سکوت وقتی در پارسه پاسارگاد شکست که کودک چهل روزه یکی از کارمندان در همین چند ماه اخیر بر اثر بیماری درگذشت. این کارمند بیمه‌درمانی نداشت و بدون توان مالی، نمی‌توانست از پس هزینه‌های سنگین بیمارستان بربیاید. این اتفاق گره خورد با احساسات کارمندان بی‌شماری در پایگاه‌های میراث فرهنگی ایران (بیش از هزار نفر) که بیمه‌شان نزدیک به شش ماه است پرداخت نشده. آن‌ها سال‌هاست که حقوق‌شان با تاخیر پرداخت می‌شود. وعده‌های عزت‌الله ضرغامی، وزیر میراث‌فرهنگی آن‌ها را امیدوار کرده بود اما این امید دیری نپایید و دوباره ناامیدی از راه رسید. پس از پایان سال مالی میراث‌فرهنگی، کارمندان ماه‌ها بدون قرارداد و بیمه کار کردند اما دیگر تحمل این وضعیت ممکن نبود، سرانجام کارمندان پاسارگاد، یکی از پایگاه‌های جهانی میراث‌فرهنگی در سکوت تحصن کردند. آن‌ها با خواسته‌ای مشخص در وضعیتی معلق به سر می‌بردند و نمی‌دانستند؛ آیا به راستی از این کابوس بیدار می‌شوند یا نه؟
این اعتراض اما با مداخله مسئولان میراث‌فرهنگی متوقف شد. آن‌ها وعده دادند به‌زودی این مشکلات حل می‌شود. کارمندان هم دوباره دل به وعده‌ها بسته و بر سر کارشان بازگشتند. اما این همه ماجرا نبود، زندگی و فعالیت‌ کارمندان مهم‌ترین بناها و محوطه‌های تاریخی ایران همچنان در بیم و امید ‌می‌گذشت و نمی‌دانستند آینده شغلی‌شان چه می‌شود. هیچ‌ ضمانتی به آن‌ها داده نشده بود. بار دیگر شکایت به مسئولان وزارتخانه میراث‌فرهنگی کشور برده و مشکلات خود را مطرح کردند. مسئولان مربوطه باز هم وعده دادند؛ مسايل و اشکالات قرارداد کارکنان پایگاه‌های میراث‌فرهنگی به زودی برطرف می‌شود و جای هیچ نگرانی نیست اما این شرایط باز هم دوام نیاورد. سرانجام پس از چند ماه تاخیر وقتی قراردادهای تنظیم شده از طرف کارفرمای جدید یعنی شرکت «توسعه گردشگری ایران» در یکم آذر ۱۴۰۱ صادر و برایشان فرستاده شد، صبرشان لبریز شد. قراردادهای جدید همه را شوکه کرد. نه تنها تحصیلات و سابقه‌کار کارمندان در این قراردادها لحاظ نشده بلکه پایه‌ حقوق تقریبا چهار میلیون تومان برای بیشتر کارمندان در نظر گرفته شده بود. در حالی‌که علی‌ دارابی، معاون میراث‌فرهنگی کشور در مصاحبه مطبوعاتی‌اش داشت به تغییر روند قراردادها از عمرانی به شرکتی افتخار می‌کرد و آن را دستاورد بزرگی اعلام می‌کرد؛ کارمندان پایگاه جهانی تخت‌جمشید در سکوت کارشان را تعطیل کرده بودند و خون‌ خون‌شان را می‌خورد. آن‌ها در هراس از ماه‌های پیش رو بودند با این سوال «با توجه به وضعیت اقتصادی در ماه‌های آینده چگونه باید مخارج زندگی خودشان را بدهند؟»
این سوال دولت ابراهیم رئیسی را به چالش می‌کشید که با وعده‌های بسیار آمد و نوید وضعیت اقتصادی بهتری به مردم داده بود اما وضعیت پایگاه‌ها نشان داد با این دست دستورالعمل‌ها و قراردادها، شرایط نیروهای استخدامی پایگاه‌های ملی و جهانی بحران شدیدتر هم شده است و به طبع معلوم نیست در آینده با چه فجایعی در حفاظت از میراث‌ جهانی و ملی‌مان روبه‌رو می‌شویم.
در این بحران پیش‌رو نمی‌توان انتظار داشت؛ نظام‌نامه پایگاه‌های میراث‌جهانی و ملی به درستی اجرا شود: «از حدود یکصد سال پیش تا امروز ، ایران همگام و هماهنگ با درک روزافزون جامعه جهانی از اهمیت میراث‌فرهنگی و ارزش‌های آن، ضمن تدوین قوانین و مقررات ملی در راستای حفاظت از میراث‌فرهنگی و طبیعی و پذیرش منشورها، کنوانسیون‌ها و پروتکل‌های بین‌المللی مرتبط، فعالیت‌های مرتبط با پژوهش، معرفی و آموزش میراث‌فرهنگی را عملا در دستور کار خود قرار داده است.»
کارمندان از هرسو تحت‌فشار هستند و حالا بین مدیران شرکت و مسئولان میراث‌فرهنگی مانده‌اند: «وقتی به مدیران شرکت توسعه گردشگری شکایت می‌بریم؛ می‌گویند این دستوری است که وزارتخانه میراث‌فرهنگی به ما اعلام کرده اما وقتی از مسئولان وزارتخانه میراث‌فرهنگی می‌پرسیم؛ پاسخ‌شان این است؛ این مشکل از طرف شرکت بوده و از آن‌جا حقوق‌ها پایین‌ رد شده است.»
به سراغ مسئولان میراث‌فرهنگی رفتیم و باز همان توضیحات تکراری داده شد که این اقدام بسیار بزرگ بود و از این به‌بعد پرداخت حقوق‌ها نظم می‌گیرد. مدیرعامل شرکت توسعه گردشگری ایران هم به ما عنوان کرد: «قراردادها در حال اصلاح است و ظرف چند روزه آینده به دست کارمندان می‌رسد.» در حال حاضر؛ علی همتی، مدیرعامل و نایب رئیس هیات مدیره، مسعود پناهی، رییس هیات مدیره و قائم‌مقام، رحیم خاکی، جواد قارائی و سیدعبدالرضا موسوی عضو هیات مدیره این شرکت هستند. این شرکت خصولتی حالا قرار است این مشکل چندین و چند ساله را حل کند و به نظر می‌رسد، وزارتخانه هم خود را کاملا از این ماجرا کنار کشیده و به آن‌ها سپرده است. ما نمی‌دانیم این بار وعده‌ها محقق می‌شود یا نه اما این را می‌دانیم کارمندان پایگاه‌ها همچنان ناامیدند و در انتظار سرانجامی نامعلوم. دردی که در همه این سال‌ها با آن دست‌وپنجه نرم کردند، اکنون تبدیل به بحرانی شده که می‌تواند حتی جان خانواده‌هایشان را به خطر بیاندازد. آینده با وجود خواسته‌های مشخص و به حق در ابهام است و باز از مسئولان دولت رییسی می‌پرسیم؛ آیا این بار صدای کارمندان پایگاه‌ها شنیده می‌شود؟