یک روز پس از اعلام آتش‌بس میان ایران و رژیم صهیونیستی، دسترسی کاربران به اینترنت به‌تدریج در حال بازگشت است. در ۱۳ روز گذشته، کاربران با محدودیت‌ها و اختلالات گسترده‌ای در اینترنت مواجه بودند و این روند، خدمات دیجیتال و کسب‌وکارهای اینترنتی را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار داد. اکنون وزیر ارتباطات اعلام کرده که روند بهبود و بازگشت اتصال به شرایط عادی آغاز شده است، هرچند بررسی‌های «پیام ما» نشان می‌دهد وضعیت هنوز کاملاً پایدار نیست.

|پیام ما| این صدای بازگشت به زندگی است. کسانی که با آغاز جنگ خانه‌هایشان را رها کرده بودند، کم‌کم دارند به پایتخت برمی‌گردند. کوچه‌ و خیابان‌ها رنگ دیگری گرفته است. ایران دارد دوباره نفس می‌کشد.

«مردم نه‌تنها از شیراز،‌ بلکه از آباده و سایر شهرها خودشان را به پارک ملی بمو رساندند تا آتش را خاموش کنند. حتی برخی فرصت نکرده‌ بودند یک بطری ‌آب با خودشان بردارند. همه آمدند‌ تا حریقی که به‌واسطه حمله جنگنده‌ها و پهپادها به جان بمو افتاده بود، خاموش شد.» اینها را «بهمن ایزدی»، فعال محیط‌زیست ساکن شیراز، می‌گوید. در تبریز به‌گفته «بهرام تندران»، فعال محیط‌زیست و کوهنورد ساکن این شهر، مردم برنامه زمان‌بندی حمله‌ها را می‌دانستند‌ و خودشان را آماده می‌‌کردند. «ژیوار کرمی»، فعال گردشگری ساکن کرمانشاه، نیز از حمله‌های گاه و بیگاه می‌گوید و نگرانی‌هایی که بابت حفاظت از «طاق‌بستان» به‌وجود آمد. بااین‌حال، به‌گفته هر سه نفر به‌خلاف تهران، زندگی در کرمانشاه، تبریز و شیراز جریان داشت و این شهرها خالی از سکنه نشدند یا جمعیتشان مشابه تهران محدود نشد.

یکم تیرماه موسیقی، مردم را در برج آزادی دور هم جمع کرد تا با هم برای ایران همدل شوند. «علی قمصری»، نوازنده تار و آهنگساز، به‌همراه «حمیدرضا یوسفی» و «کامران منتظری» قطعاتی را در اجرایی رایگان نواختند تا دل‌ها را همراه و دلهره‌ها را کمرنگ‌تر کنند. کاری که گروه «عاشیقلار» نیز عصر دوم تیرماه در میدان هفت‌تیر تهران انجام داد و خوانندگانی مانند «همایون شجریان» و «محسن چاوشی» هم برای ایران خواندند. در تاریخ جهان هم هیچ جنگی را نمی‌توان سراغ گرفت که موسیقی در آن نقشی نداشته باشد. با این تفاوت که موسیقی امروز برای صلح نواخته می‌شود، اما تاریخ نشان می‌دهد پیش‌تر نوازندگان در خدمت جنگ سازهای خود را به صدا درمی‌آوردند. در گذشته‌های دور، صدای بوق و شیپور و طبل، صدای آغاز نبرد بود و صدای یک طبل از پایان جنگ خبر می‌داد. احتمالاً تا نبرد بعدی که نوزاندگان ابزارهای موسیقی را دوباره پشت شتر ببندند و نواهایی را در میدان‌های جنگ به صدا درآورند؛ نواهایی که خوف و ترس به دل دشمن می‌انداخت و روحیه سربازان را برای جنگیدن تقویت می‌کرد. چه در جنگ‌های تاریخ باستان و چه جنگ‌های مدرن، هنرمندان موسیقی جایگاهی مهم داشتند. حالا اگرچه شکل آن رفته‌رفته تغییر کرده، اما امروزه موسیقی جنگ نقش مهمی در روایتگری دارد و هنرمندان سازهایشان را نه به‌عنوان سلاحی روانی، بلکه برای پیونددادن صلح و موسیقی کوک می‌کنند.

۱۲ روز جنگ تحمیل‌شده از سوی رژیم غاصب بدون شک خسارت‌های قابل‌توجهی به کشور وارد کرده است. یکی از بخش‌هایی که عموماً در جنگ‌ها به‌ویژه جنگ‌های طولانی محل نگرانی است، خدشه به امنیت غذایی است. نگرانی‌ای که البته با گزارش‌هایی از کمبود برخی اقلام مانند نان و روغن تشدید شد. حالا دولت می‌گوید شرایط تحت مدیریت است و کالاهای اساسی به‌وفور و حتی بیش‌ از حد نیاز وجود دارد. کارشناسان وارد چندوچون حجم مواد غذایی موجود نمی‌شوند، اما می‌گویند هیچ از متغیرهای مؤثر بر امنیت غذایی کشور تغییری نکرده است که بتوان گفت ثبات این بخش در خطر قرار دارد. یک کارشناس امنیت غذایی می‌گوید حملات اسرائیل حتی به‌اندازه ناترازی انرژی هم نتوانسته است بر بخش غذای کشور مؤثر باشد و مشکل موقت در دسترسی به برخی اقلام به‌دلیل افزایش جمعیت در برخی مناطق کشور و استان‌های میزبان بوده‌ است.