قلب‌های کوچک در محاصره جنگ

معاهدات بین‌المللی یکی‌یکی نقض می‌شوند. «جنگ است اسماعیل… جنگ است». آمریکا در جنونی حیرت‌انگیز دست اسرائیل را فشرده و وارد نبرد با ایران شده است. ایران اما سرزمینی کهن است که جنگ‌ها به خود دیده. باد بی‌نیازی خداوند بر این سرزمین وزیده و مغولان در آن جوی خون راه انداختند، اما ققنوس‌وار به پا خاسته‌ است.
این روزها از ما می‌گذرد، اما گروه‌های حقوق‌ بشری در سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی از‌این‌پس باید پوست‌اندازی کنند. بعد از جنگ جهانی دوم علیه جنگ معاهده‌های بسیار نوشته شد، اما به‌نظر می‌رسد هیچ‌کدام در زمین واقعیت به کار نمی‌آید.
تجربه تاریخی نشان داده است هیچ‌وقت سازمان‌های حقوق بشری دردی از مردم خاورمیانه و آفریقا و… دوا نکرده‌اند. این روزها بسیاری‌ مردم از خانه‌های خود آواره شده‌اند و در شرایط دشواری زندگی می‌کنند. آیا زمان آن نرسیده که ماجرای هیروشیما را به یاد آورید؟ جنگی که قرار بود صلح بیافریند، تبدیل به چه شد؟ هنوز بشر این لکه ننگ را بر چهره دارد. انسان‌هایی که بی‌رحمانه قربانی شدند…
سال گذشته فیلم «اوپنهایمر» به ‌‌کارگردانی «کریستوفر نولان» که در اسکار ۲۰۲۴ بیشترین جوایز گرفت، یادآوری کرد آمریکا راهی را که برای صلح مدعی است، دارد به بیراهه می‌رود. اکنون خاورمیانه در برابر آزمون بزرگ جهانیان قرار گرفته است. روزهای آینده گواهی خواهند داد بر ننگ و نام‌ها.
اینجا در ایران اما مردمی زندگی می‌کنند که نگران کودکان هستند؛ کودکانی که باید در صلح زندگی کنند. بسیاری از فعالان حقوق کودک و انجمن‌ها در تلاش‌اند تا جای امنی برای کودکان شیرخوارگاه‌ها پیدا کنند. اگرچه راه‌های ارتباطی بسته است، اما بیش از ۵۰ کودک از شیرخوارگاه آمنه در ونک به جای امنی منتقل شدند.
یک‌ لحظه تجسم کنید وقتی منطقه ۳ تهران ناامن خوانده شد، چه فشار روحی و روانی‌ای به متولیان این شیرخوارگاه که در همین منطقه قرار دارد، وارد شده است. در این شیرخوارگاه بیش از ۵۴ نوزاد زندگی می‌کنند که قلب‌های کوچکشان تاب کشیدن رنجی بیش از بی‌پدرومادری ندارد. «حسن موسوی چلک»، معاون بهزیستی، اما به ما می‌گوید: نگران نباشید، ما این بچه‌ها را خانواده خود می‌دانیم و لحظه‌ای تنهایشان نمی‌گذاریم.
براساس گفته‌های او، اکنون جای بچه‌ها امن است. بسیاری از شیرخوارگاه‌های خصوصی هم بچه‌های کوچک را به جاهای امن رسانده‌اند. تاریخ از یاد نمی‌برد ایران «علی‌اکبر صنعتی‌‌»ها دارد که میانه جنگ جهانی دوم برای کودکان یتیم کرمان پدری کرد و پناهگاه ساخت. کودکانی که سال‌ها بعد هنر و علمشان پرآوازه شد.
کودکان کار و بدسرپرست اما همچنان نیازهای اساسی به کمک و امداد دارند. اگر قرار نیست جامعه جهانی یک لحظه آن چشم‌های معصوم را به یاد بیاورد، اینجا هنوز هستند زنان و مردانی که یک لحظه آرام ندارند و برای کمک به هم‌نوع خود دریغ نمی‌کنند. اگر جهانیان از یاد بردند، اما این صدای ماست که بلند است؛ ایرانیان مردمی دیرپا و مهربان هستند. آنها که در بحبوحه جنگ جهانی دوم به لهستانی‌های جنگ‌زده پناه دادند. نشان به آن نشان که اگر صلحی در جهان باشد، از سرزمینی تسری پیدا می‌کند که اقوامش سالیان دراز و در ‌کنار هم همزیستی کرده‌اند.