پرونده‌ای درباره دوچرخه‌اشتراکی، حمل‌ونقل فعال و شهری که هنوز برای حرکت بدون خودرو آماده نیست

تهــــــران، شهر بدون رکاب

پژوهشگر شهرسازی و مدرس دانشگاه: دوچرخه‌اشتراکی زمانی می‌تواند بخشی از نظام حمل‌ونقل و ابزاری برای تحقق حق به شهر باشد که دسترسی به آن برای همه شهروندان در محله‌های مختلف و با توان اقتصادی متفاوت امکان‌پذیر باشد





تهــــــران، شهر بدون رکاب

17 شهریور 1405، 22:39

تهران شهری است که بخش بزرگی از وقت و انرژی شهروندانش در ترافیک و جابه‌جایی‌های روزانه هدر می‌رود؛ شهری که آلودگی هوا، خودرومحوری و دشواری دسترسی به حمل‌ونقل عمومی، انتخاب‌های شهروندان برای حرکت در آن را محدود کرده است. در چنین شرایطی، دوچرخه‌اشتراکی می‌تواند چیزی فراتر از چند دوچرخه و ایستگاه در خیابان‌های شهر باشد؛ حلقه‌ای میان حمل‌ونقل عمومی و مقصد نهایی، فرصتی برای گسترش حمل‌ونقل فعال و حتی ابزاری برای دسترسی عادلانه‌تر به فرصت‌های شهری. اما مسئله فقط «داشتن دوچرخه‌اشتراکی» نیست. تجربه‌ها و پژوهش‌های بررسی‌شده نشان می‌دهند که بدون زیرساخت ایمن و پیوسته، قیمت قابل‌پرداخت، توزیع عادلانه در محله‌های مختلف و توجه به نیاز گروه‌های گوناگون، این طرح نمی‌تواند به تحرک عادلانه و تحقق حق به شهر منجر شود. از سوی دیگر، توسعه دوچرخه‌سواری با سلامت جسم و روان، کاهش وابستگی به خودرو و افزایش تعامل شهروندان با فضای شهری نیز پیوند دارد. در این پرونده، با همین نگاه به سراغ استادان و دانشجویان شهرسازی رفته‌ایم تا از زوایای مختلف بپرسیم دوچرخه‌اشتراکی چه جایگاهی در آینده شهرهای ایران دارد و تهران برای تحقق آن چه کم دارد؟

به اشتراک بگذارید:





نظر کاربران

نظری برای این پست ثبت نشده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *