دیوارهایی به ارتفاع حدود سه متر، بخشی از دامنه یک عرصه طبیعی را محصور کرده‌اند. اینجا، در محدوده پارک جنگلی «یادبود شهدا» در شهرستان شیراز، حدود پنج هکتار از اراضی ملی در اختیار اجرای پروژه‌ای قرار گرفته که موضوع آن کشت گونه «سرخدار» عنوان شده است. سرخدار برای این منطقه گونه‌ای غیربومی است و اسناد رسیده به «پیام ما» نشان می‌دهد کمیته فنی دفتر امور مراتع سازمان منابع‌ طبیعی کشور پیش‌تر با ورود این گونه به مراتع شیراز مخالفت کرده و بر ممنوعیت آن تأکید داشته است. بااین‌همه، کاشت سرخدار در قالب طرح مرتع‌داری به تصویب رسیده و عملیات عمرانی در این عرصه ادامه دارد.

«پیام ما» از نشست «تله‌های فضایی فقر» گزارش می‌دهد

جامعه‌ای که با بحران‌های طولانی و پی‌درپی مواجه می‌شود، بیش از هر زمان دیگری به سرمایه اجتماعی نیاز دارد. تاب‌آوری در چنین شرایطی تنها به توان فرد برای عبور از مشکلات محدود نمی‌شود، بلکه به کیفیت رابطه میان افراد، میزان اعتماد و ظرفیت جامعه برای حمایت از اعضای خود وابسته است.

جنگ، دلار بیش از ۲۰۰ هزار تومانی، تورم نقطه‌به‌نقطه، موج بیکاری و اقتصادی که به قهقرا می‌رود، دیگر جایی برای سفر در سبد خانوار باقی نمی‌گذارد. شاید در شرایط بحرانی کشور این پرسش مطرح شود که اصلاً چرا باید به گردشگری پرداخت؟ پاسخ این است که گردشگری می‌توانست حتی بیشتر از نفت برایمان درآمدزایی کند؛ اگر تصویر امنی از ایران ارائه می‌دادیم، اگر تبلیغات مناسبی داشتیم، اگر از فعالان گردشگری حمایت می‌کردیم و هزاران اگر دیگر. چه درست گفت مولوی: «در اگر نتوان نشست.»