لطف کردید و پیامک فرستادید که شماره‌ام برای فعال‌سازی «اینترنت پرو» تأیید شده است، هدیه‌ای هم ضمیمه‌اش کرده‌اید و لذا چون از عدم اعتماد هم باخبرید، تأکید کرده‌اید که به جز مبلغ اعلام شده، نیاز به پرداخت هیچ هزینه دیگری هم نیست!

جناب همراه اول، آیا تابه‌حال عبارت «حق شهروندی» به گوشتان خورده است؟ آیا «منشور حقوق شهروندی» را مطالعه فرموده‌اید؟ نظری راجع به حق دسترسی آزاد و بدون تبعیض شهروندان به فضای مجازی ندارید؟ سؤالی اساسی‌تر، آیا ما را به‌عنوان «شهروند» قبول دارید؟

نمی‌خواهم از خیلی دور شروع کنم و بگویم که حقوق شهروندی، ریشه در تاریخ‌تمدن بشر دارد و جزء اساسی دموکراسی و مردم‌سالاری است که به حال و احوال این روزهای ما ارتباطی ندارد. زیاد دور نرویم، همین ده سال پیش در این کشور، منشور حقوق شهروندی توسط دولت، تدوین و مصوب شد که در آن ایجاد هرگونه محدودیت و تبعیض در فضای مجازی بدون مستند قانونی صریح ممنوع شده است و همچنین استفاده از فرصت‌های آموزشی، توانمندسازی کاربران و کسب دانش و اطلاعات و… در فضای مجازی را حق شهروندان می‌داند. حالا چه شده است که ما برای استفاده از اینترنت جهانی، به خودی و غیرخودی تقسیم شده‌ایم و احتیاج به تأییدشدن و پرداخت پول برای استفاده از حقمان را داریم؟ آیا این روزها از نهاد معظم دولت، کسی نظری و سخنی، به‌غیراز اینکه ما هم مخالف بودیم و یا این نظر ما نبود، شنیده است؟ وقتی دولت به‌جای رفع تبعیض، خود سیاست فروش تبعیض‌آمیز اینترنت را وضع می‌کند، آیا اصلاً یادآوری منشور حقوق شهروندی محلی از اعراب دارد؟ آیا کسی نمی‌خواهد برای ما، مردم عادی، توضیح دهد که هدف از قطع اینترنت جهانی چیست؟ اینترنت جهانی چه چالش‌های امنیتی و اجتماعی را به وجود می‌آورد که اینترنت پرو، مبرا از آن است؟

جناب همراه اول؛ سایتتان را باز کنید، در همان ابتدای صفحه، افتخاراتتان را نوشته‌اید: «همراه اول موفق به دریافت بالاترین نشان مسئولیت اجتماعی ایران شد» پس می‌دانید که سازمان‌ها در مقابل جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند مسئول‌اند و نباید فقط به افزایش سود بیندیشند و علاوه بر منافع شرکت، باید به فکر پیشرفت جامعه‌ای که به رشدِ کسب‌وکارشان کمک شایانی کرده است، هم باشند!

در زمان جنگ چهل‌روزه، کتاب «ببخشید، ولی نه! قدرت سرپیچی در دنیایی که از ما پیروی می‌خواهد» از خانم «سونیتا سا» را می‌خواندم. درباره قدرت نه گفتن و بررسی اینکه چگونه اعمال روزمره اطاعت یا سرپیچی ما، نه و بله گفتن ما، در نهایت جامعه‌ای را که در آن زندگی می‌کنیم شکل می‌دهد و انتخاب‌های آگاهانه ما، منشأ اثر می‌شود. اینکه چگونه تغییرات فردی در زمینه «نه گفتن» تغییرات ساختاری بزرگی را پدید می‌آورد و رشد و آزادی ما، در پاسخی که می‌دهیم نهفته است. در واقع تأکید بر اینکه نه گفتن، بیشتر «بله گفتن» به ارزش‌های خودمان است. نه گفتن، اجتناب از همدستی در موقعیتی است که به‌شدت مخالف اصول ماست و برای جامعه، انتخاب و قدرت به همراه می‌آورد و اینکه رشد در این مسیر احتیاج به آمادگی و تمرین «نه گفتن» دارد. پس با اینکه برای کار و زندگی‌ام به اینترنت احتیاج دارم، «نه» بهترین جواب برای پیامک شماست. اگر به‌خاطر جنگ و شرایط پیش‌آمده، درآمدتان کم شده است، فکر دیگری بکنید، دسترسی به اینترنت جهانی، حقِ شهروندی ماست و فروختنی نیست.