به یــاد آنکه از سینما رفت

پیمان شوقی

منتقد سینما و کارشناس رسانه

به یــاد آنکه از سینما رفت ولی از دل‌ها نـــــــه

۳ مرداد ۱۴۰۵، ۱۷:۱۵

بهمن مفید که رفت، بهرام بیضایی یادداشت کوتاهی در سوگ استعداد عظیم و دانش گسترده او نوشت؛ هنرمندی که به باور او، اسیر شاخه مبتذل سینمای ایران شد و فرصت‌های ارتقای خود و سینما را به بهای رونق روزگار فروخت.

شاید بتوان همین تأسف را امروز درباره اکبر عبدی نیز به کار برد. هنرمندی که استعداد غریب بازیگری را با شاگردی بزرگان درآمیخت و تجربه‌های زیسته در بطن فرهنگ مردمش را چاشنی آن کرد تا در زمانه‌ای که ستاره بودن مذموم و مکروه بود و گاه جرم تلقی می‌شد، نه‌فقط ستاره سینما، بلکه ستاره دل‌ها شود و هم‌نشینی با ابرمردان تاریخ سینمای ایران را نیز به کارنامه‌اش بیفزاید.

افسوس که چارچوب‌های تنگ زندگی در این دیار، بزرگی بزرگان را تاب نمی‌آورد و آسمانش از دیرباز کشتی ارباب هنر را می‌شکند. اجماع شوم میان سلیقه‌های پلشت شاخه تجاری‌ساز و الزامات مادی زندگی یک ستاره سینما، بندی شد بر بال‌های عقاب نوپروازی که در آستانه پرکشیدن به افق‌های جهانی بود. تضعیف تدریجی سینمای اندیشمند از میانه‌های دهه ۸۰، فرصت‌های انتخاب هنرمندان را محدود کرد و پیشنهادهای سخیف، که همواره در کمین آدم‌های بزرگ‌اند، به میدان آمدند تا استعداد پسر شیرین و محبوب سینمای ایران را دستمایه جذب عامی‌ترین قشر مخاطبان سینما کنند. بلای خودخواسته‌ای که عبدی در همین دوران به جان خرید و بعدها نیز شجاعانه از بیان آن ابایی نداشت، مزید بر علت شد تا بخش درخشان کارنامه‌اش به تاریخ بپیوندد و امروز عاشقان سینمای ایران، او را تنها با «اجاره‌نشین‌ها»، «ای ایران»، «هنرپیشه» و معدود آثار ارزشمند سال‌های دور به یاد بیاورند و حسرت درخشش او در نقش‌های ماندگار دهه‌های اخیر را در دل داشته باشند.

سینمای ایران، در کنار دستاوردهای افتخارآفرینش، نشان داده است که می‌تواند ورطه‌ای برای استعدادهای یگانه و کم‌نظیر نیز باشد. امروز از ما جز این برنمی‌آید که درباره این ورطه به استعدادهای در راه هشدار دهیم و به اکبر عبدی، ستاره محبوبی که از سینمای ما رفت، اما در دل‌های چند نسل از ایرانیان جاودانه می‌ماند، ادای احترام کنیم و از او پوزش بخواهیم.
روانش در آرامش و یادش مانا باد.

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

استعداد، اکبر عبدی، سینما، سینما ایران، یادداشت