زهرا کرد
روزنامهنگار و پرستار
زهرا کرد
۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
حیات بهمنپــــــور در حیات «نظر»
کارمندی در اداره کتاب کودک وزارت فرهنگ و ارشاد در ابتدای دهه شصت، مدیریت آن واحد و نظارت حرفهای بر چاپ و نشر کتاب کودک، انتشار مجلات تخصصی رویش و غنچه و ریلگذاری برای حضور ایران در نمایشگاههای متعدد داخلی و خارجی، بخشیدن عطای کار دولتی به لقای آن، تلاش برای شکلگیری و قوام نهاد مدنی مهم هنر به نام «انجمن تصویرگران ایران» و تأسیس مؤسسه چاپ و نشر نظر گذری کوتاه از زندگی حرفهای «محمودرضا بهمنپور»، مردیست که بهتازگی سپهر فرهنگ و هنر ایران را ترک کرده است. شخصیتی که به گواه «بهزاد حاتم»، نقاش و گرافیست، فقدانش اتفاقی نگرانکننده برای آینده فرهنگ و هنر خواهد بود، چرا که ایران یکی از مدیران پرکار، حرفهای، خوشفکر و ایراندوستش را ازدستداده است. در روز عصر جمعه (۱۸ اردیبهشتماه) برنامهای به یاد او در حیات نشر «نظر» برگزار شد. روزی که نظر، اولین حضورغایب بهمنپور را تجربه کرد.
زهرا کرد
۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
روایت، تأیید رنج آدمــــــــی
اگر عنوان ادبیات قرن بیستم را «مدرنیسم» بدانیم، چندان دورازذهن نیست که قرن بیستویکم را «قرن روایت» بنامیم؛ دورهای که در آن روایتهای مستند به بخشی جداییناپذیر از ادبیات تبدیل شدهاند و حتی در سال ۲۰۱۵، «آکادمی نوبل» را مجاب کردند که برای نخستینبار جایزه ادبیات را نه به یک اثر داستانی، بلکه به روایتی مستند به نام «جنگ چهره زنانه ندارد» اختصاص دهد. چنین رویکردی، ژانر روایت را به رسمیت شناخته است. انتشار گسترده جستار و روایتهای مستند در جهان و ترجمه و تألیف ناداستان در ایران، گواه همین تغییر است. افزون بر کتابها، روایت هسته اصلی مجلاتی چون «داستان همشهری»، «ناداستان» و «سان» بوده و این روزها فصلنامه «دوباره» نیز از روایت میگوید.
زهرا کرد
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
مرغکِ نظر و میراث یک ناشر
سوگنامهای برای «محمودرضا بهمنپور»
زهرا کرد
۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
مقاومت مدنی در برابر اینترنت پرو
زهرا کرد
۲۵ فروردین ۱۴۰۵
زخمهای جنگ بر پیکر جامعه
جنایت جنگی اصطلاحی حقوقی است که خروجی کنوانسیونهای ۱۸۹۹- ۱۹۰۷ لاهه و ۱۹۴۹ ژنو بهحساب میآید. جنایت جنگی به مجموعه اقداماتی که منجر به کشتهشدن و آسیب غیرنظامیان و اسرای جنگی شود، میگویند. مفاد این کنوانسیون بیش و پیش از همه بر حقوق افراد غیرنظامی بهصورت مستقیم و غیرمستقیم تأکید دارد. اما روی دیگر جنگ که در دادگاههای بینالمللی و گفتمان سران حکومتها بررسی نمیشود زندگی شخصی مردمی است که قربانیان اصلی جنگها هستند. مردمی که نقشی در تصمیمگیریها برای جنگ ندارند. اگرچه جنایت جنگی مصادیق مشخصی دارد، اما چه بسیار آسیبهایی که جنگ در زندگی مردم ایجاد کرده و در هیچ دادگاه و کنوانسیونی موردبررسی قرار نمیگیرد. در این گزارش پای صحبت تعدادی از هموطنان در اقصینقاط ایران نشستیم و یک سؤال را مطرح کردیم: جنگ در زندگی شخصی آنها چه اثری برجای گذاشته که تبعاتش تا مدتها باقیمانده و از آن بهعنوان جنایت جنگی زندگیشان یاد میکنند؟
زهرا کرد
۲۳ فروردین ۱۴۰۵
نیایش چرنوبیل
زهرا کرد
۱۸ فروردین ۱۴۰۵
وقتی گوشها به آسمان دوخته شدهاند
سمفونی مرگآور جنگ با سازهایی چون بمب، پهپاد، پدافند، جنگنده، سنگرشکن و سپس همنوایی آژیر آمبولانس و آتشنشانی خوراک شنیداری این روزهای مردم در اقصینقاط ایران است. حس شنوایی بهعنوان آخرین حسی که در انسان خاموش میشود در هنگامه جنگ اهمیت حیاتی پیدا میکند. در جنگ، شنوایی از حسی برای جهتیابی و شنیدن به حسی در خدمت بقا تبدیل میشود. در این میان علل مختلفی نظیر تغییر در فعلوانفعالات و مسیر پردازش اصوات در مغز به شرطیشدن نسبت به صداهای مختلف در انسان منجر میشود. شرطیشدنی که بهصورت هراس از صدا خود را نشان داده و این روزها در گفتمان روزمره زندگی مردم بسیار شنیده میشود. اینکه با کوچکترین صدایی از جا میپرند و در ذهنشان، آسانسور صدایی مشابه جنگنده تولید میکند.
زهرا کرد
۲۷ اسفند ۱۴۰۴
اگر جنگ تمام شود
گفتن و نوشتن از نوروز در سالی که لباس عزای جنگ دوازدهروزه و وقایع تلخ دیماه را از تن درنیاوردهایم و ناگهان عزای جنگی جدید را بر تنمان کردهاند، سخن به گزاف گفتن است. نوروزی که اگرچه زمین و آسمان برایش نو میشوند و درختان در زیر بمباران، شکوفه میدهند از آنطرف مصیبتی که بر ما میرود هم نو میشود. اما آدمی است و امید. آدمی است و میل به زیستن. حالا در آستانه نوروزی تاریخی از جمعی از مردم این سؤال را پرسیدیم که اگر جنگ تمام شود، نخستین کاری که انجام میدهید، چیست؟ چراکه امید به پساجنگ، خود نوید زیستن و آینده را میدهد.