حواریونِ طبیعت کردستان، حمید و خبات و چیاکو با عروج از میان شعله‌هایِ سرکشِ آتشِ آبیدر، حجت بر عاملان تجاوز و تصرف و تخریب طبیعت و اراضی ملی، با هر عنوان و در هرجای کشور، به‌ویژه کردستان تمام کردند.

پروانه‌وار، تن به شعله‌های وحشیِ آتشِ آبیدر زدند و با نثار جان شیرین و شیفته، عشق به سرزمین و  زیست‌بوم را عینیت بخشیدند. ارزش و اهمیت طبیعت، این ضامن زندگی را  به‌درستی روایت کردند و خود با قامتی افراشته چون دماوند، در شراره شعله‌های سرکشِ آتش، پایکوبان و دست‌افشان، سرود عاشقانه شرف و انسانیت سر دادند و به ابدیت و جاودانگی پیوستند. یادشان گرامی و راه روشن‌شان همواره پر رهرو باد.

اگرچه پیش‌بینی‌های مبتنی بر تجربه و تغییراتِ فصلی و آب و هوایی، حاکی از احتمال وقوع حتمی این قبیل حوادث است، اما دستگاه‌ها و متولیان رسمی منابع طبیعی و محیط‌زیست، متأسفانه چنانکه باید، چابک و مجهز نبوده و آمادگی لازم در مقابله با بروز این بحران‌ها و کنترل دامنه آن را ندارند. وگرنه جامعه این‌چنین دچار حیرت و حرمان و متحمل خسارات و مصائبی چنین دردناک نمی‌شد و این سرمایه‌های ارزشمند انسانی از دست نمی‌رفتند.

اما هرگز نمی‌توان و نباید این تراژدی و غمنامه را به سطح یک حادثه معمول تنزل داد. در کشمکش و گیرودار این رخداد تراژیک، عناصری بس مهم قابل تفسیرند. کوهستان، طبیعت و زیست‌بوم، که برای قربانیان شأنی ربوبی یافته و آنان تا حد پرستش این پدیده طبیعی، پیش رفتند و حتی خود را قربانی کردند و این پیوند را، پیوند انسان و طبیعت را، عمق و اهمیت و جاودانگی بخشیدند.

زین‌پس، منشور و میراث گرانسنگ زنده‌یادان حمید و خبات و چیاکو، ضامن و حافظِ طبیعت بکر و بخشنده کردستان، از دست‌درازی سودجویان و بی‌وطنان خواهد بود. این رویداد تلخِ و تاریخی باید نقطه عطفی باشد بر پایان تعرض و تخریب و تحدید اراضی ملی و منابع طبیعی حتی در صورت توجیه‌های قانونی.

بیجار گروس از جمله شهرهای استان کردستان است که بیشترین آسیب محیط‌زیستی، به طبیعت بکر و منحصربه‌فرد آن وارد آمده است. این شهر سال‌هاست از نبود طرحی جامع، مبتنی بر خرد مدیریتی، با لحاظ مسائل محیط زیستی و ویژگی طبیعی خاص آن، در رنج بوده است. به جرأت می‌توان گفت کمتر شهری چون بیجار آمیخته و عجین با طبیعت و ییلاقاتی خوش منظر و خدادادی وجود دارد. گنجینه‌ای که متأسفانه چند سالی است به انحای مختلف در معرض تجاوز و تخریب و آسیب آشکار دستگاه‌هایی از دولت قرار گرفته است.

آنچه موجب این بخش از نوشتار شده است، بروز حادثه تأسف‌بار آتش‌سوزی آبیدر و قربانی شدن سه تن از فرزندان برومندی است که همگان را در عزا و اندوهی عمیق فرو برده است. این همه نشان از اهمیتی است حیاتی و انکارناپذیر که امروزه به طبیعت و حفظ محیط‌زیست اختصاص یافته و بر همگان آشکار است.

اکنون این پرسش اساسی پیش روی افکار عمومی و شهروندان فهیم شهرستان بیجار قرار گرفته که چرا اراضی و مراتع ملی و طبیعتِ بکر و دامنه‌های کوه پرشکوه نقاره‌کوب تا حد تخریبی جبران‌ناپذیر و غیر مسئولانه قرار گرفته است؟

در بین کوه‌های سر برافراشته‌ای که چون برج و بارویی سترگ، شهر و مردمانش را به مهر فرا گرفته‌اند و امنیت و آرامش بخشیده‌اند، کوه نقاره‌کوب همیشه برای این مردمان، نمادِ مهر و صلابت و شکوه و عظمت بوده است که متأسفانه این سال‌ها به ناسپاسی در معرض نیستی و نابودی حاصل از طرح‌ها و تصمیم‌های مسئله‌دار شهر و شهرسازی، بی کمترین ملاحظات محیط‌زیستی قرار گرفته است.

گزارش این تخریب، به طور مبسوط در هفته‌نامه سیروان (سنندج/ چهارم مردادماه) انعکاس یافته و در آن از تمام مقامات استان و شهرستان و فعالان مدنی و محیط‌زیستی، طلب نجات و امداد شده است. امید می‌رود که مسئله محیط‌زیستی موضوع این نوشتار در درجه‌ای از اهمیت قرار بگیرد که مقام‌های مسئول از جمله استاندار کردستان، قبل از بروز فاجعه، آن را در اولویت توجه خود قرار داده و دستور توقف آن را صادر کنند.

و اکنون سخن پایانی با مسئولان محترم و ادارات شهرستان بیجار؛ آبیدر و آربابا و نقاره‌کوب و نسار و تفتان و دماوند و البرز و زاگرس، سرچشمه زیست و زایش‌اند و قلمرو پاک‌باختگانِ آتشِ جان‌ستانِ آبیدر! حمید و خبات و چیاکو!

حرمت نگه‌دارید. به خود آیید و دست بدارید. و بیش از این به‌خشونت، چنگ بر چهره مهربان طبیعت خدا نکشید و تخریبِ کوه شکوهمند نقاره‌کوب، این نماد هویت و صلابت بیجار، را متوقف کنید. برای اهل اندیشه و انسانیت، حجت تمام است. اصول و ارزش‌های انسانی و الهی را پاس بداریم.