در رثای بازیگر باوقار و بی­ حاشیه سینمای ایران در جهان

«من بازیگر نیستم. فیلم شما را خراب می‌کنم.» کیارستمی در جواب به او امیدواری داد: «اگر فیلم خراب شود، تقصیر من خواهد بود و تقصیر تو نیست.» همین جمله‌ کوتاه، بار سنگین تردید را از دوش «همایون ارشادی» برداشت تا تجربه‌ای ماندگار و ادامه‌دار در سینما ایران داشته باشد و نقش‌آفرینی میان افسردگی و امید او در «طعم گیلاس» تصویرش را در سینمای ایران جاودانه کند. همایون ارشادی ۷۸ساله که هیچ‌گاه اهل جار و جنجال نبود و به‌عنوان یک نابازیگر غیرحرفه‌ای، مسیر حرفه‌ای‌اش آغاز شد، روز سه‌شنبه (۲۰ آبان) پس از دوره‌ای مبارزه با سرطان درگذشت.

«فکر می‌کنم روحم خیلی بیش از آنچه در توانم است، از نظر جسمی از من می‌طلبد. این طلبیدن روحم از جسم ناتوان را سعی می‌کنم هماهنگ کنم. قبل از اینکه یک تابلو تمام شود که ممکن است سه ماه روی آن کار کرده باشم، ساعت-چهار نیمه‌شب درحالی‌که سه پاکت سیگار کشیده‌ام، به فکر تابلوی بعدی می‌افتم… . بنابراین، همیشه می‌گویم خدایا در توانم خواهد بود که چنین کاری کنم؟» این بخشی از صحبت‌های «واحد خاکدان»، هنرمند شناخته‌شده نقاشی است که از عکس‌های سیاه‌وسفید، اسباب‌بازی‌ها، نامه‌های پراکنده، صندوقچه‌ها و چمدان‌های پر از وسایل فراموش‌‌شده جهانی می‌ساخت که در آن انباشتگی اجسام، سکون و فضای محدود در هم می‌تنیدند. کودکی، گذرا بودن زمان، ابدی نبودن اشیا و انسان‌ها، مکان‌ها و اشیای رهاشده، استنباط خودش از نقاشی‌هایش بود. خاکدان از سرطان مری رنج می‌برد و مهرماه امسال به‌دلیل نفوذ یک باکتری به مغزش، در بیمارستان بستری شد و همان بیماری در یکم آبان‌ماه جانش را گرفت.