بایگانی مطالب: هنر
بالهای پارچهای درنا برای صلح
صنعت مد و پوشاک از نظر انتشار گازهای گلخانهای، مصرف آب، تولید فاضلاب و پسماند نساجی، از آلایندهترین و پرمصرفترین صنایع جهان به شمار میرود. شاید دور از انتظار باشد، اما برای تولید یک شلوار جین حدود ۷ هزار و ۵۰۰ لیتر آب مصرف میشود و حدود ۲.۵ کیلوگرم ردپای کربنی بر جای میماند. چنین پیامدهای آنی و بلندمدتی در صنعت مد، از دهه ۱۹۶۰ میلادی مفهوم مد پایدار را مطرح کرد؛ رویکردی که با مد سریع یا «فستفشن» مقابله میکند و بر اقتصاد چرخشی تأکید دارد. در ایران نیز مد پایدار ریشه در برخی باورهای فرهنگی دارد. نکوهش اسراف، استفاده مجدد از لباس و مفهوم قناعت، همگی با اندیشه مصرف چندباره و اقتصاد چرخشی قابل تبییناند.
فرش ایرانی؛ سفیر دیپلماسی فرهنگی
زن دو روز پیدرپی به حجره آمد و هر بار چند دقیقهای روبهروی همان فرش بلوچ ایستاد. رنگهای لاکی و سرمهای را نگاه کرد، دست بر تار و پودش کشید و بیآنکه چیزی بخرد، از بازار تاریخی یزد بیرون رفت. صبح روز سوم اما بازگشت؛ این بار نه برای تماشا، که برای بردن تکهای از ایران به خانهای در ایتالیا. چند هفته بعد، تصویر همان فرش به تلفن همراه مسعود گذشتی رسید. فرشی که تا دیروز بر دیوار حجرهای در بازار یزد آویخته بود، حالا در خانه خانوادهای ایتالیایی پهن شده بود. صاحبخانه نوشته بود هر روز از دیدن آن لذت میبرد و احساس میکند بخشی از ایران در خانهاش حضور دارد.
جشنواره فیلم ونیز میزبان ۱۹ شاهکار بازسازیشده جهان؛ از بونوئل تا پولانسکی
هشتاد و سومین جشنواره بینالمللی فیلم ونیز با معرفی لیست نهایی بخش کلاسیک، بار دیگر بر اهمیت میراث سینمایی تأکید کرد. این بخش شامل نمایش ۱۹ نسخه ترمیمشده از آثار برجسته تاریخ سینماست که توسط آرشیوها و مؤسسات فرهنگی معتبر جهانی بازسازی شدهاند و قرار است در این رویداد سینمایی به نمایش درآیند.
زندگی روی گسلهای ناآرام
| پیام ما | تصاویر ویرانی در خیابانهای «کاراکاس» دلخراش است؛ ساختمانهایی که در چند ثانیه فرو ریختند، مردمی که شب را در خیابانها گذراندند و آمار قربانیانی که هر ساعت افزایش یافت. دو زمینلرزه به بزرگی ۷.۲ و ۷.۵ ریشتر در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ ونزوئلا را لرزاند و جان بیش از ۱۰ هزار نفر را گرفت. این حادثه طبیعی بار دیگر این پرسش را پیش روی ما قرار داد که شهرهای ایران تا چه اندازه برای رویارویی با زلزله آمادهاند. کشوری که بر کمربند لرزهخیز آلپ ـ هیمالیا قرار گرفته و در طول تاریخ بارها زخم زمینلرزههای ویرانگر را بر تن خود دیده است؛ از رودبار و منجیل تا بم، سرپل ذهاب و خوی.
گسل زلزلــــــــه ایجاد میکند سیاستها فاجعه را رقم میزنند
رخداد زلزلههای دوگانه با بزرگای ۷.۲ و ۷.۵ در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ (سوم تیر ۱۴۰۵) به مرکزیت سانفلیپه در ایالت یاراکوی، نمونهای عینی از پیچیدگی مدیریت بحران در مناطق خارج از پایتخت را به نمایش گذاشت. این موضوع، بهویژه در کشوری مانند ونزوئلا که سالها در معرض تحریم و فساد ساختاری بوده، اهمیت ویژهای دارد. گرچه لرزشها در کاراکاس نیز خساراتی بر جای گذاشت، کانون اصلی فاجعه و بیشترین نرخ تخریب در استانها و ایالتهای شمالی و مرکزی، نظیر یاراکوی، کارابوبو و لاگوایرا، متمرکز بود.
تابآوری اتفاقی نیست
امدادگران هر چند دقیقه یکبار از مردم میخواهند سکوت کنند؛ شاید کسی هنوز زیر آوار زنده باشد. بیلهای مکانیکی تودههای بتن و آهن را کنار میزنند و خانوادهها چشم از خرابههایی که روزی خانهشان بود، برنمیدارند. یک هفته از زمینلرزه ونزوئلا گذشته است، اما در ایالت «لاگوایرا» شمار جانباختگان همچنان رو به افزایش است و با گذشت هر ساعت، امید به پیدا شدن بازماندگان کمتر میشود. آنچه این روزها از ونزوئلا مخابره میشود، برای ایرانیها تصویر ناآشنایی نیست. از طبس و رودبار تا بم، ورزقان، سرپلذهاب و خوی، زلزله بارها همین صحنهها را تکرار کرده است؛ آوار، چشمانتظاری و مسابقهای با زمان برای نجات جان کسانی که شاید هنوز زیر خرابهها زنده باشند.
اجماع دولت و مجلس برای رونق تولید مسکن و مدیریت بازار اجاره
وزیر راه و شهرسازی و اعضای کمیسیون عمران مجلس در نشستی مشترک، بر تسریع تولید مسکن، کنترل بازار اجاره، تکمیل واحدهای نیمهتمام نهضت ملی مسکن و بازگشت دولت به نقش تسهیلگر در سیاستگذاری بخش مسکن تأکید کردند.
عکاس طبیعتگــــــــرا
| پیام ما | «محمد کوچکپور کپورچالی»، عکاس پیشکسوت گیلانی، پس از سالها ثبت طبیعت، آیینها و زندگی مردم، در ۷۱ سالگی درگذشت. مردی که بیش از چهار دهه با دوربینش در جنگلها، روستاها و شالیزارهای گیلان و دیگر نقاط ایران قدم زد و بخش مهمی از حافظه تصویری این سرزمین را ثبت کرد.
کپنهاگ ۱۹۴۵، میناب ۲۰۲۶
فیلم «سایهای در چشم من» روایت جنگ از نگاه کودکانی است که هنوز معنای ویرانی را نمیدانند
شهرسازی روی زمیــــــــن سست
| پیام ما | فرونشست، پیش از آنکه به چشم بیاید، در سکوت زیر پای شهر پیشروی میکند. نشانههایش گاهی در جزئیات کوچک مانند ترکهای باریک دیوارهای حاشیه شهر، موجافتادگی آسفالت یا در تغییر شکل آرام زمین کنار مترو، جاده و خطوط ریلی ظاهر میشود. این پدیده برخلاف زلزله، زمان مشخصی برای وقوع ندارد و همین بیصدا بودن، آن را به خطری مزمن و فرساینده تبدیل میکند. متولیان شهرهای ایران اما اغلب بیاعتنا به این هشدارهای خاموش، به مسیر توسعه ادامه میدهند. برج میسازند، گودبرداری میکنند، سطح زمین را با آسفالت و بتن میپوشانند، روانآبها را از محدوده شهری بیرون میرانند و برای پاسخ به کمبود آب، فشار بیشتری بر چاهها و آبخوانها وارد میکنند. در چنین نقطهای، فرونشست به مسئلهای در قلب مدیریت شهری، برنامهریزی منطقهای و آینده سکونتپذیری شهرها بدل میشود.
