برای ۱۳ نفری که به خانه نرسیدند





30 آبان 1405، 22:03

یک هفته از آن شنبه، ۲۳ آبان، می‌گذرد. در تاریکی شامگاه آن روز، اتوبوس قرمزرنگ از دشت‌عباس به سمت مورموریِ آبدانان می‌رفت تا کارکنان «شرکت NGL دهلران» را پس از پایان شیفت به خانه‌شان برساند. «امین محمدولی»، «محمدرضا محمدی»، «سعید غلامی»، «لطف‌الله مرادی»، «روح‌الله علیجانی»، «فریبرز هادی‌زاده»، «سجاد نصراللهی»، «بهرام طهماسبی»، «محمد رحیمی»، «موسی رحیمی»، «احمد تقی‌زاده»، «ایوب حسنوند» و «مجید فیلی» به خانه نرسیدند. در این یک هفته، مقامات و مسئولان از پیگیری حادثه گفتند، پیام تسلیت فرستادند، مدارس شیفت عصر ایلام را در روز خاکسپاری تعطیل کردند؛ هرچند دریغ از یک روز عزای عمومی در کشور! اتفاقی که جامعه را تکان داده بود و آبدانانی‌ها را به خیابان کشاند، باز هم زیر سایه اخبار دیگر ماند.

در این ۵ سال، یعنی از ۲ تیر ۱۴۰۰ که اتوبوس خبرنگاران محیط‌زیست در مسیر نقده تصادف کرد و جان «مهشاد کریمی» و «ریحانه یاسینی» را گرفت، خبرهای مرتبط با تصادف و واژگونی اتوبوس بیشتر توجهم را جلب کرده است. من هم در آن اتوبوس بودم، دیدم که چطور زخمی‌ها در کنار جاده از درد به خود می‌پیچیدند. می‌شنیدم که همه در خفا از کشته شدن دو نفر حرف می‌زدند. دیدم که پدری چطور یک‌ریز به دخترش زنگ می‌زد و دختر زنده نبود که پاسخ دهد. خاطرم هست که دوستی ماسک صورتش را در ماشینی که ما را به بیمارستان نقده می‌برد، برداشت و خرده‌شیشه‌ها روی زمین پخش شد. یا همراه دیگری همه‌چیز از یادش می‌رفت و بارها و بارها برایش می‌گفتم که تصادف کرده و دوباره می‌پرسید چه شده!

خاطرم هست که آن روزها «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران»، مقامات و مسئولان همه از این گفتند که به پرونده رسیدگی می‌شود. حتی شاهد بودم که برخلاف شما که خدمات پس از سانحه دریافت نکردید، انجمن صنفی روزنامه‌نگاران برای ما جلسه تراپی گرفت یا مسئولان سازمان محیط‌زیست برایمان شرایطی را مهیا کردند که به بیمارستان پارس برویم، برای اینکه معاینه شویم و مطمئن شویم سالم هستیم یا نه. شاهد بودم که درختی به یاد دوستان جان‌باخته‌ام کاشته شد.

من همان وقت که همه این‌ها برایمان اتفاق می‌افتاد، می‌دانستم که به‌واسطه اینکه خبرنگار هستیم، بیش از سایر جان‌باختگان و بازماندگان تصادف به ما توجه می‌کنند. دیدم که سربازانی که چند روز بعد اتوبوسشان واژگون شد، در حاشیه تصادف ما ماندند. بااین‌همه، بگویم در دادگاه ما هم به جایی نرسیدیم. برخی از بازماندگان آن سانحه که با جراحت‌های بیشتر مواجه بودند، از بی‌توجهی گله کردند. ما آخرش نفهمیدیم چه کسی مقصر آن سانحه بود، چطور آن اتوبوس و مسیر اشتباه که نتیجه‌اش داغدار شدن همیشگی خانواده دو جوان بود، انتخاب شدند.

به شما بگویم که آن روزها همه از این می‌گفتند که قرار است پروتکلی برای سفرها تدوین شود، از اینکه قرار است استانداردهایی برای سفرهای بین‌شهری در نظر بگیرند. همه این حرف‌ها را زدند و ۵ سال بعد من به شما می‌گویم که خبری از این‌ها فعلاً نیست. در سفرهای بعدی که من با سازمان‌های دولتی رفتم، خبری از هیچ‌کدام نبوده. تنها چیزی که پس از آن سفر باقی مانده، بازماندگانی هستند که در سفرهایشان با هر تکان، یاد آن جاده می‌افتند و اتوبوسی که ترمز بریده بود و برای جلوگیری از سقوط به دره، به کوه کشیده می‌شد و خانواده‌هایی داغدار!

 

این روزها در خبرها دیدم مسئولان اعلام کرده‌اند که عامل انسانی، جاده و خودرو در حادثه آبدانان نقش داشته‌اند، اینکه جاده محل تصادف باید به استاندارد مسیرهای بین‌شهری ارتقا یابد. نماینده مردم حوزه جنوب استان ایلام هم اعلام کرده که هیئت‌مدیره شرکت ان‌جی‌ال با به‌کارگیری ۱۳ نفر از اعضای خانواده‌های جان‌باختگان حادثه تلخ واژگونی اتوبوس موافقت کرده است. دادستان عمومی و انقلاب مرکز استان ایلام هم از اعلام جرم علیه مدیرعامل شرکت NGL دهلران و مدیرکل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان در پی حادثه واژگونی اتوبوس حامل کارکنان این شرکت در محور دشت‌عباس–مورموری خبر داده است. می‌دانم که نه استخدام و نه دستگیری راننده و… هیچ‌کدام، دردی از شما که داغ دیده‌اید دوا نمی‌کند. می‌دانم که روزهای سختی دارید؛ فقدان عزیزی که جایش هیچ‌گاه پر نخواهد شد. می‌دانم که در انتظار عذرخواهی هستید؛ از کسانی که در این واقعه کم یا زیاد نقش داشته‌اند. بااین‌همه، بگویم ما یک عذرخواهی از هیچ‌کس نشنیدیم. کسی نگفت بابت کم‌کاری در آن واقعه حتی یک درصد مقصر است، مبادا که دامنش را بگیرد. شما اما آن را مطالبه کنید. می‌دانم این یادداشت هم دردی از خانواده‌های «امین محمدولی»، «محمدرضا محمدی»، «سعید غلامی»، «لطف‌الله مرادی»، «روح‌الله علیجانی»، «فریبرز هادی‌زاده»، «سجاد نصراللهی»، «بهرام طهماسبی»، «محمد رحیمی»، «موسی رحیمی»، «احمد تقی‌زاده»، «ایوب حسنوند» و «مجید فیلی» دوا نمی‌کند. تنها خواستم که بنویسم و بگویم ما هم در این یک هفته عزادار عزیز ازدست‌رفته شده بودیم و هستیم. یادشان گرامی.

به اشتراک بگذارید:





نظر کاربران

نظری برای این پست ثبت نشده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مرتبط

هیچ کودکی نباید بهای ترس ما را بپردازد

به‌بهانهٔ برگزاری «کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل متحد» (COP31) در آنتالیا

سایهٔ تغییر اقلیم بر گردشگری ایران

«پیام ما» در گفت‌وگو با «بهروز مروتی»، وضعیت اشتغال و بیکاری افراد دارای معلولیت را بررسی می‌کند

سهمیه‌های کاغذی استخدام معلولان

«آلاله بهرامیان»، روان‌پزشک، از آنچه قطعی اینترنت بر روان جامعه به جای گذاشت، می‌گوید

اختلال در «ما شدن»

آقای رئیس‌جمهور! مدیران شما نیاز به آموزش محیط‌زیستی دارند

در عصر کنونی، صنایع‌دستی دیگر صرفاً مجموعه‌ای از کالاهای تزئینی یا سوغات محسوب نمی‌شود، بلکه بسیاری از دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی به این حوزه،

خطر فرسایش ارزش‌های فرهنگی صنایع‌دستی

پژوهش تازه درباره آینده جمعیتی پایتخت هشدار داد

سهم سالمندان تهران تا ۱۴۱۵ به ۲۰ درصد می‌رسد

گزارشی تازه از چالش تربیت نسل جدید در زیست دیجیتال

الگوریتم‌ها حق انتخاب فرهنگی کودکان را محدود می‌کنند

در آغاز پویش حمایت از حقوق کودکان در نظام سلامت اعلام شد

۱۳ هزار مداخله روانی‌ـ‌اجتماعی برای کودکان آسیب‌دیده

رئیس سازمان بهزیستی کشور خبر داد؛

اعتبارات بهزیستی در دو سال چهار برابر شد؛ شناسایی ۵۱ هزار زن سالمند تنها