گرانی، نسخه مدیران غیربومی برای بزرگترین هتل استان
اگر هتل‌داری در کرمان تاریخچه چندان طولانی ندارد، اما در مقایسه با بسیاری از استان‌های گردشگرپذیر از سابقه قابل توجهی برخوردار است. هرچند در حال حاضر صنعت هتل داری کرمان رونق روزهای گذشته خود را ندارد، اما با وجود همه کمبودها و نقص ها توانسته به مسیر خود ادامه دهد.
شاید تعداد مراکز اقامتی استان کرمان بسیار کمتر از مراکز اقامتی استان های صاحب نام در صنعت گردشگری باشد، ولی به لحاظ کیفی بزرگ ترین و بهترین هتل های جنوب شرق کشور را از آن خود کرده است.
در حال حاضر هتل پنج ستاره پارس کرمان به عنوان بزرگ ترین هتل جنوب شرق کشور توانسته با کسب استانداردهای لازم به یکی از بهترین هتل های کشور تبدیل شود. اما متاسفانه به سبب نبود نظارت های دقیق این هتل زیبا و باشکوه به یکی از گران ترین هتل های کشور و منطقه تبدیل شده است.
در شرایط فعلی هتل پارس کرمان تنها به محل اقامت گردشگران خارجی مبدل شده و بسیاری از گردشگران داخلی به سبب مقرون به صرفه بودن مجبور به اقامت در سایر هتل ها با ستاره کمتر می شوند.
هرچند صاحب نظران امر مسئله استانداردسازی را عامل افزایش قیمت خدمات این هتل عنوان می کنند، اما به نظر می رسد نبود نظارت های کافی دست مدیران این مرکز اقامتی را برای افزایش قیمت ها باز گذاشته است. البته در این بین نباید انتصاب مدیران غیربومی را فاکتور گرفت.
با نگاهی به تاریخ مدیریتی هتل پارس کرمان به درستی درخواهیم یافت که بیشتر مدیران آن غیربومی بوده و بسیاری از تصمیمات خود را بدون در نظر داشتن شرایط بومی و محلی اتخاذ می کنند.
مسئله ای که توانسته در دراز مدت ضربه های جبران ناپذیری بر این واحد اقامتی وارد سازد و رفته رفته هم استانی ها را در خصوص استفاده از خدمات آن بیگانه سازد.
در حال حاضر در میان افکار عمومی هتل پارس کرمان به عنوان یک مرکز اقامتی و گردشگری با قیمت های کمرشکن شهرت یافته و بسیاری از هم استانی ها حتی جرات استفاده از رستوران ها و یا مراکز رفاهی آن از قبیل کافی شاپ، چایخانه و غیره را به خود نمی دهند.
این در شرایطی است که در سایر شهرها و استان های بزرگ کشور مردم به راحتی از واحدهای بزرگ پذیرایی و گردشگری خود بهره برده و مدیران آن واحدها بر اساس دلیل و منطق زمینه را برای بهره مندی همه اقشار از خدماتشان فراهم می کنند.
نگاهی که در استان کرمان یا به سبب سوءمدیریت در نهادهای نظارتی و یا رسم غریب نوازی مغفول مانده و به عاملی تبدیل گشته تا مدیران غیربومی بتوانند زمینه را برای عدم حضور شهروندان در بزرگترین مراکز اقامتی و تفریحی فراهم کنند.