| پیام ما | حمل‌ونقل عمومی تا دو ماه دیگر در پایتخت رایگان ماند. بی‌آرتی و مترو که از دوران جنگ در پایتخت مسافران را بدون بلیت سوار می‌کردند، با تصمیم «شورای شهر تهران» همچنان به رویه خود ادامه می‌دهند. در ماه‌های اخیر و هم‌زمان با رایگان شدن بلیت‌های اتوبوس و مترو، برخی از کارشناسان از اقدام متولیان امر شهری انتقاد کردند. منتقدان می‌گویند مترو و اتوبوس رایگان باعث کاهش استفاده از خودروی شخصی نمی‌شود؛ چنان‌که «مهدی چمران»، رئیس شورای شهر تهران، هم مدتی پیش تأیید کرد که این اقدام مدیریت شهری باعث کاهش استفاده از خودروی شخصی نشده است. بااین‌وجود، پارلمان شهری دیروز، یکشنبه ۲۲ شهریور، همچنان بر تصمیم قبلی خود ماند.

تهران شهری است که بخش بزرگی از وقت و انرژی شهروندانش در ترافیک و جابه‌جایی‌های روزانه هدر می‌رود؛ شهری که آلودگی هوا، خودرومحوری و دشواری دسترسی به حمل‌ونقل عمومی، انتخاب‌های شهروندان برای حرکت در آن را محدود کرده است. در چنین شرایطی، دوچرخه‌اشتراکی می‌تواند چیزی فراتر از چند دوچرخه و ایستگاه در خیابان‌های شهر باشد؛ حلقه‌ای میان حمل‌ونقل عمومی و مقصد نهایی، فرصتی برای گسترش حمل‌ونقل فعال و حتی ابزاری برای دسترسی عادلانه‌تر به فرصت‌های شهری. اما مسئله فقط «داشتن دوچرخه‌اشتراکی» نیست. تجربه‌ها و پژوهش‌های بررسی‌شده نشان می‌دهند که بدون زیرساخت ایمن و پیوسته، قیمت قابل‌پرداخت، توزیع عادلانه در محله‌های مختلف و توجه به نیاز گروه‌های گوناگون، این طرح نمی‌تواند به تحرک عادلانه و تحقق حق به شهر منجر شود. از سوی دیگر، توسعه دوچرخه‌سواری با سلامت جسم و روان، کاهش وابستگی به خودرو و افزایش تعامل شهروندان با فضای شهری نیز پیوند دارد. در این پرونده، با همین نگاه به سراغ استادان و دانشجویان شهرسازی رفته‌ایم تا از زوایای مختلف بپرسیم دوچرخه‌اشتراکی چه جایگاهی در آینده شهرهای ایران دارد و تهران برای تحقق آن چه کم دارد؟

با وجود اجرای طرح‌های متعدد پلیس راهور، تخلفات موتورسیکلت‌سواران در تهران همچنان یکی از مهم‌ترین چالش‌های ترافیکی پایتخت است. کارشناسان می‌گویند تا زمانی که نظارت الکترونیکی دائمی و زیرساخت‌های متناسب با افزایش تعداد موتورسیکلت‌ها فراهم نشود، کاهش پایدار تخلفات و حوادث بعید خواهد بود.

یافته‌های یک پژوهش ۱۰ ساله در دانشگاه تهران نشان می‌دهد که داغ شدن آسفالت‌ها، ساختمان‌ها و ایجاد جزایر حرارتی در پایتخت، غلظت گاز سمی و خطرناک «ازن» را در تابستان به بیش از دو برابر افزایش می‌دهد؛ پدیده‌ای که به دلیل ساختار جغرافیایی و جهت باد، بیش از همه مناطق شمالی و شرقی تهران را تهدید می‌کند.