طی آخرین اعلام وزارت نیرو مجموع ذخایر آب در پنج سد طالقان، امیرکبیر، لار، لتیان و ماملو که وظیفهٔ تأمین قسمتی از آب استان‌های تهران، البرز و قزوین را به‌عهده دارند، به ۲۵۰ میلیون مترمکعب یا ۱۳ درصد پرشدگی مخازن فوق‌الذکر رسیده است. چنانچه قسمتی از این حجم پرشدگی را به‌حساب حجم مردهٔ سد -یا حجمی که زیر تراز دریچه‌های آبگیری این سدها محسوب می‌شود- فرض کنیم، شاید باید این‌گونه قضاوت کنیم که امیدی به تأمین آب شرب تهران برای تابستان سال آینده از منابع آب‌های سطحی نیست و باید بیشتر به منابع آب زیرزمینی دشت تهران که آنهم با محدودیت روبه‌روست، اتکا کرد.

در چنین شرایطی، مشاهده می‌کنیم که استاندار تهران، شهروندان تهرانی را به رعایت مصرف آب دعوت می‌کند. مدیرعامل شرکت آب‌وفاضلاب تهران نیز از طرح‌های تأمین آب بیشتر برای تهران، از جمله طرح انتقال آب از ارتفاعات دوهزار و سه‌هزار استان مازندران خبر می‌دهد. مجموع این موارد و کاهش بارش ۵۰ درصدی این منطقه نسبت به متوسط درازمدت نشان می‌دهد که اولاً وارد شرایط سخت و دشوار تأمین آب شرب برای استان تهران و البرز شده‌ایم، ثانیاً بارگذاری جمعیتی در این منطقه بیش از توان اکولوژیک آن است و بارگذاری باید متوقف شود و آنکه کاهش یابد. ثالثاً تأمین آب شرب بیشتر مستلزم صرف هزینه‌های بسیار گزاف خواهد بود. 

ولی در چنین اوضاع و احوالی، سیاست‌های آبی دوگانه در استان تهران چشمگیر است. به‌عنوان مثال در شرایطی که آبیاری چمن ورزشگاه آزادی و تأمین آب دریاچهٔ این ورزشگاه برای اجرای ورزش‌های آبی دچار مشکل شده است، متأسفانه دولتمردان احداث یک ورزشگاه بزرگ در جنوب تهران را دنبال می‌کنند. آیا مجوزهای لازم برای تأمین آب این ورزشگاه قبل از شروع عملیات اجرایی از وزارت نیرو اخذ شده است یا همانند اقدامات دیگر، قرار است ابتدا ورزشگاه احداث شود و بعد از اتمام عملیات اجرایی به‌دنبال اخذ سهمیهٔ آب برای ورزشگاه خواهند رفت؟ سهمیهٔ آبی که در عالم واقع وجود ندارد و شهروندان تهرانی برای تأمین آب شرب خود دچار مشکل هستند. 

یا مورد دیگر این‌که مجدداً در جنوب تهران و در سطحی هزاران هکتاری، اجرای «منطقهٔ ویژهٔ اقتصادی ری» آغاز می‌شود. سوال اساسی اینجاست که تأمین آب این منطقهٔ اقتصادی با چه پشتیبانی انجام شده است؟ آیا تکیهٔ این منطقهٔ اقتصادی، متکی بر حفر تعدادی چاه در این محدوده با سفرهٔ خالی آب زیرزمینی و بروز فرونشست است؟ یا آنکه قرار است این منطقه بر جریانات خشک‌شدهٔ رودخانهٔ شور استوار باشد؟ شاید هم طراحان این منطقه، این امید را دارند که از شبکهٔ آب شهری تهران یک تخصیص مناسب آب دریافت کنند.

طرح‌های متعدد دیگری در این منطقه از جمله احداث صدها هزار واحد مسکن ملی و… در حال انجام است که فی‌الواقع تناقض آشکار با سخنان استاندار تهران و مدیر شرکت آب و فاضلاب تهران دارد. امید می‌رود دولتمردان استان تهران، همان‌گونه که در مصاحبه‌ها مردم را به کاهش مصرف آب شرب دعوت می‌کنند، همزمان و حداقل از شروع طرح‌های آب‌بر جدید یا بارگذاری‌های جدید جلوگیری به‌عمل آورند و خاطرشان باشد که شرایط سختی برای تأمین آب شهروندان پیش‌رو است. بارگذاری جدید حتی می‌تواند امنیت ملی شهروندان تهران را دچار تکانه‌هایی شدید کند.