ایرانیان از گذشته، گاهی تاریخ خود را بر تار و پود قالی گره زده‌اند. در این سرزمین، قالی حافظه‌ای بافته‌شده از رنج‌ها، آرمان‌ها، پیروزی‌ها و سوگ‌هاست.
یکی از تأثیرگذارترین نمونه‌ها، قالیچه تصویری «هاوارد باسکرویل»، معلم جوان آمریکایی، است که جان خود را در راه آزادی‌خواهان مشروطه تبریز فدا کرد. جوانی بیست‌وچهارساله که در پاسخ به اصرار کنسول آمریکا برای ترک میدان نبرد گفت: «تنها فرق من با این مردم، زادگاهم است و این فرق بزرگی نیست.» همین جمله کافی بود تا او نه یک بیگانه، بلکه فرزندی از آرمان آزادی ایران شود.
مدتی پس از پیروزی مشروطه‌خواهان، به دستور «شیخ محمد خیابانی»، تصمیمی ارزشمند گرفته شد که روح فرهنگ ایرانی را بازتاب می‌داد. قرار شد قالیچه‌ای نفیس با تصویر باسکرویل بافته و برای مادرش در آمریکا فرستاده شود. پیش‌تر نیز «ستارخان»، سردار ملی، تفنگ باسکرویل را در پرچم ایران پیچیده و همراه با عکس «فوج نجات» برای خانواده او فرستاده بود. او در تلگرافی نوشت: «ایران در غم از دست رفتن پسر عزیزتان در راه آزادی سوگوار است.»
جمعی از تجار و اعضای جمعیت خیریه مرکزی تبریز که از هواخواهان و حامیان مشروطه نیز بودند، با هدایت تاجر و مشروطه‌خواهی به نام «حاج میرآقا رابط»، پرتره باسکرویل را روی قالی بافتند. روی این قالی، جمله‌ای انگلیسی و عبارت فارسیِ «تصویر مستر باسکرویل، یادگار قدرشناسی از طرف جمعیت خیریه مرکزی ایران ـ تبریز» نقش بسته بود.
این انتخاب‌ها هرگز تصادفی نبودند؛ پرچم و قالی، دو نماد ملی ایران بودند؛ یکی نماد حاکمیت و دیگری نماد هویت فرهنگی. اگر پرچم نام ایران را با خود حمل می‌کرد، قالی روح ایران را با خود همراه داشت.
در فرهنگ ایران، قالی فقط زیرانداز یا کالایی تجاری نبوده است. قالی، بوم ثبت خاطره‌هاست. بر آن، چهره شاهان و شاعران، قهرمانان و شهیدان، آیین‌ها و آرزوها نقش بسته است. همان‌گونه که نسخه‌های خطی، تاریخ را با قلم حفظ کرده‌اند، قالی نیز آن را با گره بر تار و پود محافظت کرده است. شاید به همین دلیل، ایرانیان برای قدردانی از باسکرویل، مجسمه‌ای نساختند و نامش را بر سردری نصب نکردند؛ بلکه خاطره ایثار او را به هنری ملی گره زدند.
سرنوشت آن قالیچه، خود به روایتی تاریخی تبدیل شد. آغاز جنگ جهانی، ارسال آن را به تعویق انداخت و پس از جنگ نیز، به‌دلیل نبود امکان ارتباط و نامعلوم بودن نشانی، هرگز به دست مادر باسکرویل نرسید. سال‌ها بعد، آخرین بار آن را در خانه «سلیمان‌میرزا اسکندری» در دوشان‌تپه دیده‌اند و از آن پس، ردش در تاریخ گم شده است.
اگر روزی قالیچه باسکرویل پیدا شود، ارزش آن فقط در قدمت یا ظرافت بافتش نخواهد بود؛ بلکه در این حقیقت نهفته است که هر گره آن، گواه قدردانی ملتی از انسانی است که مرزهای جغرافیایی را پشت سر گذاشت و برای آرمان آزادی جان داد.
شاید امروز بیش از هر زمان دیگری لازم باشد به قالی به‌عنوان آرشیو تمدنی ایران بنگریم؛ آرشیوی که بخشی از حافظه تاریخی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی این سرزمین را در سکوت، بر تار و پود خود حفظ کرده است.
امروز که فرش ایران بیش از هر چیز با آمار صادرات، بازارهای جهانی و چالش‌های اقتصادی شناخته می‌شود، بازخوانی داستان قالیچه باسکرویل یادآور این حقیقت است که فرش ایران، راوی فرهنگ و تمدن این سرزمین بوده است.
قالیچه باسکرویل، حتی اگر هرگز پیدا نشود، همچنان یکی از مهم‌ترین اسناد حافظه ملی و شاید ماندگارترین بیانیه هنری گفتمان انقلاب مشروطه ایران در دفاع از آزادی است.