به گزارش پیام ما به نقل از خانه تئاتر، در این نامه خطاب به پزشکیان آمده است: «ما اهلِ تئاتر و بازی هستیم؛ از هزارانِ سال پیش از این، ما بوده‌ایم، ما هستیم، نسل اندر نسل، و خواهیم بود. با آن که در درازنای تاریخ، حکومت‌ها از ما دلِ خوشی نداشته‌اند، مالک‌القُلوبِ مردمان بوده و هستیم. در مزارع برای آن‌ها قصه گفته‌ایم، نمایش ساخته‌ایم، در کوی و برزن، قهوه‌خانه‌ها، میدان‌گاه‌ها، در کافه‌ها، خیابان‌ها و خانه‌ها از عدالت و برابری سخن گفته‌ایم، از عشق و صلح، از امید و لبخند؛ ما از حقیقت نمایش ساخته‌ایم. ما از مردمیم، ما خودِ مردمیم… چهل‌وپنج سال با مدیران، وزیران و دولتمردان سخن گفته‌ایم، هیچ‌گاه ما را نشنیدند، نخواستند که بشنوند، وای بر این مملکت و تاریخِ آن، اگر شما هم نشنوید یا نخواهید که بشنوید.»

آنها در ادامه نوشته‌اند: «در سال ۱۳۵۷ که انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، نامِ «وزارت فرهنگ و هنر» به «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی» تغییر کرد. هیچ‌گاه اندیشیده‌اید که چرا انقلاب اسلامی مسئولیتِ پدیده‌ای به نامِ «هنر» را به عهده نمی‌گیرد؟ همگان بر این باور هستیم که این انقلاب نه هنر را گرامی می‌دارد و نه هنرمندان را. اگر به دنبالِ باقیات‌الصالحات هستید نامِ مقدس و زیبای «هنر» را به نامِ وزارتخانه‌ی فرهنگ بازگردانید.»
آنها همچنین در ادامه خواستار شده‌اند تا هنر و حرفه‌ی هنری‌مان، همانند دیگر کشورهای آسیایی، اروپایی، آمریکایی و حتی آفریقایی به عنوانِ «شغل» ثبت شده و به «رسمیت» شناخته شود.

در ادامه این نامه آمده است: «بودجه‌ تئاتر در شأنِ نامِ بزرگانِ آن، چه در گذشته، چه در حال، و چه در آینده باشد. سینما و تلویزیونِ ما آن‌جا که صاحبِ افتخار و شکوه است، به دلیلِ شکوهِ نام‌های پر افتخاری چون بهرام بیضایی، عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، محمدعلی کشاورز، داوود رشیدی، علی نصیریان، پرویز فنی‌زاده، مهدی فتحی، بهزاد فراهانی، خسرو شکیبایی، پرویز پرستویی، امین تارخ، رضا کیانیان، سعید پورصمیمی، اسماعیل خلج، جعفر والی، ایرج راد، جمیله شیخی، فخری خوروش، فریماه فرجامی، فاطمه معتمدآریا، رؤیا تیموریان، گوهر خیراندیش، هما روستا، گلاب آدینه، رؤیا افشار و… ده‌ها نامِ ارجمند دیگر است. نبض و حیاتِ سینمای ما اکنون به حضور و نَفَسِ بازیگرانِ جوانِ تئاتر بسته است. لطفاً تولیدِ نمایش و تخصیص بودجه‌ی کامل (نه کمک‌هزینه یا حمایت!) دوباره در دستورِ کارِ اداره‌ی کلِ مرکز هنرهای نمایشی قرار بگیرد.»

در بخش دیگری از نامه گفته شده: «وزارتخانه‌ فرهنگ و هنر، معاونت هنری، مدیریت اداره‌ی کل مرکز هنرهای نمایشی را به بزرگان و هنرشناسان بسپارید. ادبیات و رفتارِ قلدرمآبانه، هتاکانه و خالی از ادبِ مدیران در عرصه‌‌های هنری، فقط ویرانی و جدایی به بار می‌آورد. همواره در سخنان ِشما این جمله به دل می‌نشست که «کار» را باید به «کاردان» و «متخصص» سپرد.»
آنها همچنین در ادامه خواستار «رفعِ سانسور» در همه‌ سطوح، برقراری امنیتِ جانی، روانی و کاری برای هنرمندانِ تئاتر، حل مشکلات مسکن هنرمندان تئاتر شده‌اند.

بخش دیگری از نامه به برگزاری جشنواره‌ها اشاره کرده است: «شهید امیرکبیر، در نامه‌ای به ناصرالدین‌شاه می‌نویسد: «خبر رسید حاکمِ قم را که به دلیلِ ارتشاء معزول کرده‌ام به توصیه‌ عمه‌ خود ابقاء فرموده‌اید، دستور دادم او را تحت‌الحفظ به تهران بیاورند تا اعلی‌حضرت بدانند اداره‌ مملکت به توصیه‌ی عمه و خاله نمی‌شود.» اداره‌ کلِ مرکز هنرهای نمایشی، ظاهراً مِلکِ تلقِ عمه و خاله‌ مدیرانِ محترمِ آن است که هرطور دل‌شان بخواهد برای بودجه و خرج‌شدِ آن تصمیم می‌گیرند. بودجه‌ای که مشخصاً برای تولید تئاتر و اعتلای این هنرِ متعالی است، صرفِ جشنواره‌های فرمایشی و مناسبتی می‌شود. تا اعتراض می‌کنیم به کفر، بی‌‌دینی، و دشمنانِ این آب و خاک متهم می‌شویم. همه‌ اهالی تئاتر در ایران، فقط «چهار جشنواره» را از سوی مرکز هنرهای نمایشی به رسمیت می‌شناسند:

۱- جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر (که بین‌المللی بودنِ آن دروغی بیش نیست. دعوت از چند تئاترِ ضعیف در سطحِ تئاترهای دانش‌آموزی و آماتوری که عموماً از کشورهای همسایه هستند، جز اتلافِ سرمایه نیست)

۲- جشنواره‌یتئاتر آیینی سنتی.

۳- جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان.

۴- جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران –مبارک

لطفاً از وزیر فرهنگ و هنر بخواهید که با هنرمندانِ قدیمی و جوانِ تئاتر ایران نشست داشته و از نگاهِ تخصصی و خواسته‌ به حقِ آنان آگاه شوند.»