|پیام ما| بر اساس یک مطالعه جدید، بحران اقلیمی، جهان را به آستانه چندین نقطه اوج «فاجعه‌بار» سوق داده است. این مطالعه نشان می‌دهد که ممکن است پنج نقطه اوج خطرناک ناشی از فعالیت‌های انسانی، به دلیل افزایش 1.1 درجه سانتیگرادی دما تا به امروز طی شده باشد.

آنطور که گاردین در گزارش اخیرش نوشته، این موارد شامل فروریختن کلاهک یخی گرینلند، که در نهایت منجر به افزایش شدید سطح دریا می‌شود، فروپاشی یک جریان کلیدی در شمال اقیانوس اطلس، مختل شدن بارش‌های دریافتی که میلیاردها نفر برای غذا به آن وابسته هستند و ذوب شدن ناگهانی یخچال‌های کوهستانی غنی از کربن است.
بر اساس این تحقیق، در دمای 1.5 درجه سانتیگراد، حداقل افزایشی که اکنون انتظار می‌رود، چهار نقطه از پنج نقطه‌ای که شرایط فاجعه‌بار دارند تغییر می‌کنند. در این دما همچنین، گذر از پنج نقطه اوج اضافی ممکن می‌شود، از جمله تغییر در جنگل‌های وسیع شمال و از بین رفتن تمام یخچال‌های طبیعی کوهستانی به صورت تقریبی.
به این ترتیب برآورد دانشمندان در مجموع شواهدی برای 16 نقطه اوج به دست آورده که شش نقطه پایانی نیاز به گرمایش جهانی حداقل 2 درجه سانتیگراد دارند که این نقاط اوج در بازه‌های زمانی متفاوت از چند سال تا قرن‌ها تأثیر خواهند داشت.
محققان همچنین به این نتیجه رسیدند که زمین ممکن است وضعیت آب و هوایی «ایمن» را با فراتر از یک درجه سانتیگراد پشت سر گذاشته باشد، آن هم در حالی که کل تمدن بشری در دمای کمتر از این سطح توسعه یافته است.
پروفسور یوهان راکستروم، مدیر موسسه تحقیقات تاثیر آب و هوا پوتسدام در آلمان در این گروه مطالعه بوده، معتقد است که «جهان به سمت 2 تا 3 درجه سانتیگراد گرمایش جهانی پیش می‌رود. این امر زمین را در مسیر عبور از چندین نقطه اوج خطرناک قرار می‌دهد که برای مردم سراسر جهان فاجعه‌بار خواهد بود. برای حفظ شرایط قابل زندگی بر روی زمین و ایجاد جوامع باثبات، باید هر کاری که ممکن است انجام دهیم تا جلوی عبور از نقاط اوج را بگیریم.»
همچنین دکتر دیوید آرمسترانگ مک‌کی از دانشگاه اکستر که نویسنده اصلی این مطالعه است معتقد است: «این شرایط واقعاً نگران‌کننده است. دلایلی برای ناراحتی وجود دارد، اما همچنان روزنه‌های امیدی هم هست.»
به گفته او این مطالعه نشان می‌دهد که چرا دمای هدفگذاری شده توافق پاریس یعنی 1.5 درجه سانتیگراد بسیار مهم است و باید برای جلوگیری از این افزایش دما مبارزه کرد. آرمسترانگ مک‌کی با اشاره به این موضوع ادامه می‌دهد: «با این همه احتمالاً به چند نقطه اوج خواهیم رسید و در این صورت همه چیز از دست رفته و بازی را باخته‌ایم. هر میزان از 1.5 درجه سانتیگراد که دما متوقف شود، احتمال برخورد به نقاط اوج بیشتری را کاهش می‌دهد.»

تحقیقات اخیر نشانه‌هایی از بی‌ثباتی در جنگل‌های بارانی آمازون را نشان داده است که از دست دادن آن پیامدهایی «عمیق» برای آب و هوای جهانی و تنوع زیستی جهانی و همچنین صفحه یخی گرینلند و جریان‌های گلف استریم -که دانشمندان آن را چرخه واژگونی نصف‌النهار اقیانوس اطلس می‌نامند- به دنبال خواهد داشت. در گزارش اخیر هیئت بین دولتی تغییر اقلیم آمده است که خطر ایجاد نقاط اوج آب و هوا با 2 درجه سانتیگراد گرمایش جهانی افزایش می‌یابد

جنگل‌های بارانی آمازون، نقطه بی‌ثبات دیگر
تحقیقات اخیر همچنین نشانه‌هایی از بی‌ثباتی در جنگل‌های بارانی آمازون را نشان داده است که از دست دادن آن پیامدهایی «عمیق» برای آب و هوای جهانی و تنوع زیستی جهانی و همچنین صفحه یخی گرینلند و جریان‌های گلف استریم -که دانشمندان آن را چرخه واژگونی نصف‌النهار اقیانوس اطلس می‌نامند- به دنبال خواهد داشت. در گزارش اخیر هیئت بین دولتی تغییر اقلیم آمده است که خطر ایجاد نقاط اوج آب و هوا با 2 درجه سانتیگراد گرمایش جهانی افزایش می‌یابد.
این تحلیل که در مجله Science منتشر شد، بیش از 200 مطالعه قبلی را در مورد نقاط اوج گذشته، مشاهدات آب و هوا و مطالعات مدل‌سازی ارزیابی کرد. نقطه اوج زمانی است که از آستانه دما عبور می‌کند که منجر به تغییرات غیر قابل توقف در یک سیستم آب و هوایی می‌شود، حتی اگر گرمایش جهانی به پایان برسد.
نه نقطه اوج جهانی شناسایی شده عبارتند از: فروپاشی گرینلند، غرب قطب جنوب و دو بخش از صفحات یخی قطب جنوب شرقی، فروپاشی جزئی و کلی Amoc (گردش واژگونی نصف‌النهار اقیانوس اطلس) ، فروپاشی آمازون، فروپاشی دائمی یخ‌ها و از بین رفتن یخ دریا در زمستان در قطب شمال.
این در حالی است که ارزیابی نقطه اوج آمازون اثرات جنگل‌زدایی را در بر نمی‌گیرد. آرمسترانگ مک‌کی می‌گوید: «ترکیب گرمایش و جنگل‌زدایی می‌تواند وقوع این تغییرات را خیلی زودتر محقق کند.»
هفت نقطه اوج دیگر اثرات منطقه‌ای شدیدی از جمله از بین رفتن صخره‌های مرجانی استوایی و تغییر در بادهای موسمی غرب آفریقا خواهد بود. دیگر نقاط اوج بالقوه که هنوز در حال مطالعه هستند عبارتند از: از دست دادن اکسیژن اقیانوس‌ها و تغییرات عمده در باران‌های موسمی تابستانی هند.
این تحقیقات در حالی است که پروفسور نیکلاس بوئرز، از دانشگاه فنی مونیخ، معتقد است که برای محدود کردن آستانه دمایی بحران، تخمین‌های فعلی بسیار نامشخص هستند: «این بررسی یک به روز رسانی به موقع در مورد عناصر بالقوه زمین است و تهدید رویدادهای واژگونی تحت گرم شدن بیشتر واقعی است.»
به گفته پروفسور توماس استوکر، از دانشگاه برن، مطالعات علمی در مورد نقاط اوج به تازگی شروع شده و هنوز تکمیل نشده‌اند. از سوی دیگر مدل‌های بسیار بهتری برای پاسخ به این سوال مورد نیاز است که چه سطح گرمایش برای کدام نقطه اوج حیاتی است.

این مطالعه نشان می‌دهد که چرا دمای هدفگذاری شده توافق پاریس یعنی 1.5 درجه سانتیگراد بسیار مهم است و باید برای جلوگیری از این افزایش دما مبارزه کرد. آرمسترانگ مک‌کی با اشاره به این موضوع ادامه می‌دهد: با این همه احتمالاً به چند نقطه اوج خواهیم رسید و در این صورت همه چیز از دست رفته و بازی را باخته‌ایم

پروفسور تیم لنتون از دانشگاه اکستر، یکی دیگر از نویسندگان این تحلیل هم می‌گوید: «از زمانی که برای اولین بار در سال 2008 نقاط اوج را ارزیابی کردم، این فهرست رشد کرده است و ارزیابی ما از خطراتی که آنها ایجاد می‌کنند به طور چشمگیری افزایش یافته است. اما کار جدید ما شواهد قانع‌کننده‌ای ارائه می‌کند که جهان باید به‌شدت کربن‌زدایی اقتصاد را تسریع بخشد و برای دستیابی به آن، باید نقاط اوج اجتماعی مثبت را ایجاد کنیم.»
در نهایت اما گزارش ویژه IPCC یا همان هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم درباره نقاط اوج آب و هوا در ماه می توسط دولت سوئیس پیشنهاد شد.