نقش زنان روستایی در جامعه

نقش زنان روستایی و عشایر در ابعاد اقتصادی و اجتماعی در جامعه‌ی ما انکار نا‌پذیر است. چراکه این زنان، زنانی توانمند، فعال، سخت‌کوش و خستگی نا‌پذیر هستند که شبانه روز به دور از تکنولوژی و زندگی مدرن دوشادوش مردان و چه بسا بیشتر از آنان در گرما و سرما به فعالیت می‌پردازند و علاوه بر انجام امور روزمره‌ی خانه و رسیدگی به خانواده، نقش مهم و مؤثری در کشاورزی تولید محصولات دامی و بافت انواع قالی گلیم و حصیر برای افزایش درآمد خانوار خود دارند. اکثر این زنان از حداقل امکانات آموزشی بهداشتی و رفاهی برخوردارند.
زندگی روستایی و عشایری سخت و پرمشغله است که حجم قابل توجهی از این سختی بر دوش زنان است که با از خودگذشتگی و به دور از هرگونه لذت نیاز و خواسته‌ی شخصی خود را وقف خانواده می‌کنند و هم‌پای مردان و در بسیاری موارد حتی پیشاپیش و جلوتر از آنان به کار و تلاش مشغول می‌شوند. این روند با توجه مهاجرت مردان و فرزندان پسر به شهر و بیشتر شدن حجم کار زنان روستایی و عشایری رو به افزایش است. زنان روستایی درصد زیادی از فعالیت های کشاورزی را در استان‌های کشور تشکیل می‌دهند و این آمار نشان از موفق بودن و نقش مهم زنان کشاورز در چرخه‌ی زندگی دارد. تقریباً هیچ نهادی از زنان روستایی و عشایر حمایت نمی‌کند و برنامه‌ی جدی برای آن‌ها ندارد. ایجاد شرایط لازم برای تأمین زندگی مشارکت اجتماعی و زمینه ‌های رفاه این زنان از اهمیت زیادی برخوردار است. پریچهر سلطانی دبیر کار گروه زنان روستایی و عشایر و مناطق محروم در این باره می‌گوید: «در حال حاضر خدمات حمایتی ارائه شده به زنان روستایی قادر به حل مشکلات اقتصادی و مطالبات این دسته از زنان در زمینه‌ی بیمه و تأمین اجتماعی نیست.
بنابراین باید به بحث بهداشت زنان روستایی و عشایر توجه کرد. این موضوع بسیار جدی است. در حال حاضر زنان روستایی و عشایر دسترسی کمی به پزشکان متخصص و دندان‌پزشکان دارند.
هنوز بسیاری از زنان روستایی و عشایر بیمار تا رسیدن به یک مرکز درمانی جان می‌سپارند.» لازم است برای برنامه‌هایی برای توان‌افزایی زنان روستایی و عشایر داشته باشیم و مهارت‌ها و توانایی‌های آنان را افزایش دهیم و در واقع جایگاه اقتصادی اجتماعی آنان را بهبود بخشیم؛ این کار منجر به کاهش فقر، افزایش رفاه و ارائه‌ی خدمات مطلوب به آنان می‌شود. علاوه بر آن به سواد آموزی آن‌ها توجه شود.