزی دیده شود.