صبحِ شهر، این روزها شبیه خیابانی است که چراغ‌هایش هماهنگ نیستند. یکی سبز می‌شود و دیگری بی‌هشدار قرمز. مردم هنوز از شوک جنگی که تمام نشده و فقط مکث کرده، بیرون نیامده‌اند. آتش‌بس، بیشتر به سکوتی شبیه است که بعد از انفجار رخ‌داده. پر از تردید، پر از صداهای نشنیده.

شهر را نمی‌توان از دل تقویم اداره کرد. شهر، تابع ضرباهنگ زندگی مردمی است که این روزها هنوز در وضعیت عادی قرار نگرفته‌اند. آتش‌بسِ پس از یک جنگ فرسایشی، بیش از آن که نشانه بازگشت ثبات باشد، وضعیتی معلق است. جامعه در آن نه به گذشته برمی‌گردد و نه به آینده می‌رسد. در چنین بزنگاهی، اصرار بر برگزاری انتخابات شورای شهر در موعد ازپیش‌تعیین‌شده، بیش از آن که پایبندی به قانون باشد، نادیده‌گرفتن واقعیت اجتماعی است.
تجربه اخیر نشان داده که کیفیت انتخابات، بیش از هر چیز تابع شرایط عمومی کشور است. ثبت‌نام نامزدها در فضای ملتهب دی‌ماه ۱۴۰۴، به طور مستقیم بر سطح رقابت و ترکیب نیروها اثر گذاشت. حالا این فرمان وزارت کشور، شوراهایی را شکل می‌دهد که از حداقل پشتوانه اجتماعی برخوردارند. مشارکت پایین، صرفاً یک شاخص آماری نیست، نشانه‌ای است از اختلال در رابطه نمایندگی. وقتی این پیوند تضعیف می‌شود، پیامد آن در اداره شهرها بروز پیدا می‌کند. تصمیم‌هایی کم‌رمق، سیاست‌گذاری‌های کوتاه‌مدت و مدیریت‌هایی که بیش از آن که پاسخگو باشند، درگیر بقا هستند.

در چنین شرایطی، برگزاری انتخابات در موعد تقویمی، عملاً به بازتولید همین چرخه می‌انجامد. شهرها بار دیگر به دست شوراهایی سپرده می‌شوند که نه از رقابت معنادار عبور کرده‌اند و نه از مشارکت قابل‌اتکا برخوردارند. نتیجه، تداوم همان الگوی حکمرانی شهری است که اکنون محل نقد جدی است.

تعویق انتخابات، در این چارچوب، نه یک عقب‌نشینی بلکه یک تصمیم اصلاحی است. فرصتی برای بازسازی فضای عمومی، افزایش سطح مشارکت و فراهم‌شدن امکان انتخابی واقعی‌تر.

قانون، زمانی معنا پیدا می‌کند که در خدمت کیفیت حکمرانی باشد، نه آن که با اجرای صوری، به تضعیف آن بینجامد. شاید این بار، عقب انداختن یک تاریخ، به معنای جلو انداختن کیفیت حکمرانی شهری باشد. گاهی برای رسیدن، باید مکث کرد. همان مکثی که شهر، حالا به آن نیاز دارد. اگر قرار است شوراهای شهر، نماینده اراده شهروندان باشند، باید لحظه انتخاب نیز واجد حداقلی از آرامش و تعادل باشد. در غیر این صورت، انتخابات برگزار می‌شود، اما «انتخاب» به تعویق می‌افتد.