کولبری؛ زخمی که باید التیام یابد

رئیس‌جمهور در دیدار با هیئت‌رئیسه جبهه اصلاحات به مسئله معیشت کولبران پرداخت و تأکید کرد دولت در پی بهبود شرایط زندگی آنهاست. اواشاره کرد با ایجاد و توسعه بازارچه‌های مرزی و تقویت کریدورهای اقتصادی با کشورهای همسایه، قصد دارد گامی مؤثر در جهت حمایت از کولبران بردارد. هیئت دولت نیز طرح نهایی ساماندهی کولبری را تصویب کرد. به‌گفته وزیر اقتصاد، کالاهای واردشده توسط کولبران براساس این طرح ساماندهی خواهند شد. طی یک برنامه‌ریزی پنج‌ساله، کولبران تحت ضوابط گمرکی قرار می‌گیرند. اجرای این طرح به استانداران واگذار شده است.
واقعیت آن است که همواره دولت‌ها بر لزوم توجه به وضعیت دشوار کولبران و ساماندهی معیشت مرزنشینان تأکید کرده‌اند. مرزنشینان هم امیدوار و خوشحال از اینکه کلیدواژه کولبر به‌عنوان یک دغدغه ملی به برنامه‌های دولتی راه‌ یافته و قرار است برای همیشه از دایره واژگان غریب جامعه حذف شود. جوانان ما سزاوار این نیستند که باوجود تمامی سختی‌ها و دشواری‌های ناشی از کار، به‌ناچار تمام هستی و غرور خود را فدای روزگار ناخوشایند کنند و برای تأمین معیشت، راه‌های صعب‌العبور کوهستان را برگزینند. بارها از زبان عالی‌ترین مقام کشور شنیده‌ایم که قاچاقچیان واقعی کولبران و مرزنشینان نیستند بلکه این افراد تنها به‌منظور تأمین روزی خود چند کیلو کالا را جابه‌جا می‌کنند. قاچاق عمده در کشور از مسیرهای رسمی صورت می‌گیرد که آسیب‌های جدی به اقتصاد ملی وارد می‌کند. بااین‌حال، مرزنشینان همچنان قربانی نادیده گرفتن این واقعیت‌ها هستند و امید به تغییرات واقعی و محسوس همچنان در دل‌ها زنده است.

کولبری، واژه‌ای که ناله‌های خاموش کوهستان‌ها و بغض‌های شکسته سرزمینمان را با خود همراه دارد؛ زخمی که هنوز التیام نیافته است و در پس روزگار، فراموش نمی‌شود. این واژه تنها یک کلمه نیست، بلکه نماد فقر و بی‌عدالتی است که شانه‌های فرزندان این مرزوبوم را زیر باری سنگین از نان و امید خم می‌کند و بغضی اندوه‌بار را بر گلوی تاریخ ما می‌نشاند.
کولبری، تصویری است از انسان‌هایی که در برف و بوران، در دل دشت‌های بی‌انتها و مسیرهای مرگبار، جان برای لقمه‌ای نان می‌سپارند. این کار نماد افتخار و قهرمانی نیست؛ بلکه آینه‌ای است که چهره تلخ فقر، توسعه‌نیافتگی و بی‌عدالتی را به ما نمایان می‌کند. شایسته نیست که سرزمین ما چنین نامی را بر پیشانی خود داشته باشد.
کولبری شغل نیست بلکه جان‌کندن است که در آن انسانیت رنگ می‌بازد. این راه مسیر زندگی نیست بلکه جاده‌ای به‌سوی فرسودگی و مرگ است. این واژه نباید با هویت ما پیوند بخورد و در فرهنگمان جاودانه شود.

کولبری فریادی از اعتراض مردمی است که به‌دنبال زندگی آبرومندانه هستند و توهین به شأن و شرافت مردمی است که تاریخشان سرشار از حماسه و افتخار است. مردم ما سزاوار آن نیستند که برای لقمه‌ای نان، زیر بار سنگین و نفس‌گیر زندگی جان ببازند. مرزهای ما سزاوار جاده‌های بی‌رحم برای جان‌فشانی نیستند بلکه شایسته بستر رشد و پیشرفت هستند. مردم ما لیاقت فرصت‌های واقعی و شغل‌های آبرومند و پایدار را دارند تا از چرخه بی‌پایان فقر و ناچاری رها یابند. کولبری نباید به میراثی تبدیل شود که از آن با افتخار یاد کنیم بلکه باید درسی باشد برای آیندگان تا هرگز تکرار نشود. دولتمردان باید برای آینده‌ای برنامه‌ریزی کنند که در آن، هیچ انسانی میان مرگ وزندگی، بار سنگین نان بر دوش نکشد. این زخم باید التیام یابد؛ باید به کولبری پایان داده شود تا در تاریخ ما حک نشود. باید دنیایی بسازیم که فرزندانمان شایسته‌ زندگی شرافتمندانه باشند و برای شکوفایی سرزمینشان به پا خیزند. دولت چهاردهم این فرصت را دارد که امید را در جامعه بازآفرینی کند و برای فردایی بهتر تلاش کند. باید دست در دست هم داد تا این زخم‌ تلخ تاریخ التیام بخشد و هویتی آبرومند برای مردم این سرزمین رقم‌زده شود.