بایگانی مطالب: هنر
آیا زندگی زیباست؟
سینمای ایران و لکنت در روایت بحرانهای اقلیمی
| پیام ما | سینما بهعنوان فراگیرترین رسانه قرن بیست و یکم، همواره توانسته است مفاهیم پیچیده علمی و آمارهای خشک را به «تجربه زیسته» تبدیل کند. وقتی از تغییرات اقلیمی در قالب یک گزارش علمی سخن میگوییم، ذهن مخاطب درگیر اعداد و احتمالات میشود، اما وقتی همین مفهوم در کالبد یک روایت سینمایی رسوخ میکند، «ترس» و «همدلی» جایگزین دادهها میشوند. بااینحال، با نگاهی به کارنامه سینمای داستانی ایران در دهه اخیر، با نوعی غیبتِ استراتژیک در مواجهه با موضوع زمین روبرو هستیم. سینمای ایران که در دهههای گذشته با نگاهی شاعرانه و ستایشگرانه به طبیعت (در آثار کسانی چون کیارستمی یا مجیدی) شناخته میشد، اکنون در برابر «زوال طبیعت» دچار نوعی بهت و سکوت شده است.
نیایش چرنوبیل
«سرمایهداری مسموم طبیعت بیمار»
اگر ادبیات داستانی بود، ترامپ قد علم نمیکرد
صحنه پس از جنگ
حالا که چند روز از اعلام آتشبس دوهفتهای میگذرد، ردپای جنگ را روی هر چیزی میتوان دید. جنگ به صحنههای تئاتر هم از همان روزهای نخست رسید و خیلی زود چراغ سالنها را خاموش کرد. برنامه بسیاری از اجراها لغو شد و در سایتهای فروش بلیت نمایشها هم دیگر نشانهای از اجراهای روی صحنه نبود. اما حالا انگار پس از اعلام آتشبس و بازگشت آرامآرام مردم به پایتخت، قرار است چراغ بعضی سالنهای تئاتر هم روشن شود.
پرده های کم فروغ در سایه بمب و انفجار
|پیام ما| اکران نوروزی سینماها همواره یکی از پر طرفدارترین ایام سال برای مخاطبان صاحبان آثار سینمایی بوده است. حتی در چند سال اخیر که کمتر از کارگردانان صاحبنام خبری هست و فیلمهای کمدی باوجود انتقادهای فراوان همچنان روی پرده میروند و میتازند. اما امسال جنگ تمام برنامهریزیهای اکران آثار را تغییر داد؛ همانطور که تأثیرش را روی تمام حوزههای فرهنگی دیگر گذاشت. بررسیهای «پیام ما» از مقایسه آمارهای سامانه مدیریت فروش و اکران سینما (سمفا) در نوروز ۱۴۰۴ در مقایسه با نوروز ۱۴۰۵ هم این موضوع را تأیید میکند.
سینماگران پای کارِ ایران
با همه دلخوریها
شاهنامهپژوهِ اَوستاشناس
برای «جلیل دوستخواه» که در غربت غرب و غوغای جنگ سوم فروردین در ۹۲ سالگی درگذشت
خاکستــــــری از سازها
«هونیاک»، یک نام موسیقیایی و به معنای آواز خوش است که ریشهاش همان واژگان «خنیا» و «خونیاک» است؛ نام آموزشگاه موسیقی «حمیدرضا آفریده» که در روزهای جنگ و نوروز با خاک یکسان شد و جای تمام آواهای خوشی که در آن شنیده میشد را صدای انفجار پر کرد. روز هجدهم فروردین و در روزهایی که زیرساختهای ایران تهدید میشد، آفریده برای آخرین بار با نواختن ساز در میان دیوارهای فروریخته آموزشگاه و سازهای خاکسترشده، با هونیاک خداحافظی کرد. میخواست آخرین صدایی که در آنجا میماند صدای ساز باشد. حالا که برای دو هفته آتشبس اعلام شده، آفریده به «پیام ما» میگوید تمام سرمایه سالها کار او و همسرش نابود شده و هیچ محلی برای ازسرگیری کلاسها و فعالیت ۲۲ معلم موسیقی ندارد. او در گفتوگو با «پیام ما» روایت انفجار سوم فروردین ۱۴۰۵ در خیابان پیروزی و آسیب به این آموزشگاه موسیقی در تهران را شرح میدهد.
