تا حال در چند فیلم با استاد «عبدالمجید ارفعی» همکاری داشته‌ام. مستندی به‌نام «زبان ایلامی و من» از مجموعه‌ای با عنوان «گنج‌های پنهان»، یکی از این فیلم‌هاست. «ارد زند» کارگردان این مستند بود و من تهیه‌کننده آن. مستند به زندگی و فعالیت‌های ارفعی اختصاص داشت. بعد از سال‌ها هم مستند «پرسپولیس شیکاگو» را ساختم. تولید این مستند از سال ۸۹ آغاز شد و در سال ۹۷ به پایان رسید که طولانی‌شدن آن به وجود مشکلاتی در آن زمان بازمی‌گشت. پرسپولیس شیکاگو درباره الواح شیکاگو بود و ارفعی کتابی سه‌جلدی درباره این الواح به‌نام «گل‌نبشته‌های باروی تخت‌جمشید» دارد. 

«مستند زبان ایلامی و من» درباره زندگی شخصی او از زمان تولدش در بندرعباس آغاز می‌شد و تا واردشدن ارفعی به عرصه زبان‌های باستانی ادامه می‌یافت. دومین فیلم که در آن هم کارگردان بودم و هم تهیه‌کننده، علاوه‌بر زندگی شخصی بر فعالیت‌های کاری او نیز متمرکز می‌شد. ارفعی به‌عنوان مهمترین مرجع خوانش الواح تخت‌جمشید که عمدتاً به زبان ایلامی بود، شناخته می‌شد. پرسپولیس شیکاگو با فوتیجی شروع می‌شود که ۳۰ سال پیش در تالار کتیبه‌های موزه ملی ایران ضبط کرده بودم. 

ارفعی مرد بزرگی بود که شاگردان خوبی هم تربیت کرد. همواره به‌عنوان یک علاقه‌مند، به کارهای او فکر می‌کنم که چقدر روشنگر بوده و ما را با گذشته آشنا کردند؛ چراکه سالیان طولانی الواح و نوشته‌های دوران قدیم را خواند تا نسل‌های دیگر را با آنها آشنا کند. درواقع، دروازه‌ای برای ورود به گذشته ایجاد کرد. سال‌های طولانی با پشتکار زیادی این کار را می‌کرد و هرگز سستی در اراده پولادین او برای خواندن و پیدا کردن متون و ارا‌ئه‌شان به نسل جدید نمی‌دیدم؛ تا جایی که حتی این اواخر با وجود اینکه درگیر ناراحتی ریوی بود، باز هم دست از کار کردن و کمک‌کردن نمی‌کشید. برای فیلمی می‌خواستم چهره دو تن از باستان‌شناسان قدیم را شناسایی کنم و آنها را نمی‌شناختم. برای ایشان پیامی فرستادم و پنج دقیقه هم نشد که با صدایی که مشخص بود به‌سختی در حال تنفس‌کردن است، به من پاسخ داد. این خوی معلمی و آموختن تا لحظات آخر زندگی با او بود. استاد ارفعی مرد بزرگی بود، اما در طول حیاتش ناملایمات و نامهربانی‌های زیادی از مدیران بالادستی دید.