بایگانی مطالب: میراث فرهنگی
زنی که با سوزن، اقتصاد خانه را میدوزد
| پیام ما| در بسیاری از خانههای سیستانوبلوچستان، سوزن و نخ هنوز ابزار کار روزانهاند؛ نه فقط برای زینت لباس، که برای چرخاندن زندگی. زنانی که ساعتها و گاه ماهها روی یک قطعه پارچه خم میشوند، نقشهایی را میدوزند که از حافظه خانوادگی، طبیعت خشک و رنگهای پرجان بلوچستان میآیند. اما همین قطعه که در خانهای روستایی با کمترین دستمزد فروخته میشود، ممکن است چند مرحله بعد در گالریها، مزونها یا بازارهای شهری با قیمتی چندبرابر عرضه شود. مسئله سوزندوزی امروز فقط حفظ یک میراث فرهنگی نیست؛ مسئله این است که آیا این هنر میتواند به اقتصاد پایدار زنان تبدیل شود یا همچنان در زنجیرهای نابرابر، بیشترین ارزش را برای واسطهها تولید خواهد کرد.
هشدار درباره خطر پیشدستی دیگران در ثبت جهانی آسبادها
قائممقام وزیر و معاون میراث فرهنگی کشور در نشست هماهنگی ثبت جهانی آسبادهای ایران، با تأکید بر اهمیت استراتژیک این پرونده، نسبت به پیامدهای تعلل در آمادهسازی مستندات و روند ثبت این اثر هشدار داد و تصریح کرد که در صورت کندی در این مسیر، فرصت جهانیسازی این میراث تمدنی ممکن است از دست برود.
پنج موزه و هفت بنای تاریخی فارس در انتظار سرمایهگذاران بخش خصوصی
در پی تفویض اختیار ماده ۲۷ قانون ساماندهی طرحهای تملک دارایی به استان فارس، ۱۲ پروژه میراثی شامل پنج موزه نیمهتمام و هفت بنای تاریخی در شیراز و سایر شهرستانهای این استان، با هدف مرمت، احیا و بهرهبرداری پایدار در اولویت واگذاری به بخش خصوصی قرار گرفتند.
کشف سازه تاریخی «قیرخ ایاخ» در قنات اهر
سرپرست پروژه گمانهزنی باستانشناسی قنات اهر از کشف سازه تاریخی «قیرخ ایاخ» (چهلپا) و بخشهایی از سامانه آبرسانی تاریخی این شهر خبر داد؛ یافتههایی که به گفته پژوهشگران میتواند زمینه ثبت ملی و حتی پیگیری ثبت جهانی این میراث ارزشمند آبی را فراهم کند.
جنگ به روایت های مستقل نیاز دارد
آنچه در جنگ از دست میرود، همیشه در آمارها و خسارتهای جانی و مالی نمایان نمیشود. بعضی چیزها سالها بعد خود را نشان میدهد؛ مثلاً وقتی میخواهیم به گذشته برگردیم و ببینیم در جنگ چه بر سر یک شهر، یک جامعه یا یک بنای تاریخی آمده است. مستندنگاری وقایع، تنها راه فهم اتفاقات سالها بعد از وقوع آنهاست و ساخت فیلم مستند یکی از ابعاد این مستندنگاری است که اگر به شکل حرفهای و اصولی انجام شود، میتوان با کمک آن، امانتدارانه تاریخ را برای آیندگان نقل کرد. در جنگ اخیر اما محدودیتها و نگاههای سلبی مانع از آن شد که در روزهای بحران، مستندهای دقیق و بیطرف از وقایع تهیه شود؛ اتفاقی که حوزه میراث فرهنگی هم از آن مستثنا نبود. «هادی آفریده» که بعد از جنگ دوازدهروزه ساخت یک مستند مرتبط با جنگ و میراث فرهنگی را آغاز کرده، از تجربه ساخت مستند در حوزه میراث میگوید؛ از ضرورت ثبت تخصصی آسیبهای جنگ به بناها و محوطههای تاریخی و از موانع مستندسازی در این حوزه؛ از لزوم حفظ روایتهایی که شاید فردا بیش از امروز به آنها نیاز داشته باشیم و از نیازی که به تغییر نگاه به مستندسازی حرفهای و تخصصی در بدنه میراث فرهنگی احساس میشود.
نشانههای نجومی پیش از استونهنج آشکار شد
کشف تازه باستانشناسی در بریتانیا
سیاستگذاری گردشگری در دو راهی شعار و برنامه
به بهانه سفر وزیر میراثفرهنگی به نصفجهان
سه راهکار برای نجات صنایع دستی روستایی از رکود
جهانیشدن روستاها در میانه جنگ |پیام ما
هشت روستای پامنار در خوزستان، گیسوم در گیلان، شانهتراش در مازندران، ریاب در خراسان رضوی، درک در سیستانوبلوچستان، قلعهبالا در سمنان، موئیل در اردبیل و مصر در اصفهان در سال ۲۰۲۶ بهعنوان روستاهای منتخب ایران کاندیدا شدهاند و با بهترین روستاهای جهان برای قرار گرفتن در فهرست روستاهای جهانی رقابت میکنند. اما آیا شانسی دارند؟ در شرایط فعلی که حتی پروندههایشان کامل نیست، کشور در شرایط جنگی و آتشبس موقت قرار دارد و ایران بهعنوان مکانی امن برای سفر شناخته نمیشود، ثبت این روستاها چه دستاوردی خواهد داشت؟
پارک مردگــــــــان
بهتازگی خبر رسیده است که شهرداری قم و سازمان اوقاف و امور خیریه بر سر اجرای طرحی موسوم به «تبدیل قبرستان نو به باغ مزار» به توافق نهایی دست یافتهاند. بر اساس این طرح، قرار بر آن است که بخش عمدهای از این قبرستان تاریخی که یادآور خاطرات و هویت مردم این شهر است، به فضای سبز عمومی تبدیل شود. این گزارش در صدد است تا با اتکا به آرای اندیشمندان حوزه دین و اسطوره، بهنقد این تصمیم بپردازد و نشان دهد که چرا حذف نشانههای یک گورستان تاریخی - اعم از سنگ قبر افراد مشهور یا مردم عادی - اقدامی نادرست، غیرضروری و مغایر با ارزشهای فرهنگی و دینی جامعه ایران است. استدلال اصلی این نوشتار آن است که قبرستانها صرفاً «مکانی برای دفن مردگان» نیستند، بلکه «نشانههایی از امر مقدس» و «حافظه جمعی» یک جامعه به شمار میروند و تبدیل آنها به فضاهای صاف و یکدست شهری، به معنای گسستن پیوند میان زندگان و گذشتگان و محوکردن هویت تاریخی یک شهر است.
