مرگ پایان نیست، آغازِ روایت است

روزی که «آذر منصوری» برای مصاحبه به روزنامه آمد، هوای تهران بسیار آلوده بود و نارضایتی‌ها از اصلاح‌طلبان کم نبود. او به‌عنوان رئیس‌ جبهه اصلاحات بر این نارضایتی‌ها صحه گذاشت که بسیاری از مردم دل از اصلاحات بریده‌اند، چون معتقدند: «اصلاح‌طلبان هم نمی‌توانند کاری از پیش ببرند.» باوجوداین، بحث ما بر سر چالش‌های زنان در جامعه امروز ایران شکل گرفت. او که همواره داعیه‌دار حقوق زنان در دوران فعالیت‌هایش بوده و بارها از این حق‌طلبی دفاع کرده، علیه کودک‌همسری نوشته و از جمله زنان پیشرو ایران در سیاست بوده است. این سیاستمدار بر این باور است که توسعه پایدار بدون مشارکت و حضور زنان در هیچ کشوری دست‌یافتنی نیست و ازاین‌رو، بسیاری از کشورها اتفاقاً اصرار به حضور زنان در جامعه دارند. در ایران اما همچنان مقاومت‌های سفت و سختی وجود دارد و تا امروز هر آنچه زنان به‌ دست آوردند، نتیجه مقاومت، تلاش و مرارت‌هایی بوده که جان خریدند. راهی که همچنان ادامه دارد.

صبح روز پنجشنبه، ۲۲ آبان، «مهیم» و «فاطمه»، دو دختر جوانشان «راحله» و «مریم»، «عبدالله» پسرشان و «زینب» همسر باردارش، «یسرا» و «آتنا» دو نوه‌‌شان، تصمیم گرفتند برای خرید از روستای «صولان» به شهر «رمشک» بروند. یک روز معمولی در «قلعه‌گنج» بود و آنها احتمالاً خوشحال بودند، حال‌وهوایشان با رفتن به شهر عوض می‌شود. آنها خبر نداشتند قرار نیست دوباره به خانه‌هایشان برگردند و خانواده و دوستانشان را ‌بینند. آنها نمی‌دانستند به‌زودی جان‌هایشان آتش می‌گیرد و قربانی کابوس جاده‌های جنوب می‌شوند؛ برخورد با سایپاهای آبی مشک‌‌دار. شبانگاه مردم قلعه‌گنج همه عزادار بودند. یکی از خویشان آنها درد می‌کشید و می‌گفت: «ما از مرکز دوریم. جان‌های عزیزانمان می‌سوزد. هیچ‌کس صدایمان را نمی‌شنود، با ما همدلی نمی‌کند. جان ما از درختان جنگل‌های شمال کم‌ارزش‌تراست.»

سیاست‌ دوگانه شادی و وطن‌پرستی

بزرگترین موزه جهان موازنه شرق و غرب را بر هم زد

در همچنان بر همان پاشنه‌ای که بود، می‌چرخد. بیش از ۹ سال گذشته و هنوز هم ۷ آبان که می‌رسد، حصر «کوروش» آغاز می‌شود؛ درست در روزی که مشهور است «این پادشاه ایرانی به بابل اندر آمد و مردم زیر پای او شاخه‌های سبز ریختند.» امسال هم شنیده‌ها حاکی از آن است که تمام راه‌های ورودی به پاسارگاد بسته شده‌اند. بومگردی‌ها اجازه فعالیت و پذیرش مسافر ندارند. درهای مجموعه پاسارگاد که موسوم به مقبره کوروش است، از چند هفته پیش بسته‌ شده‌اند. کارگاه‌های مرمت مجموعه تعطیل‌ شده‌اند. کارمندان، پژوهشگران و مرمتگران پایگاه جهانی پاسارگاد به خانه‌هایشان رفته‌اند و ترجیح می‌دهند به تلفن‌هایشان پاسخ ندهند. افرادی که پیش‌ازاین در بزرگداشت‌های کوروش شرکت کرده‌اند، با دردسرهای بسیاری مواجه شده‌اند. پاسارگاد در روز کوروش سوت‌وکور است، گویی که گرد مرگ و نیستی بر آن پاشیده‌اند. خبری از شادی و حضور گسترده مردم نیست.