بایگانی مطالب: کشاورزی
تلاش برای افزایش تابآوری «مکران»
|پیام ما|درحالیکه انتظار میرفت، بهویژه پس از اخبار منتشرشده در ماههای مهر و آبان، دولت نتایج سرمایهگذاری هندیها را در منطقهٔ مکران بهخصوص سواحل چابهار اعلام کند، هیئت وزیران مصوبهٔ ۱۳مادهای در مورد توسعهٔ این منطقه را منتشر کرد. بنابر متن مصوبه که دولت بر وبسایت خبری خودش منتشر کرده است «اخذ مجوزهای قانونی برای برداشت مبلغ پنج میلیارد یورو از صندوق توسعهٔ ملی با هدف حمایت از سرمایهگذاران و تسریع در تأمین اعتبارات، همچنین اختصاص معادل ریالی مبلغ یک میلیارد یورو از صندوق توسعهٔ ملی در قالب اعتبار به متقاضیان، ساخت فرودگاه و توسعهٔ چند بندر» مهمترین بندهای این مصوبه را شامل میشود. همچنین، این مصوبه تکلیف کرده است سازمان برنامهوبودجهٔ کشور مبلغ یکهزار میلیارد ریال از محل اعتبارات مصوب مربوط را در چهارچوب قوانین و مقررات و با هدف افزایش تابآوری، مهارتآموزی و آموزش جوامع محلی در منطقهٔ مکران برای طرح در شورای توسعهٔ سواحل مکران پیشنهاد کند.»
سندروم عسلویه
روز جهانی «خاک شور» در ایران
محیط زیستیها خاک را فراموش کردند
خاک دوشادوش آب در سربرآوردن تمدنها در پگاه تاریخ، نقشآفرینی و کارکردی پایدار و بدون دگردیسی داشته است؛ ولی ازآنجاکه همیشه زیر پاست، کمتر شناخته و پرداخته و در پی آن، کمتر حفاظت شده است. شوربختانه، گویی «جنبش سبز» بهراهافتاده در گرداگرد جهان هم بیشتر نگران نابودی گونهها، جنگلزداییها و آلودگی آبوهوا است و رویکردی بر نابودی خاک در جایگاه پایهٔ سازندهٔ طبیعت و محیط زیست ندارد و این بیعلاقگی به سرنوشت خاک در کشور ما نمایانتر و آشکارتر و در پی آن آسیب به خاک هم بیشتر و بیشتر است. اینکه در بخش فرسایش خاک جایگاه نخست یا پس از افغانستان جایگاه دوم جهان را داریم، ولی همچنان بهاندازهٔ چالش آب یا نابودی «یوز آسیایی» و «میشمرغ» یا «سمندر لرستانی» و آتشسوزی جنگلها و مراتع نگران نمیشویم، خود پیامدی از نشناختن جایگاه خاک و کارکردهای اکولوژیک آن است و این خود میتواند بیانی آشکار از کمکاری جامعهٔ علوم خاک ایران در گذر این سالها باشد. کوتاه و گویا آنکه خاک که بزرگترین ذخیرهگاه کربن کره زمین است و بیش از ۲۵ درصد تنوع زیستی یا «زیگونگی» را میزبانی میکند، چندان جایگاهی حتی برای هواداران جنبش سبز و زیستگرایان هم ندارد.
ارزیابی نقشهٔ راه آب
|پیام ما| ششم آبانمان امسال خبری منتشر شد مبنی بر اینکه «نقشه راه آب کشور» در شورایعالی آب رونمایی و تصویب شده است. بعد از آن بود که شماری از کارشناسان از روند تدوین این متن اظهار بیاطلاعی کردند. وزارت نیرو اعلام کرده که راه برای اظهار نظر کارشناسان باز است. «پیام ما» پیش از این در گزارشی برخی نقدها را منتشر کرده و اکنون تعداد دیگری از نقدها را منتشر میکند. همچنان می کوشیم موضوع را در گفتوگو با مسئولان وزارت نیرو بیش از پیش بررسی کنیم.
محیط زیست در هزارتوی اخلاق
میخواهیم یک دریاچهٔ کوچک را نجات دهیم و برای این اقدام ناچاریم جنگل بزرگی را خراب کنیم، چه تصمیمی باید بگیریم و کدام را باید انتخاب کنیم؟ «گرگوری بسم»، استاد فلسفه در کالج کینگ پنسیلوانیا، تلاش کرده در کتاب خود بهنام «اخلاق محیط زیست» به این پرسشها پاسخ دهد.
قطع برق پمپهای کشاورزی «بدمصرف»
|پیام ما| وزارت نیرو ۲۲۰ هزار کنتور هوشمند را روی چاههای کشاورزی نصب کرده تا بتواند بهصورت لحظهای میزان برداشت آب چاهها را کنترل کند و از طرفی بتواند با قطع برق پمپ چاههای «بدمصرف» جلوی اضافهبرداشت را بگیرد. این برنامهای است که از سالهای قبل بهعنوان تکلیف وزارت نیرو در قانون آمده، اما اجرا نشده بود. نصب این ۲۲۰ هزار کنتور درحالیاست که تعداد چاههای مجاز ۴۱۶ هزار حلقه اعلام شده و البته برآورد شده که حدود ۳۳۷ هزار حلقه چاه غیرمجاز نیز در کشور وجود دارد. علاوهبراین، وزارت نیرو برنامهٔ تخصیص آب نامتعارف به صنایع را اجرایی کرده است و تاکنون قرار است در این طرح ۹۷۸ واحد صنعتی از منابع نامتعارف مانند پساب و آب شیرینشدهٔ دریا آب دریافت کنند.
بازسازی دیرهنگام
چهارسال از سیل پایان سال ۱۳۹۸ فراگیر کشور که لرستان را متحمل خسارت سنگینی کرده بود، گذشت. حالا بعد از چهار سال، جبران نشدن خسارتهای این سیلاب دولت را ناچار به پرداخت دوبارهٔ تسهیلات به اهالی و سیلزدگان کرده است. مردم اما میگویند چهارسال از بین رفتن مشاغلشان و اینکه بیکار و بیحمایت ماندهاند، توان بازپرداخت وام را از آنان گرفته است. کارشناسان نیز میگویند که طبقهٔ اقتصادی مردم افت شدید دارد و این تسهیلات حالا دیگر دردی از آنان دوا نمیکند. بنابه اعلام دولت، سیل سال ۹۸ تعداد قابلتوجهی از مشاغل را از بین برده است؛ مشاغلی که دوباره فعال نشدند.
مهجوریت زایندهرود
سرخ و ترش؛ ارمغان آفتاب
شرارههای قرمز و نارنجی آتش «صعف»های خشکشده (شاخههای خرما) توی منقل گلی دست و پا میزدند و جرقههای کوچک و بزرگ قرمز کتری روحی سیاه شده را احاطه کرده بودند. «امعلی» دوقاشق چای خشکشدهٔ چای قرمز را توی قوری کوچک گلقرمزی میریزد و گلهای خشک قرمز روی آب شناور میشوند. عکاس دوربینش را روی گلهای قرمز و پفکردهٔ شناور قوری زوم میکند. «امعلی» لبخندی میزند و قوری چینی کوچک را کنار کتری سیاه شده جای میدهد. قوری گل سرخ و کتری رویی کنار آتش برافروخته ذغالهای منقل گلی، استکانهای کمر باریک دور طلایی توی نعلبکیهای چیده شده، سینی حصیری بافته شده از صعف، صدای نمنم باران، بوی کاهگل خیسشده از اولین باران پاییزی، حس خوشایندی را به من و همراهانم منتقل میکند. امعلی توی همه استکانها شکر میریزد. درِ قوری را برمی دارد. عطری خوشایند فضای مضیف را پر می کند .قوری را از منقل گلی برمی دارد، سینی حصیری چای، از استکانهای شرابیرنگ پر میشود. مهمانان به وجد میآیند. بخاری خوشعطر از استکانها متصاعد میشود. قاشقهای کوچک کنار استکانها را برمیداریم و نوشیدنی خوشرنگ را هم میزنیم. مزهٔ ترش و شیرین دمنوش شرابیرنگ، توی مضیف (مهمانخانه) کاهگلی روستا، لبخند رضایت را به چهرهٔ مهمانان مینشاند. نگاهم به چشمهای مهربان میزبان گره میخورد. میپرسم امعلی، هر بوته و درختی توی روستاها داستانی دارد، چای قرمز «روستای علوه» در حاشیهٔ اهواز داستان ندارد؟
