فرمان سکوت در اردوگاه پایداری چی ها
نامه نیوز نوشت: سوم تیر 84 موجب شد تا محمود احمدی نژاد فصل جدیدی از حیات سیاسی خود را آغاز کند. با روی کار آمدن دولت مهرورزی یکی از طیف های نوظهور، گروهی به نام پایداری بود. آنها که در ابتدای رویکار آمدن دولت احمدی نژاد در بدنه دولت او حل شده بودند، کم کم با پشت کردن احمدی نژاد به این جماعت و نیز دفاع احمدی نژاد از مشایی، در تفکر ابقای خود برآمدند و تشکلی به نام«جبهه پایداری» را رونمایی کردند که به گفته خودشان بر گفتمانی که سوم تیر تولید کرده بودند، پایبند بمانند.
آن روی سکه پایداری
آنها شعار گفتمان انقلاب اسلامی را که زمانی با احمدی نژاد ابداع کرده بودند بر دست گرفتند و پیش رفتند و پشت این جمله مبارک هر اقدام نامبارکی را که خواستند، انجام دادند. این جماعت در زمان انتخابات ریاست جمهوری 92، گزینه ای نزدیک به او یعنی سعیدجلیلی را برگزیدند تا تداعی کننده سال 84 و ادامه دهند راه شکست خورده او باشد ولی دیگر جایی برای تفکر آنها در کشور نبود. شکست آنها در انتخابات سال 92 نشان داد که آنها نه تنها در میان عامه مردم از اعتباری برخودار نیستند، بلکه جریان اصولگرایی نیز از آنها زده شده اند و هیچ اقبالی به آنها ندارند. در ادامه راه دست این جماعت کم کم از نهادهای قدرت کوتاه شد و تنها مرکز امید آنها مجلس شورای اسلامی بود که مردم آنجا را نیز از پایداری ها گرفتند. اما امروزه جبهه پایداری چشم به انتخابات سال 96 دارد تا شاید بتواند نه مانند سال 84 بلکه به عنوان سهم خواهی کوچک از خانواده اصولگرایان مجدد خود را به منابع قدرت نزدیک کند.
سکوت برای احیا
پایداری ها این روزها در سکوت کامل به سر می برند تا شاید بتوانند حضور خودشان را تا زمان آغاز رقابت های انتخاباتی کمرنگ جلوه دهند، به امید اینکه شاید بتوانند چهره خود را عوض کنند! این اولین باری نیست که جماعت پایداری در پی تطهیر طیف خود است. اولین بار از روزهای پایانی دولت احمدی نژاد شروع شد. زمانی که روح الله حسینیان،رسایی و کوچک زاده از چهره های شناس جریان پایداری که اقداماتشان در نگاه مردم ناخوشایند بود، خود را از این گروه سیاسی کنار زدند تا شاید بتوانند اصل جبهه را از این سقوط نجات دهند ولی موفق نبودند.
حرکات واکنشی
این روزها هرچه بیشتر به انتخابات سال 96 نزدیک می شویم، مشاهده می کنیم که چهره های اصلی این جریان مانند آیت الله مصباح یزدی و روح الله حسینیان زبان به سخن گشودند. اقدامی که شاید بتوان آن را در زمینه مواضع اخیر بزرگان اصولگرایی دانست. سخنان افرادی مانند موحدی کرمانی که از دیدار با محمدیزدی سخن گفت ولی اشاره ای به رایزنی با مصباح نکرد و از سویی اظهارات مصباحی مقدم که او نیز مصباح یزدی را خارج از دایره تصمیمات اصولگرایان معرفی کرد تا خشم پایداری ها به اوج برسد.
جدال پایداری با اصولگرایی
شاید اصولگرایان سنتی که به واقع از احمدی نژاد ضربه خوردند، دیگر تاب تحمل او و طرفدارنش را نداشته باشند ولی پایداری ها که هنوز دل در گروی گفتمان او دارند با معرفی وی و فردی دیگر وارد میدان شوند تا شاید به خیال خودشان رای جریان اصولگرا را بشکنند. پایداری ها حال و روز خوشی ندارند. در روزگاری که اصولگرایان آنها را از دایره تقسیمات خود کنار زده اند و امکان دارد همانطور که در انتخابات مجلس در مقابل آنها برای حذف ایستادند در انتخابات سال 96 نیز در کنار روحانی و اصلاح طلبان بایستند تا اینکه مخالف اصلی هر سه جریان از صحنه محو شوند، سبب می شود تا این جریان دست به یک اقدام انتحاری سیاسی زده و خود را در دامان احمدی نژاد رها کنند. البته این وضعیت دو وجه دارد اینکه از خود احمدی نژاد حمایت کنند و دوم اینکه فردی که او معرفی می کند گزینه این جریان شود، در هر دو صورت پیروز میدان آنها نخواهند بود و یک گام دیگر به سمت پایان عمر سیاسی خود قدم برداشته اند.