خشکی و بی‌آبی چشمه کوهرنگ در دهه‌های اخیر مشابه نداشته است. در برخی متون تاریخی از سده‌های گذشته به مواردی از کم‌آبی این رود برمی‌خوریم، اما چنین میزانی از خشکی نبوده است. چشمه‌های زاگرس کاستی و آهکی هستند و آهک نیازمند تزریق آب است،. بنابراین، وقتی میزان آب کم می‌شود، مشکلات در اکوسیستم افزایش می‌یابد. ما چشمه‌های زیادی در زردکوه داریم، اما هیچ‌کدامشان به‌اندازه زردکوه مهم و معروف یا محل انتقال آب نیستند. این چشمه اصلی‌ترین محل تأمین آب شهرکرد و درعین‌حال، نماد قوم بختیاری است. مردم فقط این چشمه را به‌عنوان چشمه‌ای برای تأمین آب نمی‌بینند، اینجا برایشان نمادی فرهنگی و اجتماعی از اصالتشان است و به همین دلیل، روی آن تعصب دارند. در سال‌های اخیر این چشمه روزهای تلخی را به خود را دیده؛ انتقال گسترده آب، ساخت سدهای کوهرنگ ۱ و ۲ و حالا سد کوهرنگ ۳ که هنوز به بهره‌برداری نرسیده است. تمام این موارد باعث شده چشمه کوهرنگ هر روز کم‌رمق‌تر از قبل شود.

این درحالی‌است که رژیم بارشی در استان چهارمحال‌وبختیاری در سال‌های اخیر از برف به باران تغییر کرده و تغییراقلیم و گرمایش زمین در استان ما خود را به‌وضوح نمایان کرده است. در زردکوه یخچال دائمی داشتیم و این کوه حتی در تابستان‌ها پوشیده از برف بود. اما الان وضعیت بر چه منوال است؟ برفی روی کوه نیست و یخچال‌ها هم مساحتشان به ۱۰درصد تقلیل یافته است. این یخچال‌ها در فصل کم‌بارشی چشمه‌ها را تغذیه‌ می‌کردند و حالا در این شرایط از آنها هم تقریباً محروم‌ایم. در وضعیت کنونی طبیعت با همه توانش به ما می‌گوید دیگر توانایی دستکاری جدید را ندارد و توانایی بهره‌برداری از آن ممکن نیست. 

طبیعت اغلب توان سازگاری با تنش‌ها را دارد، اما در شرایط فعلی این توان به کمترین میزان خود رسیده و این درحالی‌است که کوهرنگ فقط برای چهارمحال‌وبختیاری مهم نیست، بلکه استان‌های اطراف هم تحت‌تأثیر این چشمه هستند. متأسفانه وزارت نیرو آب این چشمه را پیش‌خور کرده است. در چنین شرایطی تنها امیدمان باید بارش برف باشد که آن‌هم با این وضعیت دمایی چندان امیدی نیست. امید دیگر اینکه از وضعیت فعلی درس بگیریم و بهره‌برداری لجام‌گسیخته از طبیعت را متوقف کنیم. باید این واقعیت را بپذیریم که دستکاری بیشتر به نابودی غیرقابل‌برگشت منجر می‌شود.